اجتماعی

آنچه فراموش شد!

اینکه عوامل و اوامر ظلم بزرگ حصر تلاش کنند تا به هر نحو از زیر بار اتهاماتی که متوجه آنها است شانه خالی کنند قابل فهم است، حتی اینکه آنان سعی کنند با خبر سازی و جعل نشان دهند تمایل دارند خطای بزرگ خود را اصلاح کنند و مرحله‌ای یا تدریجی مجازات غیر قانونی را متوقف کنند تا قدری از فشار وارد بر خود بکاهند قابل درک است.

ایران فردا، سعید مدنی: از این گذشته حتی اینکه دولت روحانی یا رییسی و حامیان‌شان مسابقه‌ای بر سر ادعای تلاش برای توقف حصر آغاز کرده‌اند و از این رهگذر در پی کسب محبوبیت یا مشروعیت برای دولت هستند را نیز اگرچه مبتذل اما می‌توان فهم کرد.

اما نکته مبتذل آن است که در ۲۴ ساعته گذشته بین دو سوی منازعه درون حکومت یعنی حامیان روحانی و رییسی هیاهویی بر سر برداشتن درِ حکومت ساخته در کوچه اختر به راه انداخته شده و برپایه آن دهها و بلکه صدها توییت و یادداشت منتشر شده است. در این مدت حامیان دولت رییسی گویا بر عرش سوار شده و برداشتن در فلزی را از مناقب و کرامات دولت متبوع خود می‌شمارند و حامیان دولت روحانی در مدح تلاش‌های دولت پیشین برای پایان حصر قصه‌ها می‌گویند.

باید از این همه حماقت و بلاهت به خدا پناه برد، گویا اساسا در این منازعه حیدری- نعمتی آنچه فراموش شده، نقش بانیان حصر در ظلم بزرگ یازده ساله است، آنچه فراموش شده نامشروع بودن حقوقی و قضایی حصر است، آنچه فراموش شده رنج‌ها و مصایب یازده ساله محصورین است، آنچه فراموش شده شرمگینی زندانبان است و مظلومیت زندانی.

برای بستن پرونده حصر پایانی متصور نیست مگر اینکه پرونده انتخابات ۱۳۸۸ گشوده شود. سیاهی حصر را نمی‌توان با کمرنگ کردن آن پاک کرد. حصر حصر است با در فلزی یا بدون در فلزی. آنان که مایل‌اند در حماقت دوگانه بین حصر با در فلزی یا بدون در فلزی گرفتار شوند یا ابتذال نسبیت انتخاب بین بد و بدتر را مبنای توجیه حصر با در فلزی یا بدون آن قرار دهند یا از نمد حصر بدون در فلزی کلاهی برای دولت و ناتوانی‌هایش ببافند، عرض خود می‌برند و زحمت ملت.
*منطقِ درِ فلزیِ کوچه‌ی اختر

 

 

به کانال صدای مردم در تلگرام بپیوندید
@sedayemardomdotnet

Print Friendly, PDF & Email
نمایش بیشتر
دکمه بازگشت به بالا