آموختن شرط است؛بمباران اتمی« هیروشیما» توسط دولت« آمریکا»

۱۸ مرداد برابراست با( ۹ اوت) درباره هولوکاست اتمی که دولت آمریکا در اواخر جنگ جهانی دوم در شهرهای هیروشیما و ناگازاکی ژاپن مرتکب شد. هفتاد و دو سال پیش در این روز آمریکا شهرهای هیروشیما و ناکازاکی ژاپن را هدف بمب اتمی قرار داد. خودداری امریکا از پذیرش این واقعیت برای دولتمردان این کشور قابل درک است،‌ زیرا اگر چنین نکنند ماهیت جنایت های دولت امریکا و لشکر کشی امروزی او  به سرزمین دیگران آشکار خواهد شد و جهانیان درخواهند یافت که واشنگتن همچنان به استفاده از تهدید هسته ای برای حفظ سلطه جهانی خود ادامه می دهد.اقدام دولتمردان امریکایی در حمله هسته ای به شهرهای هیروشیما و ناگازاکی چیزی جز تروریسم دولتی نیست…

ساعت ۸:۱۵ صبح روز ۶ آگوست ۱۹۴۵ میلادی بود که بمب اتمی «پسر کوچک» روی هیروشیما افتاد و دو سوم ساختمان‌های این شهر را نابود کرد و هزاران تن را به کام مرگ کشاند. احتمالا هر کدام از آدم‌هایی که آن روز کشته شدند یا آن‌هایی که در معرض تششع قرار گرفتند و سوختند، داستانی برای شنیدن داشتند؛ داستان‌هایی که ساداکو نماینده ناگفته‌های آن‌هاست.

سه روز بعد از بمباران هیروشیما، یعنی در ۹ آگوست ۱۹۴۵، شهر ناکازاکی نیز مورد اصابت بمب اتمی «مرد چاق» قرار گرفت. با اینکه توان بمب دوم بیشتر بود، آسیب ناکازاکی به دلیل حالت دره مانندش کمتر شد، اما هیروشیما چون شهری مسطح بود، تقریبا به طور کامل نابود شد. در ناکازاکی نیمی از شهر آسیب کمتری دید.

درباره اینکه چطور شد آمریکا تصمیم به حمله اتمی علیه ژاپن گرفت و اولین و تنها بمباران اتمی تاریخ ، این جنایت هولناک را به نام خودش ثبت کرد، گمانه‌زنی زیاد است. برخی می‌گویند آمریکایی‌ها هزینه زیادی برای آزمایش‌های اتمی خود صرف کرده بودند و باید جایی آن را به بوته آزمایش می‌گذاشتند. برخی هم کشته‎شد‌گان بمباران اتمی ژاپن را در مقایسه با تعداد کشته‌شدگان جنگ جهانی دوم ناچیز می‌شمارند و معتقدند بمباران اتمی این دو شهر تنها راه متقاعد کردن ژاپن به پایان جنگ بود. بمباران اتمی هیروشیما و ناکازاکی ۲۲۰ هزار نفر کشته داشت. از این تعداد، بیش از ۱۰۰ هزار نفر بلافاصله کشته شدند و بقیه تا پایان سال ۱۹۴۵ بر اثر تشعشعات اتمی جان باختند.

خبرگزاری ایسنا بر اساس آماری  موزه صلح هیروشیما می نویسد:« بر اثر این بمباران اتمی، در هیروشیما بین ۳۴۰ هزار تا ۳۵۰ هزار نفر در معرض بمباران قرار گرفتند که ۱۴۰ هزار نفر از آنها درگذشتند. همچنین در ناکازاکی ۲۷۰ هزار نفر در معرض بمباران قرار گرفتند که تا ۳۱ آگوست ۱۹۴۵، هفتاد هزار نفر از آن‌ها جان‌ باختند».

بر اساس اطلاعات موزه صلح هیروشیما، تا ۳۱ مارچ سال جاری میلادی، ۵۸ هزار نفر از کسانی که بمباران را در هیروشیما تجربه کرده‌اند یعنی ۳۲٫۱ درصد از کل کسانی که در جریان بمباران بوده‌اند، هنوز در قید حیات هستند. همچنین در ناکازاکی ۳۴ هزار نفر از کسانی که در سال ۱۹۴۵ در جریان بمباران بوده‌اند هنوز زنده‌اند که ۱۸٫۶ درصد از کل این افراد را تشکیل می‌دهد.

متوسط سن نجات‌یافتگان از بمباران که هنوز در قید حیات هستند، در هیروشیما بین ۷۹٫۵۸ سال (یعنی کمی بیش از ۷۹ و نیم سال) و در ناکازاکی ۸۰٫۱۳ سال (یعنی کمی بیش از ۸۰ سال) است. این نجات‌یافتگان در این سال‌ها همواره تحت آزمایش و درمان بوده‌اند، حمایت‌های مالی و در صورت لزوم، در خانه پرستاری شده‌اند و نسل دوم بازماندگان هم مورد آزمایشات پزشکی قرار گرفته‌اند.

«موزه صلح هیروشیما» به یاد ساداکو ساخته شده است؛ موزه‌ای که علاوه بر روایت داستان ساداکو، به جمع‌آوری اشیاء، اسناد و تصاویر بمب‌های اتمی می‌پردازد. در زیر، بخشی از تصاویر و اطلاعات آرشیو بزرگ این موزه صلح می‌آید که در پی مکاتبه و ارتباط با مسئولان این موزه، به صورت اختصاصی در اختیار «ایسنا» قرار گرفته است.

