یادمان و رویدادها

صبحگاه

رحمان-ا

زیر زبانم

نام آنها را

به یاد می آورم

آفتاب چشمانِ زمین را می نوازد

بادهایِ پایانه اسفند

می وزد بر تاولهای دهان گشوده

 

صبحگاه صدایِ باد

از فرازِ دامنه ها می آید

در کلبه دوردست، خروس می خواند

حفره ها،

از دل صخره های سیاه

دهان گشودند بر روشنایی

رایحه بهار، از پایانه اسفند

بر شکوفه ها می نشیند

 

آفتاب دلپذیر اسفند،

جان دوباره می گیرد

بلوط هایِ تکیده از سرمایِ بهمن

در انتظار بهار،

تن به آفتاب سپردند

 

شبها هنگام خواب،

امواج دریا در کرانه ها می خروشد،

شگفتا، فراموش کردم

بپرسم،

تو در صفیر گلوله ها،

با کدامین نغمهِ سِحرانگیز به رقص درآمدی؟

و اکنون با کدام سرود صبحگاهی

رستگار شدی

در جنونِ خون،

 

تاولهایِ زمستان دهان گشودند

چیزی از  تار و پودم می گذرد

خون آبه ها را می روبد

زیر زبانم

نام آنها را

به یاد می آورم

آفتاب چشمانِ زمین را می نوازد

بادهایِ پایانه اسفند

می وزد بر تاولهای دهان گشوده

رحمان-ا

۱۷ / ۱۲ / ۱۴۰۰

 

به کانال صدای مردم در تلگرام بپیوندید
@sedayemardomdotnet

Print Friendly, PDF & Email
نمایش بیشتر
دکمه بازگشت به بالا