آمارهای تکان دهنده از شرایط دانش آموزان

آمارهای تکان دهنده از شرایط دانش آموزان و معلمان در خوزستان!/وجود ۱۵ هزار دانش آموز در مناطق حاشیه نشین استان، تفکیک جنسیتی، اُفت کیفیت آموزشی، کاهش سرانهٔ آموزش، افزایش بی‌سوادی و کم‌سوادی، دستگیری و فشار به فعالان مدنی مرتبط با سیستم آموزشی، تصویرهای مختلف وضعیت تحصیلی در میهن ماست. چنین تصویری موجب نارضایتی گسترده در میان معلمان، به‌خصوص در سال‌های اخیر، نگرانی‌هایی جدی را نزد مقام‌های حکومتی دامن زده است. در همین راستا نماینده مجلس گفت: باز کردن گره مشکلات معیشتی معلمان تنها با افزایش چند درصدی حقوق محقق نخواهد شد و نیازمند سامان دادن به اقتصاد آموزش و پرورش و اختصاص تسهیلات و ساخت امکانات رفاهی در شان مقام معلمان است…

علی ساری در گفت و گو با قدس آنلاین افزود: آمارهای مهم و بعضا تکان دهنده ای از وضعیت آموزشی در بعد نرم افزاری و سخت افزاری در دست است که شاید کمبود ۱۰ هزار معلم، وجود ۶۵۰ هزار بی سواد، دورماندن دو هزار و ۵۰۰ دانش آموز از تحصیل و بالاخره وجود ۱۵هزار دانش آموز در مناطق حاشیه نشین از مهمترین این آمار و ارقام در سطح استان خوزستان باشد که باید برنامه های بلندمدت و کوتاه مدت برای آن طراحی کرد.
او با اشاره به اشتغال ۶۳ هزار معلم در ۴۱ منطقه آموزشی استان به تدریس گفت: هم اکنون مشکل اول آموزش و پرورش خوزستان کمبود منابع انسانی است و در این شرایط فعلی ۱۰ هزار نفر کمبود نیروی انسانی داریم. یعنی ۱۰ هزار معلمی که باید پای تخته های کلاس درس باشند و آموزش بدهند را کم داریم. خیلی ها زحمت کشیده و تلاش می کنند ولی به هر حال بخشی از کاهش کیفیت آموزشی ما ناشی از همین کمبود معلم ها است.
عضو کمیسیون اجتماعی مجلس در ارتباط با افت تحصیلی دانش آموزان گفت: یکی از دلایل همین کمبود نیروی انسانی است و اگر نیروی انسانی جوان و پای کار باشد و مشکلات کمبود نیرو رفع شود، قطعا می توانیم جهش و رشد خیلی خوبی داشته باشیم.
نماینده مجلس، با اشاره به پردیس های دانشگاه فرهنگیان اظهار کرد: هم اکنون هفت پردیس دانشگاه فرهنگیان در خوزستان فعال هستند. برای افزایش کیفیت نیروها ضروری است تا در این زمینه توسعه داشته باشیم.

علی ساری افزود: معلمان ما هرگز به درآمد خود نگاه نمی کنند؛ بلکه به دانش آموز و کسی که به او آموزش می دهند نگاه می کنند و با وجود مشکلات فراوان که در معیشت دارند مشکلاتشان را در کار تعلیم و تربیت دخالت نمی دهند. لذا افزایش منزلت معلمان، وظیفه ای بر دوش دولت است.
او با اشاره به دلایل کاهش منزلت معلمان گفت: اولا نگاه مسئولان و برنامه ریزان کشور به آموزش و پرورش برخلاف نگاه مقام معظم رهبری، بر اساس سرمایه گذاری نیست. ثانیا پایین بودن سهم آموزش و پرورش از بودجه عمومی کشور به نسبت جمعیت تحت آموزش کشور که می تواند ناشی از همان نگاه هزینه ای بودن سرمایه گذاری در آموزش و پرورش باشد. ثالثا به تبع نگاه مسئولان و تخصیص پایین بودجه به وزارت آموزش و پرورش حقوق و مزایا و تسهیلات فراهم آمده برای معلمان در سراسر کشور بسیار ناچیز است.
ساری، عدم استفاده از توان مشاوره ای فرهنگیان، در نهادهای برنامه ریز و ساختاری کشور، نگاه حداقلی به مسائل فرهنگی و تعلیم و تربیت در برنامه های دولت ها، سرایت نگاه فرزند سالار خانواده ها در مدرسه و دانش آموز سالاری در مدارس و به تبع آن افزایش بی احترامی به معلمان و سیاست زدگی آموزش و پرورش به دلیل ارتباط ضعیف آن با ساختارهای حاکمیتی و غوطه ور شدن در مسائل سیاسی را از دیگر عوامل کاهش منزلت معلمان دانست.
به گفته ساری، اولین قدم برای افزایش جایگاه و منزلت معلمان نوع نگاه برنامه ریزان فرهنگی و اقتصادی کشور است، اگر برنامه ریزان کشور به مسئله تعلیم و تربیت و متولی اصلی آن به تخصیص بودجه به آموزش و پرورش، دیدِ سرمایه گذاری بلند مدت و پربازده داشته باشند می توان ادعا کرد اولین و مهم ترین قدم در راستای افزایش شان معلمان برداشته شده است.
این نماینده مجلس توضیح داد: در کنار این مسئله، دومین قدم برنامه ریزی فرهنگی در ارتقاء جایگاه علم در جامعه و زدودن رنگ مدرک گرایی و مقدمه شدن علم برای کسب ثروت است. در کنار این فرهنگ سازی باید در تثبیت و نهادینه کردن نگاه ارزشمند به مقام معلم در وجود افراد و آحاد جامعه برنامه ریزی نمود.

[مشکل‌های سیستم آموزشی میهن ما به موردهای یادشده در بالا محدود نمی‌شود. نارضایتی گسترده در میان معلمان، به‌خصوص در سال‌های اخیر، نگرانی‌هایی جدی را نزد مقام‌های حکومتی دامن زده است. شیوهٔ مقابله با این نگرانی‌ها از سوی رژیم ولایت‌فقیه، شیوه‌هایی ثابت مبتنی بر دستگیری، فشار، محرومیت، زندان، و جز این‌ها، است. اعتراض‌های گسترده معلمان به‌منظور احقاق حقوق صنفی‌شان، به‌خصوص در رابطه با مسائل معیشتی، نه‌تنها پاسخ شایسته حکومتیان را در پی نداشته‌اند، بلکه برعکس، با ادامهٔ همان سیاست‌های پیشین، که ارعاب و سرکوب نقطه مرکزی آن است، حکومت سعی دارد حرکت‌های سازمان‌یافتهٔ معلمان را در نطفه خفه کند.سال‌های متمادی‌ای است که این کاستی‌ها و مانع‌ها گریبان دانش آموزان، دانشجویان، استادان و معلمان ایران را رها نمی‌کنند. برای برون‌رفت از این وضعیت، همکاریِ مشترک نیروهای مترقی به‌منظور سازمان‌دهی و پیشبرد کارزار موفقی در دفاع از یک سیستم آموزشی کارآ، مدرن، و مردمی در میهن‌مان، امری است که بیش‌ازپیش ضرورتش احساس می‌شود.]
Print Friendly