احزاب و شخصیت‌هاچرخان

مشارکت حزب کمونیست ونزوئلا در بیست‌ودومین نشست بین‌المللی حزب‌های کمونیست و کارگری در کوبا

برگردان: ایرج زارع

شنبه [۲۹ اکتبر]، رفیق اِکتور رودریگز (Héctor Rodríguez)، عضو دفتر سیاسی کمیتۀ مرکزی حزب کمونیست ونزوئلا، پیام حزب کمونیست ونزوئلا را در بیست‌ودومین نشست بین‌المللی حزب‌های کمونیست و کارگری که در هاوانا برگزار شد، ارائه کرد. ۱۴۲ نماینده از ۷۳ حزب، از ۵۷ کشور، در این کنفرانس جنبش بین‌المللی کمونیستی گرد هم آمدند.

رفقای عزیز و ارجمند

از طرف کمیتۀ مرکزی حزب کمونیست ونزوئلا درودهای برادرانه و رزمنده به شما می‌رسانیم.

ما می‌خواهیم از حزب کمونیست کوبا و مردم کوبا برای مهمان‌نوازی و سازمان‌دهی فوق‌العادۀ این رویداد، در بحبوحۀ مشکلات تحمیل‌شده توسط محاصرۀ امپریالیستی و سوانح طبیعی تشکر کنیم.

از طرف حزب کمونیست ونزوئلا، ما به مردم قهرمان کوبا و پیشتاز آن، حزب کمونیست کوبا، همبستگی قاطع خود را در مبارزه با محاصرۀ جنایتکارانه و سیاست سیستماتیک تجاوز توسط امپریالیسم ایالات متحد ابلاغ می‌کنیم.

بحران سرمایه‌داری

کارگران جهان لحظات پیچیده‌ای را تجربه می‌کنند. شیوۀ تولید سرمایه‌داری به سوی یک بحران ادواری عمومی جدید و قدرتمند پیش می‌رود که خود را در تشدید فزایندۀ رقابت برای کنترل بازارها، مسیرهای تجاری و مواد خام نشان می‌دهد. امپریالیسم تهاجمی‌تر می‌شود و سیاست مداخله‌جویانه و اشغالگرانۀ نظامی‌اش، تنش‌های ناشی از اختلاف‌های ارضی و درگیری‌های جنگی در مقیاس‌های مختلف را چند برابر می‌کند.

طبقۀ کارگر و بخش‌های مردمی عواقب ناشی از بحران سرمایه‌داری و تهاجم فزایندۀ سرمایۀ جهانی را متحمل می‌شوند. کاهش هزینه‌های عمومی، خصوصی‌سازی‌ها، کاهش دستمزدها، مقررات‌زدایی نیروی کار، اما همچنین نظامی‌سازی، تحریم‌های غیرقانونی و جنگ، همگی سیاست‌های مشخصی هستند که سرمایۀ انحصاری از سوی دولت‌ها به منظور افزایش سودآوری سرمایه‌شان و تلاش برای شکست کشورهای رقیب اجرا می‌شوند و در این رقابت، به‌طور گسترده حقوق کارگران جهان قربانی می‌گردد.

بورژوازی هر کشوری می‌خواهد طبقۀ کارگر قربانی‌های تحمیلی سیاست‌های ضد مردمی و پیامدهای ماجراجویی‌های جنگی‌اش را بدون مقاومت بپذیرد. ظهور ناسیونالیسم، فاشیسم و حزب‌های راست افراطی با این استراتژی سرمایۀ بزرگ مطابقت دارد که می‌خواهد طبقۀ کارگر را در سطح بین‌المللی تقسیم کند و آن را تابع هدف‌هایش سازد. همراه با فریب ناسیونالیسم راست افراطی، نقاب‌های جدیدی هم که سوسیال‌دموکراسی برعهده می‌گیرد به‌عنوان تله‌های ایدئولوژیکی عمل می‌کنند که هدف آن‌ها خنثی کردن پتانسیل انقلابی است که طبقۀ کارگر دارد، طبقۀ کارگری که قصد دارد از بحران استفاده کند و به هدف‌های خود که سرنگونی بورژوازی، تصرف قدرت سیاسی و ساختمان سوسیالیسم-کمونیسم است، برسد.

