از هر دری سخنی

تاکتیک “توافق برای عدم توافق”!

حکومت جمهوری اسلامی با “تاکتیک پرهیز از شفاف‌سازی رویکردها” در مذکرات برجام، می کوشد راه مذاکره مستقیم تهران – واشنگتن را هموار و ممکن سازد.

  مذاکره مستقیم با امریکا با حذف  “بازیگران مداخله‌جو”

دیپلماسی ایرانی با اشاره به دور نوین مذاکرات برجام در وین از جمله می نویسد:”سیاستگذاری عمومی را در مرحله تصمیم گیری دارای دو مسیر جداگانه ترسیم می‌کند، یک مسیر آن تصمیم‌گیری برای اقدام و عمل است، مسیر دیگر که شاید کمی عجیب باشد، تصمیم برای عدم اقدام است.در برخی فرآیندهای سیاستگذاری عمومی، سیاستگذاران به دلیل عدم قطعیت کارایی یک سیاست یا عدم وجود ابزارها و منابع لازم برای اقدام در یک حوزه خاص سیاستگذاری، وارد روندی از تصمیم‌گیری می‌شود که عدم اقدام یا انجام ندادن یک سیاست را بر اقدام و اجرای آن برتری می‌دهد. اگر این تعریف سیاستگذاری عمومی را که می‌گوید: سیاستگذاری عمومی هر چیزی است که دولت تصمیم به انجام دادن یا ندادن آن دارد را بپذیریم، بسیاری از نیات سیاستگذاران را می‌توان در قالب تصمیم به انجام ندان و یا عدم اقدام دولت مورد بررسی قرار دهیم”…

” توافق برای عدم توافق؛ سیاستگذاران ارشد ایران و ایالات متحده آمریکا بی‌توجه به نیات و اقدامات سایر کشورهای حاضر در مذاکرات و حتی بی‌اعتنا به فضاسازی برخی بازیگران آشوب‌آفرین منطقه‌ای و جهانی مانند اسرائیل، عربستان و …، به یک توافق خاص دست یافته‌اند. این توافق را می‌توان “توافق برای عدم توافق” نامید.یکی از اصول سیاستگذاری عمومی به‌خصوص سیاستگذاری خارجی را می‌توان رازآلود بودن فضای سیاستگذاری یا پرهیز از شفاف‌سازی رویکردها، کنش‌ها و واکنش‌های بازیگران قلمداد کرد. هارولد لاسول از بنیانگذاران دانش سیاستگذاری به توصیف فضای زندگی یک سیاستگذار که بر محور تعهد استوار بوده و البته دارای مؤلفه‌ای اساسی به عنوان “پرهیز از پاسخ مستقیم” است، پرداخته و می‌گوید: زندگی یک تصمیم گیرنده، یک زندگی گِردِ محور تعهد است. این یک زندگی از آری گفتن‌ها و نه گفتن‌ها یا پرهیز از پاسخ‌هایی مستقیم است.همان‌گونه لاسول می‌گوید، اصل پرهیز از پاسخ‌های مستقیم، یکی از اصول سیاستگذاری است که در عصر کنونی اثربخشی گسترده‌ای دارد. این رویکرد در مذاکرات احیای برجام از سوی دو طرف اصلی مذاکرات مورد استفاده قرار گرفته است. به گونه‌ای که سیاستگذاران ایرانی و امریکایی از پاسخ‌های مستقیم و اقدامات شفاف پیرامون احیای برجام و تبادل امتیازات خودداری کرده و بر این اصل توافق کرده‌اند که “توافق برای عدم توافق، بخشی از توافق نهایی است” که در حال حاضر از تنش‌های بیشتر جلوگیری و نیاز به اعلام مرگ برجام را برطرف می‌کند”.

“در شرایطی که برخی بازیگران نظام منطقه‌ای و جهانی و برخی تحلیلگران اصراری سنگین بر شکست مذاکرات احیای برجام و اعلام مرگ برجام دارند، سیاستگذاران ایران و ایالات متحده امریکا به عنوان دو بازیگر اصلی این مذاکرات، رویکردی از سکون و سکوت که بر پرهیز از پاسخ و اقدام مستقیم استوار است را انتخاب کرده اند و پیگیری می‌کنند تا از تنش بیشتر جلوگیری کنند.این رویکرد از سکون و سکوت به امید فراهم شدن شرایط لازم برای توافق احیای برجام را می‌توان بخشی از توافق دانست، زیرا توافقی است میان دو طرف برای عدم توافق.توافق برای عدم توافق که خود بخشی از توافق است، بر دیدگاهی استوار است که تصمیم گیری برای انجام ندادن یا خودداری از عمل یک دولت در فرآیند سیاستگذاری را توصیف می‌کند.به صراحت می‌توان گفت که عدم توافق کنونی، جلوه‌ای از یک توافق خاص میان ایران و آمریکاست که بخشی از فرآیند توافق نهایی را شکل داده است. توافق برای عدم توافق سیمایی از تعامل و همکاری رازآلود دو طرف اصلی مذاکرات احیای برجام دارد که بر صبر بیشتر برای واگذاری امتیازات کم‌تر بنیان شده است.بنابراین دولت رئیسی در چارچوب حق خود برای مذاکره و تعامل مستقیم با دولت امریکا، می‌تواند از تاکتیک “توافق برای عدم توافق” برای صبر بیشتر … بهره ببرد، به شرطی که نقش بازیگران مداخله‌جوی این مذاکرات را کاهش داده و وارد مذاکره مستقیم با امریکا شود”.

 

به کانال صدای مردم در تلگرام بپیوندید
@sedayemardomdotnet

Print Friendly, PDF & Email
نمایش بیشتر
دکمه بازگشت به بالا