دیدگاه‌ها

آغاز عقب نشینی یا ریاکاری و فریب

راهکار سوسیالیستی

برای یافتن بهترین راه‌ها باید به سازماندهی مناسب مبارزه مثل کمیته های محلی و یا شوراهای محلی از پیشروترین جوانان و همچنین پدران و مادران خردمند و تجربه دار را شکل داد. به همراه آن ایجاد کمیته های اعتصاب در کارخانه ها و واحدهای کار و تولید در هماهنگی با سایر سازمان‌های مردمی به توانمندی مبارزات خواهد افزود.

پایداری مردم آگاه در پس این هفته های نبرد نابرابر که تنها به نیروی فریاد در برابر رژیمی سراپا مسلح نمایشی از قدرت و صلابت را به رخ جهانیان کشید. مردم دنیا مبهوت از این همبستگی نوپدید در داخل و خارج از کشور بین ایرانیان به حمایت از مردم ایران برانگیخته شده اند.

جمهوری اسلامی هم، گرچه همچنان جوانان و معترضان را فریب خورده‌ی اسرائیل و آمریکا معرفی می کند و هنوز هم بر مدار تئوری توطئه از پذیرش این قدرت فزاینده ‌ی مردم می گریزد اما امروز دوشنبه ۱۸ مهر ماه با آغاز اولین اعتصابات در صنایع نفت و پتروشیمیایی آشکارا به هراس افتاده است.

خیزش مردمی علیه رژیم دیکتاتوری جمهوری اسلامی هر روز که می گذرد توانمندی های بیشتر و بهتری را برای به زانو درآوردن حکام لجوج پیدا می کند. سخنرانی رئیس قوه قضاییه ملا اژه ای و تظاهر به نرم‌خویی و دلالت در پذیرش انتقادات مردم و پیشنهادات آنها از جمله علائم و نشانه‌های پیشروی اثربخش این خیزش برحق مردم است.

در عین حال ارزیابی این برخورد نسبتا متفاوت با شیوه های معمول در بین سران قوا و نهادهای ذیربط هنوز در هاله‌ای از تردید جدی قرار دارد که آیا این سخنان رئیس قضا و برگزیده‌ی رهبری نظام جمهوری اسلامی آغاز یک عقب نشینی است و یا ریاکاری و فریب است؟!

برای شناخت این مرحله از مبارزات و تاثیرات آن بر کلیتِ نظام‌جمهوری‌اسلامی پیش از هر چیز باید با فشردگی بیشتر صفوف مبارزان به هراس رژیم و فشار بر کل دستگاه حکومتی برای واداشتن اش به کاهش خشونت و سرکوبگری افزود. نباید اجازه داد استبداد فرصت بازسازی روانی ترس از اراده‌ی توده ها را برای ادامه ی مبارزه را پیدا کند.

افزایش و تعدد اعتصابات کارگری در مراکز کار و تولید و همچنین اعتصابات در ادارات دولتی پشتوانه ی بسیار ارزشمندی برای حضور خیابانی خواهد بود. در عین‌حال موجب ایجاد تنگناهای بیشتر اقتصادی و تاثیر آن بر مدیریت اقتصادی_سیاسی و همچنین کاهش توان مالی اداره نظامیگری رژیم جمهوری اسلامی خواهد شد.

از ویژگی‌های نظام های دیکتاتوری آنست اقتدار آنها گرچه به ظاهر به اقتدار پلیسی و نظامیگری سلسله مراتبی متکی است، اما از آنجا که در این نظام بوروکراتیک و سلسله مراتبی اصل بر تملق و چاپلوسی و اطاعت ریاکارانه است؛ با اولین فشار های اقتصادی و عدم پاسخگویی سیاست های رانتی، این بنیان به شدت به سستی می‌گراید و به شکل غیرمنتظره ای فرو می ریزد. این ویژگی یکی از عناصری است که می تواند در صورت کمترین عقلانیت در جمهوری اسلامی به بروز عقب نشینی های واقعی انجامد و زمینه‌ی مناسب‌تری برای پیشروی مردم در کسب مطالبات آزادیخواهانه و عدالت جویانه گردد.

همانگونه که در مقاله پیشین گفته ایم یکی از نشانه های پیروزی در این میدان نابرابر تحقق خواست “آزادی زندانیان سیاسی” است و همراه با آن باید بتوان امتیازات بیشتری را برای حفظ جان و سلامت مردم کسب کرد.

پیروزی در مبارزه ضددیکتاتوری و ضداستبدادی امکانات و شرایط بسیاری را طلب می کند که از مهمترین آن جذب هرچه بیشتر مردم منفعل به فعالیت و کنشگری آزادیخواهانه است. هرچه مردم بیشتری به مبارزه جلب و جذب شوند؛ امکان سرکوب‌گری کاهش می‌یابد و از سوی دیگر امکانات مردمی برای استفاده از تاکتیک های مبارزاتی با هزینه‌های کمتر افزایش خواهد یافت. و درست به همین دلیل درایت و هدایت مبارزه و زمان مناسب برای هر اقدام هم اهمیت بیشتری پیدا می کند.

برای یافتن بهترین راه‌ها باید به سازماندهی مناسب مبارزه مثل کمیته های محلی و یا شوراهای محلی از پیشروترین جوانان و همچنین پدران و مادران خردمند و تجربه دار را شکل داد. به همراه آن ایجاد کمیته های اعتصاب در کارخانه ها و واحدهای کار و تولید در هماهنگی با سایر سازمان‌های مردمی به توانمندی مبارزات خواهد افزود. این تجارب در همه ی قبام های مردمی به کار آمده است و در حال حاضر نیز کمبود آن به شدت حس می‌شود. باید کوشید این کمبود را با آگاهی و شناخت از محیط زندگی و محل کار برطرف کرد. باید شعار پیش به سوی تشکیل کمیته های محلی” و پیش به سوی تشکیل کمیته‌های اعتصاب بر در و دیوار های شهرها نقش بندد.

 

به کانال صدای مردم در تلگرام بپیوندید
@sedayemardomdotnet

Print Friendly, PDF & Email
نمایش بیشتر
دکمه بازگشت به بالا