به همان اندازه که بربریت سرمایه‌داری پتانسیل مخرب خود را بر بشریت و طبیعت نشان می‌دهد، نقش حزب‌های کمونیست و کارگری در ساختن وحدت جهانی طبقۀ کارگر، اعمال انترناسیونالیسم پرولتری و عمل مستقل طبقۀ کارگر به‌عنوان یک طبقۀ اجتماعی برای خود، اهمیت و اعتبار بیشتری می‌یابد

مبارزۀ طبقاتی در امریکای لاتین و دریای کارائیب

کارگران امریکای لاتین و کارائیب از این واقعیت مستثنی نیستند. اگرچه منطقۀ [امریکای لاتین و دریای کارائیب] در حال تجربۀ یک خیزش انتخاباتی جدید از ترقی‌گرایی است، اما نکتۀ ملموس این است که دولت‌ها با این تجربه‌ها به سختی در اصلاحات شرمگینانه پیشرفت می‌کنند و این امر نشان می‌دهد که قادر به انجام دگرگونی‌های اساسی نیستند. موج جدید ترقی‌گرایی همچنین با ویژگی بارزتر سوسیال دموکراتیک، با اتحادهای قوی با بخش‌هایی از سرمایه و بنابراین، با برنامه‌های سیاسی محافظه‌کارانه‌تر همراه است. با این حال، ما قیام‌های تاریخی و پیروزی‌های مردمی در شیلی، کلمبیا و بولیوی را قابل توجه می‌دانیم.

تحربۀ ۲۰سالۀ ترقی‌گرایی در منطقه نشان داده است که چگونه- در برخی موارد- این دولت‌ها در زمانی که سرمایه از آن‌ها می‌طلبد، سیاست‌های ضد مردمی را نیز اعمال می‌کنند. چنین واقعیتی بر حزب‌های ما تحمیل می‌کند که باید مشکل کنش فزایندۀ مستقل طبقۀ کارگر در مواجهه با چندطبقه‌گرایی این نیروها را که منجر به عمیق‌تر شدن ناامیدی توده‌های کارگر و گشودن درها به روی نیروهای ارتجاعی با خصلت فاشیستی و راست افراطی می‌شود، در نظر بگیرند.

واقعیت ونزوئلا

ونزوئلا امروز مستدل‌ترین تجربۀ مشخصی است که محدودیت‌های ترقی‌گرایی را آشکار می‌کند. از سیاست ضد امپریالیستی، ملی‌سازی بخش‌های استراتژیک، مبارزه علیه بزرگ‌مالکی و دفاع از حقوق اجتماعی و کارگری، ناگهان به برنامۀ اقتصادی لیبرال خصوصی‌سازی، آزادسازی قیمت‌ها، بازگرداندن زمین به مالکان، مقررات‌زدایی کار و از بین بردن دستاوردهای اجتماعی گذر کرد.

تحریم‌های جنایتکارانۀ امپریالیسم مانع مهمی برای اقتصاد کشور است و رنج زحمتکشان را تشدید می‌کند. حزب کمونیست ونزوئلا در محکومیت تحریم‌های غیرقانونی و مداخلات امپریالیستی قاطع و محکم بوده و خواهد بود، به همین شیوه ما این امر را که این تحریم‌ها برای توجیه رانش نولیبرالی دولت فعلی و سیاست جرم‌انگاری مبارزات مشروع طبقۀ کارگر و جنبش مردمی به کار رود، رد می‌کنیم و با آن مبارزه می‌کنیم.

باید بگوییم، دولت نیکلاس مادورو، رئیس‌جمهور، تعدیل تهاجمی را با هدف ارائۀ تضمین به سرمایۀ جهانی و ملی، تشدید اثرات بحران و تحریم‌های امپریالیستی بر کارگران و لایه‌های مردمی اجرا می‌کند.

سنگ‌بنای تعدیل، سیاست اشتغال است. حداقل دستمزد قانونی به ۱۵ دلار در ماه نمی‌ر‌سد و هر روز با پیشروی تورم و کاهش ارزش پول بدتر می‌شود. کارفرمایان از این موقعیت برای حقوق‌زدایی از درآمد کارگران استفاده می‌کنند، پرداخت‌ها را بر اساس مقررات آزادانۀ بازار کار تعیین می‌کنند و شرایط استثمار بیش از حد را بر توده‌های کارگر تحمیل می‌کنند.

