استیصال اسرائیل در برابر شکم‌های خالی

مقامات زندان‌های رژیم صهیونیستی دو قطعه ویدئو را پخش کردند که در آنها نشان داده می‌شود «مروان البرغوثی»، رهبر زندانیان اعتصاب‌کننده فلسطینی، مشغول خوردن تکه‌هایی از کیک یا یک نوع غذای آماده است. هدف صهیونیست‌ها این بود که به فلسطینی و همه جهانیان بگویند رهبر اعتصاب‌کننده‌شان به صورت پنهانی مشغول خوردن کیک بوده و در همان حال بقیه زندانیان را به اعتصاب غذا تحریک می‌کند! این عمل شرورانه که درعین‌حال عمق استیصال رژیم اسرائیل را در برابر اعتصاب غذای زندانیان فلسطینی نشان می‌داد، بازتاب‌های گسترده‌ای به همراه داشت.

«فدوی برغوثی»، همسر مروان، در گفت‌وگویی با «فرانس‌پرس» این عمل شنیع را نکوهش کرد و گفت چنین توطئه‌هایی نمی‌تواند اراده زندانیان را برای ادامه راه‌شان خرد کند. «قدوره فارس»، رئیس باشگاه اسرای فلسطینی، نیز با محکوم‌کردن چنین رفتاری تهیه فیلم‌هایی از این دست را کاملا ساختگی دانست و گفت چه کسی توانسته است در آن شرایط امنیتی سخت برای برغوثی که در یک انفرادی به‌شدت کنترل‌شده و بدون ملاقات به سر می‌برد به صورت پنهانی کیک ببرد.
٢۶ روز پیش نزدیک به ٩٠٠ زندانی فلسطینی در زندان‌های اسرائیل دست به اعتصاب غذا زدند. معمولا یک زندانی وقتی دست به اعتصاب غذا می‌زند که راهی برای تظلم‌خواهی نداشته باشد و به تعبیری روشن‌تر از همه جا نومید و به آخر خط رسیده باشد. زندانیان فلسطینی خواسته‌های متعددی دارند که یک قلم آن اجازه ملاقات منظم با خانواده‌هایشان است. ده‌ها زندانی فلسطینی باوجود گذراندن سال‌ها زندان و شکنجه هنوز محاکمه نشده‌اند. تقریبا روزی نیست که اسرائیل چند فلسطینی را بازداشت نکند. بخش عمده‌ای از این بازداشتی‌ها را کودکان زیر ١٨ سال تشکیل می‌دهد که آنها نیز بدون محاکمه در زندان به سر می‌برند و جرم‌شان برای مثال پرتاب‌کردن سنگی به سوی یک خودروی نظامی اسرائیلی است.
مروان برغوثی که از رهبران برجسته جنبش فتح است در ابتدای کار با نوشتن مقاله‌ای (که نسخه‌ای از آن در روزنامه نیویورک‌تایمز نیز منتشر شد)، توضیح داد چرا زندانیان دست به این کار زده‌اند. او گفت ما به جایی رسیده‌ایم که هیچ چاره‌ای جز این برایمان باقی نمانده است. برغوثی ۵٧ساله خود به پنج‌بار حبس ابد به اتهام شروع به قتل، تحریک به قتل و عضویت در یک سازمان تروریستی (فتح) محکوم شده است؛ کسی که از او به‌عنوان شایسته‌ترین فرد برای جانشینی «محمود عباس»، رئیس تشکیلات خودگردان، یاد می‌کنند. برغوثی در انتفاضه اول یا همان انتفاضه سنگ بود که درخشید. اتفاقا او در آن زمان یکی از رهبرانی بود که می‌گفت «انتفاضه نباید مسلح شود» اما بودند کسانی که پافشاری می‌کردند باید حتما جوانان فلسطینی مسلح باشند و حتی دست به عملیات انتحاری بزنند؛ همان‌هایی که امروز با انتشار سند جدید بخشی از ادعاهای گذشته خود را پس گرفته‌اند.
در این ٢۶ روز گفته می‌شود بخش دیگری از زندانیان نیز به اعتصاب‌کنندگان پیوسته و اکنون تعدادشان فراتر از هزارو ٨٠٠ زندانی است. ابتدا مقامات اسرائیلی این حرکت فلسطینی‌ها را به تمسخر گرفتند. بعد بر آن شدند تا زندانیان اعتصاب‌کننده را از بندهای عمومی به سلول‌های انفرادی بفرستند. در مرحله سوم تصمیم گرفتند رهبران اعتصاب‌کننده را به زندان‌های دیگری منتقل کنند و در چهارمین مرحله با اعزام تیم‌های پزشکی به زندان تلاش کردند به صورت غیرقانونی و از طریق سرنگ به زندانیان غذا خورانده یا با مشاوره‌های روان‌شناسی به‌گونه‌ای زندانیان را تحت‌تأثیر قرار دهند تا دست از اعتصاب غذای خود بکشند. سازمان‌های حقوق‌بشری این اقدام را خود نوعی «شکنجه روحی و روانی» توصیف کرده و محکوم کردند. حال اسرائیلی‌ها در اوج استیصال با تهیه فیلم‌هایی از این دست می‌کوشند روحیه زندانیان را در هم شکسته و بین‌شان تفرقه بیندازند؛ ترفند‌هایی که تا به حال نتیجه معکوس داشته و نتوانسته است خللی در اراده پولادین زندانیان وارد کند.
شگفت اینکه در این ٢۶ روز سازمان‌های مدافع حقوق‌بشری غربی واکنشی جدی از خود نشان نداده‌اند و شگفت‌تر اینکه رهبران کشورهای اسلامی و عربی دست روی دست گذاشته و به تماشای یک فاجعه انسانی نشسته‌اند تا این دو ‌هزار زندانی اعتصاب‌کننده جان به جان آفرین تسلیم کنند و بعد مدعیان دفاع از اسلامیت، عربیت و فلسطین به هیئت پرندگان مردارخوار قدم جلو گذاشته و مثل همیشه به جای کمک به رهایی ملت فلسطین سهم خود را از این مصیبت تاریخی طلب کنند. این در حالی است که اتحادیه اروپا واکنش نشان می‌دهد و برای مثال فلان اسقف مسیحی فلسطینی یا فلان سیاست‌مدار مسیحی لبنانی در هماهنگی با زندانیان دست به اعتصاب غذا می‌زند و فلسطینی‌های بخت‌برگشته ساکن غزه و رام‌الله با آن همه مشکلات دست به اعتصاب عمومی می‌زنند و مغازه‌هایشان را می‌بندند تا شاید به این وسیله بتوانند به صدای درگلوشکسته زندانیان پژواک بیشتری بخشند. شاید کسی در جایی فریادی برآورد.
محمدعلی عسگری

Print Friendly, PDF & Email