اعتراض بیش از ۸۰۰۰ فعال دانشجویی نسبت به شرایط دانشگاه‌ها

دولت روحانی که به نام دولت “تدبیر و امید” معروفیت پیدا کرده بود، در طول چهار سال گذشته، تمامی هم و غمش را در مسیری به‌کار گرفت که تدبیرها و امیدهای سرکوبگران حاکم را به سرانجام رساند. شکست چهارباره در تعیین یک وزیر در اولین سال حکومتش برای وزارت خانه علوم، و کرنش و التماس برای گرفتن مجوز برای این وزارتخانه، ماهیت جریانی که دم از مردمی بودن و حمایت از مردم می‌زند را به‌روشنی آشکار کرد. با تعیین وزیر جدید تغییرهای بنیادینی به‌نفع جنبش اجتماعی صورت نمی گیرد. به همین دلیل، این  امر مهم را باید قبول کردکه ، اصولاً تغییرهای بنیادین در چارچوب رژیم ولایت فقیه امکان‌ناپذیر است.بیانیه بیش از ۸۰۰۰ فعال دانشجویی در انتقاد از شرایط آموزش عالی در کشور،که امروز منتشر شد؛در این زمینه باید ارزیابی کرد….
در این بیانیه ضمن انتقاد از آنچه «فشار به تشکل ها و نشریات دانشجویی و سکوت مقامات وزارت علوم» در این مورد نامیدند،‌ اعلام کردند که «مشکلات و بحران مراکز آموزش عالی همچون بسیاری از حوزه های دیگر کشور به نقطه هشدار رسیده است.»

فعالان دانشجویی در نامه ای که توسط ایلنا منتشر شد، از حسن روحانی،‌ خواستند فردی را برای تصدی وزارت علوم معرفی کند که «در مقابل فشارها ایستادگی کند و کیان دانشگاه را امری قابل معامله نپندارد.»
به نوشته امضاکنندگان این نامه، در دولت یازدهم «بسیاری از برنامه‌ها و سخنرانی‌ها به دلایلی لغو شد و جمع زیادی از فعالان دانشجویی احضار شدند.»
فعالان دانشجویی همچنین در اعتراض نوشتند که وزیر علوم و معاونان او «حتی یک بار به این روندها واکنش قاطعی نشان ندادند» و وروسای دانشگاه‌ها نیز«در اکثر موارد» با این اقدامات «هم‌صدایی» کردند.
محرومیت تعدادی از دانشجویان از تحصیل و احضار دانشجویان مقاطع تحصیلات تکمیلی نیز از جمله مواردی است که فعالان دانشجویی خواستار آن هستند تا «با حضور مدیرانی شجاع، توانمند و مقتدر در جایگاه روسای دانشگاه‌ها، پرونده‌ دخالت‌های غیرمرتبط در دانشگاه بسته شود.»
۸۰۰۰ فعال دانشجویی امضاکننده این نامه اعلام کردند که در برخی دانشگاه‌ها «اصولاً به منتقدان، مجوز نشریه داده نمی‌شود و در برخی دیگر نشریات بازبینی پیش از انتشار می‌شوند.»
دراین نامه همچنین تاکید شد که « آن‌چه در این سال‌ها بر دانشگاه رفته‌است چیزی جز سیاست حرکت در مسیر انفعال و انزوای دانشجو و دانشگاه نیست».
این فعالان دانشجویی همچنین بر« مطالبه‌ قدیمی» فعالان دانشجویی و برخی از اساتیدمبنی بر« استقلال دانشگاه‌ها» تاکید کرده و خواستار انتخاب رئیس و مدیران و هیات امنا دانشگاه توسط دانشگاهیان و جلوگیری از« مداخله‌ نهادهایی که ریشه در دانشگاه ندارند» شده اند.

Print Friendly, PDF & Email