دیدگاه‌هایادمان و رویدادها

دانشگاه در خون؛ بیستم تیرماه ۷۸

دو روز پس از حمله لباس‌شخصی‌ها به کوی‌ دانشگاه تهران در ۱۸ تیر ۱۳۷۸، در ۲۰ تیر ۷۸، در تبریز نیز حوادث دردناکی مثل حمله به دانشگاه و خوابگاه دانشجویی دختران و تیراندازی مستقیم به دانشجویان اتفاق افتاد که رسانه‌های حکومتی خبر آن را منتشر نکردند.

۲۳ سال پس از هجوم استبداد دینی به دانشگاه‌های تهران و تبریز

آنچه در پی می‌آید یادی است از روزهای خونین ۱۸ و ۲۰ تیر ۷۸؛ وقتی شبه‌نظامیان هوادار رهبر استبداد دینی در انتقام از اعتراض دانشجویان به تعطیلی روزنامه سلام، به خانه و خوابگاه‌شان حمله کردند. در این حمله حداقل سه دانشجو کشته و دهها تن مجروح شدند. قتل عزت ابراهیم‌نژاد و فرشته علیزاده تایید شده و سعید زینالی تا امروز ناپدید است و از سرنوشت او اطلاعی در دست نیست. مادر سعید زینالی اما به علت اصرار بر پیگیری سرنوشت فرزندش بازداشت و زندانی شد.

دو روز پس از حمله لباس‌شخصی‌ها به کوی‌ دانشگاه تهران در ۱۸ تیر ۱۳۷۸، در ۲۰ تیر ۷۸، در تبریز نیز حوادث دردناکی مثل حمله به دانشگاه و خوابگاه دانشجویی دختران و تیراندازی مستقیم به دانشجویان اتفاق افتاد که رسانه‌های حکومتی خبر آن را منتشر نکردند.

درباره ۲۰ تیر دانشگاه تبریز

▫️برخی از فعالان مدنی معتقدند که حوادث ۲۰ تیر ۱۳۷۸ در رسانه‌ها به اندازه کافی بازتاب نداشته و اطلاعات یا تصاویر موجود از آن در رسانه‌ها بسیار محدود است. البته نبود اینترنت و محدودیت ارتباطات جمعی در سال ۷۸ در مقایسه با امروز یکی از دلایل کم بودن عکس و گزارش در مورد وقایع ۲۰ تیر است.

به‌رغم کم‌توجهی، روایات متعددی از ماجرای ۲۰ تیر ۱۳۷۸ دانشگاه تبریز وجود دارد، هم از سوی حکومت و هم معترضان. آنچه در میان این روایت‌ها مشترک است آن است که وقتی خبر حمله نیروی انتظامی و انصار حزب‌الله به کوی دانشگاه تهران و به خاک‌وخون کشیده‌شدن دانشجویان پس از بسته شدن روزنامه سلام منتشر می‌شود، انجمن‌اسلامی دانشگاه تبریز تصمیم می‌گیرد تجمعی برای محکومیت فاجعه کوی‌‌ دانشگاه تهران ترتیب دهد. زمان تجمع، ۱۱ صبح ۲۰ تیر در محوطه ساختمان ریاست‌ دانشگاه تبریز تعیین می‌شود؛ در تجمع شعارهای پرشوری در حمایت از محمد خاتمی و اصلاحات سر داده می‌شود. به سبب فضای احساسی حاکم کنترل جلسه از اختیار انجمن اسلامی خارج می‌شود و برخی دانشجویان شعارگویان و فریادزنان به سمت در ورودی دانشگاه می‌روند.

برخی اعضای انجمن اسلامی می‌کوشند مانع خروج دانشجویان معترض شوند با این استدلال که «نیروهای حزب‌الله و لباس‌شخصی بیرون در ایستاده‌اند و قصد درگیری دارند. علاوه بر لباس‌شخصی‌ها، طلبه‌ها هم آمده بودند.»

▫️کسانی که با جغرافیای تبریز آشنایی دارند می‌دانند طلبه‌خانه ولی‌عصر تبریز با در اصلی دانشگاه تبریز چندصد متر بیشتر فاصله ندارد. ظاهرا برخی از طلاب حزب‌اللهی نیز برای سرکوب دانشجویان آمده بودند. لباس‌شخصی‌ها به‌ سمت دانشجویان هجوم می‌آورند و سنگ‌پرانی بین دو طرف شروع می‌شود. دانشجویان دختر نیز از دانشجویان پسر در برابر نیروهای خشن لباس‌شخصی حمایت می‌کردند. نیروی انتظامی و نیز نیروهای بسیجی مانع از پیوستن مردم حاضر در منطقه و کمک آن‌ها به دانشجویان می‌شوند. در این میان صدای تیراندازی شنیده می‌شود و «محمدجواد فرهنگی» – از طلابی که برای مقابله با دانشجویان آمده بود – در جریان درگیری‌ها کشته می‌شود. محمدجواد فرهنگی که در زمان کشته شدن ۱۹ سال داشت، فرزند پنجم یکی از روحانیون برجسته شهرستان بستان‌آباد به نام میرزا علی آقا بستان‌آبادی بود و برادر کوچک‌تر محمدحسین فرهنگی از سرداران سپاه. حکومت در تبلیغات رسمی جواد فرهنگی را «شهید فتنه ۷۸» معرفی می‌کند اما مشکل روایت حکومتی آن است که با گذشت دو دهه، هنوز عامل قتل محمدجواد فرهنگی از سوی جمهوری اسلامی و نهادهای اطلاعاتی معرفی نشده و حتی شواهدی وجود دارد که خود حکومت پذیرفته جواد فرهنگی را شلیک خودی به قتل رسانده است، نه از سوی معترضان دانشجو و غیردانشجو!

▫️در ماجرای ۲۰ تیر نه‌تنها بسیاری دانشجویان بلکه «محمدعلی حسینی پورفیض»، رئیس وقت دانشگاه تبریز، به شدت کتک خورد. از او در مورد حوادث ۲۰ تیر نقل شد که «در تبریز جنایت در روز روشن» صورت گرفت و مهاجمان خوابگاه دانشجویان دختر را مورد حمله قرار دادند و بسیاری ابعاد دیگر که کمتر در رسانه‌های مرکز به آن‌ها پرداخته شده است: «اگر در پی احقاق حق هستیم، نباید مثلا به واقعه کوی تهران توجه کنیم و دانشگاه تبریز را از یاد ببریم، حادثه ۲۰ تیر تبریز از غربت عجیبی برخوردار است و یادش به درشتی و وضوح باید در کنار واقعه ۱۸ تیر تهران ثبت و به آن پرداخته شود.»

(گزیده گزارش کلمه)

 

به کانال صدای مردم در تلگرام بپیوندید
@sedayemardomdotnet

Print Friendly, PDF & Email
نمایش بیشتر
دکمه بازگشت به بالا