فرهنگی

ابله نمی داند

رحمان – ا

و من را هر روز می کُشد

اما او نمی داند

من از غوغای درونم

از نهیب سپیدارها

بیدار می شوم

وز نجوایِ گلهای سرخ سرشارم

 

در این روزهای خاکستری

راه طولانی آمدم

خسته ام،

اما هنوز از پا نیافتادم

چه سخیف است و بیهوده

آن که سرمست و بولهوسانه

نگاه بر عذاب من دوخته

وقتی با نگاهش می کوبد،

زبان در کام گیرم وُ

سکوت اختیار کنم

زیرا که شعر در من مرده است

دشنامی که هر روز

از دهان یاوه تکرار میشود

و من را هر روز می کُشد

اما او نمی داند

من از غوغای درونم

از نهیب سپیدارها

بیدار می شوم

وز نجوایِ گلهای سرخ سرشارم

و شعر از لبهایم

لبریز می شود

و من از مرگ نجات پیدا میکنم

چه سخیف است و بیهوده

آن که چشم بر مرگ من دوخته

اما نمی داند،

شعر در من چون رود می گذرد

از میان سنگریزه ها.

رحمان – ا

۶ / ۴ / ۱۴۰۱

 

به کانال صدای مردم در تلگرام بپیوندید
@sedayemardomdotnet

Print Friendly, PDF & Email
نمایش بیشتر
دکمه بازگشت به بالا