عکس از Gonichi Kimura

حملات هسته ای امریکا به شهرهای هیروشیما و ناگازاکی را باید جنایت های از پیش طراحی شده توصیف کرد، زیرا این اقدام هیچ ارتباطی با وادار کردن ارتش ژاپن به تسلیم شدن در برابر قوای متفقین در جنگ جهانی دوم نداشت. تاریخ نگاران این مطلب را به روشنی ثبت کرده اند که ژاپنی ها در اوایل سال ۱۹۴۵ به دنبال تسلیم شدن به متفقین بودند.

قرار بود بر اساس توافق کنفرانس پوتسدام اتحاد شوروی در اواسط اوت سال ۱۹۴۵ به میدان نبرد اقیانوس آرام وارد شود. این کنفرانس در ماه ژوئیه همان سال برگزار شده بود. به نظر می رسد امریکایی با عجله به استفاده از سلاح هسته ای جدید خود روی آوردند تا به این وسیله بتوانند نظم مورد نظر خود در دوران بعد از جنگ جهانی دوم را در منطقه آسیا-پاسیفیک مشخص کنند.
امریکایی ها اولین انفجار هسته ای خود را تنها سه هفته قبل تر، یعنی در ۱۶ ژوئیه سال ۱۹۴۵،‌ در بیابان های ایالت نیومکزیکو آزمایش کرده بودند.

رهبران امریکا و انگلیس مایل نبودند شوروی ها در آسیا نیز پیشروی کرده و سرزمین هایی را به تصرف خود درآورند. آنها تمایلی نداشتند که شاهد افزودن بر متصرفات شوروی در جبهه شرق باشند. هری ترومن،‌ رئیس جمهور وقت امریکا،‌ برای آن که مانع از آن شود که ارتش سرخ شوروی در آسیا و پاسیفیک نیز پیشروی کرده و سرزمین های بیشتری را به تصرف خود در آورد،‌ تصمیم گرفت به بمباران اتمی ژاپن روی آورد. در واقع، ‌امریکایی ها تا نوامبر سال ۱۹۴۵ هیچ گونه برنامه ای برای حمله زمینی به سرزمین ژاپن نداشتند.
بنا بر این، هدف اصلی امریکایی ها از بمباران اتمی ژاپن این بود که از پیشروی های ژئوپلیتیک شوروی و گسترش کمونیسم در آسیا جلوگیری شود.

به عبارت دیگر، بمباران هسته ای شهرهای ژاپن شروع پدیده ای بود که بعدها به جنگ سرد بین جهان غرب و اتحاد شوروی مبدل شد.
هنگامی که امریکایی ها شهرهای هیروشیما و ناگازاکی را با بمب هسته ای ویران کردند، روس ها هنوز سلاح هسته ای در اختیار نداشتند. نکته مهمی که باید به آن توجه داشت این است که امریکایی ها بمب های هسته ای را با هدف شکست دادن ژاپن و نجات جان سربازان امریکایی انجام ندادند. هدف آنها عمدتا سیاسی بود. آنها به دنبال آن بودند که از گسترش نفوذ ژئوپلیتیک شوروی در دوران بعد از جنگ جهانی دوم بکاهند.

اقدام دولتمردان امریکایی در حمله هسته ای به شهرهای هیروشیما و ناگازاکی چیزی جز تروریسم دولتی نیست.
رهبران امریکا جان ۲۰۰ هزار غیرنظامی را گرفتند تا تنها به اهداف ژئوپلیتیک خود دست یابند. با گذشت چند دهه از بمباران هسته ای ژاپن توسط امریکایی ها،‌ به نظر می رسد که ایدئولوژی نسل کشی هنوز هم در میان سردمداران امریکا وجود دارد.

به گزارش اسپوتنیک در اواخر جنگ جهانی دوم،‌ رهبران امریکا و انگلیس طرحی سری موسوم به «عملیات غیرقابل تصور» Operation Unthinkable را تدوین کردند که در آن به انداختن بمب هسته ای بر روی اتحاد شوروی اشاره شده بود، اما این طرح اجرایی نشد.

هفتاد و دو سال پیش جهان شاهد فاجعه رقت بار انسانی در شهرهای هیروشیما و ناگازاکی بود. امروزه، حدود ۱۶ هزار بمب هسته ای در جهان وجود دارد که قدرتی به مراتب بیشتر زا قدرت بمب های هسته ای به کار گرفته شده در شهرهای ژاپن را دارند. حدود ۹۰ درصد بمب های هسته ای جهان را امریکا و روسیه در اختیار دارند.
اما این امریکا و دولتمردان امریکا هستند که بیشترین مخالفت ها را با کاهش زرادخانه های هسته ای به عمل می آورند. حتی باراک اوباما،‌ رئیس جمهور فعلی امریکا که جایزه صلح نوبل را در سال ۲۰۰۹ به دست آورد،‌ برنامه ای برای هزینه کردن حدود ۳۵۵ میلیارد دلار جهت ارتقای توان تسلیحات هسته ای امریکا در خلال یک دهه آینده تدوین کرده است.
امریکا در ماه مه سال جاری نیز ابتکار خلع سلاح هسته ای جهانی را که ۱۰۷ کشور،‌ از جمله روسیه و ایران، آن را پیشنهاد دادند رد کرد. بر اساس این ابتکار، معاهده منع تولید و تکثیر تسلیحات هسته ای که حدود چهل سال از عمر آن می گذرد بلافاصله (در تمام کشورهای جهان‌)‌ اجرایی می شد.
نکته طنزآور و مضحک این است که در گوشه و کنار جهان مراسم مختلفی به یاد قربانیان حمله اتمی امریکا به شهرهای هیروشیما و ناگازاکی برگزار می کنند، ومقامات آمریکایی دربحث های تجریدی و سخنرانی های مبهم  و مشحون از انواع حملات به «تروریسم » ادا می کنند.

Print Friendly, PDF & Email