از همین سیاست غارت و استثمار نیروی کار است که آنچه دولت آن را «معجزۀ اقتصادی» ونزوئلا می‌نامد، سرچشمه می‌گیرد. رشد معمولی سرمایه‌داری، بی‌ثباتی، فقر و نابرابری اجتماعی را افزایش می‌دهد و مهاجرت اجباری را تحریک می‌کند، زیرا از فداکاری کارگران تغذیه می‌کند.

مقاومت مردمی کارگری و ساختن آلترناتیو انقلابی

مقاومت جنبش کارگری و مردمی در برابر تعدیل نولیبرالی با آزار و اذیت شدید، جرم‌انگاری و قضایی شدن مبارزات آن‌ها پاسخ داده می‌شود. موارد بسیاری از کارگران اخراجی، تحت تعقیب و دستگیرشده به‌دلیل مبارزه برای حقوق خود و محکوم کردن فساد در شرکت‌های دولتی و خصوصی وجود دارد. ما از این فرصت استفاده می‌کنیم تا از ابراز همبستگی حزب‌های کمونیست و کارگری با کارگرانی که برای این هدف‌های عادلانه به ناحق در ونزوئلا زندانی شده‌اند، تشکر کنیم.

حملات علیه حزب کمونیست ونزوئلا بیانگر این حملۀ دولت علیه طبقۀ کارگر است. ما نه تنها از حق خود برای سخن‌رانی در مجلس محروم هستیم، بلکه در معرض سانسور وحشیانۀ ارتباطی نیز هستیم و در فرآیندهای انتخاباتی گذشته، حق سیاسی ما برای معرفی نامزدهای خود نقض شده است. ما به حزب‌های کمونیست و کارگری جهان هشدار می‌دهیم که طرحی با هدف غیرقانونی کردن حزب کمونیست ونزوئلا و حمله به رهبری سیاسی آن در حال تدوین است.

حزب کمونیست ونزوئلا، جنبش کارگری و لایه‌های مردمی در حال مبارزه با این پیمان جدید نخبگان و برنامۀ اقتصادی آن‌ها هستند. کار آسانی نیست؛ اما طبقۀ کارگر راه دیگری ندارد. طبقۀ کارگر و لایه‌های مردمی نیز در مواجهه با اتحاد سرمایه‌داران در پیمان نخبگان، باید در اتحاد و ظرفیت خود برای کنش سیاسی مستقل پیش روند تا آلترناتیو انقلابی بحران و تهاجم امپریالیستی را ممکن سازند.

این همان محور مرکزی است که نشان‌دهندۀ پیشرفت شانزدهمین کنگرۀ ملی ما است که در روزهای آینده از ۳ تا ۵ نوامبر با شعار: «اتحاد گستردۀ کارگری-مردمی برای شکست تهاجم سرمایه!» برگزار خواهیم کرد.

در پایان، ما از طرف حزب کمونیست ونزوئلا، همبستگی خود را با مردم و انقلاب کوبا؛ با کشورهای تحت رهبری حزب‌های کمونیست و کارگری؛ با خلق‌هایی که برای حق تعیین سرنوشت خود مبارزه می‌کنند؛ با جنبش کارگری که علیه برنامه‌های سرمایه برای تحمیل فداکاری‌های بیشتر در چارچوب جنگ و بحران قیام می‌کند و با حزب‌های کمونیست که با فاشیسم و دولت‌های استبدادی که آزادی‌های سیاسی و دموکراتیک آن‌ها را محدود می‌کنند و با آن مقابله می‌کنند، تکرار ‌می‌کنیم.

زنده‌باد انترناسیونالیسم پرولتری!

زنده‌باد طبقۀ کارگر جهانی!

منبع: سایت حزب کمونیست ونزوئلا

مطلب اختصاصی برای صدای مردم 

استفاده از مطلب با ذکرمنبع بلامانع است

 

به کانال صدای مردم در تلگرام بپیوندید
@sedayemardomdotnet

Print Friendly, PDF & Email
نمایش بیشتر
دکمه بازگشت به بالا