فرهنگییادمان و رویدادها

چشمان مظلومت هیچ‌وقت از حافظه تاریخ ایران پاک نخواهد شد

۲۵ آبان آنقدر با باتوم به گردن و جمجمه محسن محمدپور، این کارگر ۱۷ساله کوبیده بودند که زمین غرق خون بود. رسیدگی به‌خواست خانواده‌های جان‌باختگان در رژیم “ولایی” و مبارزه‌ای که در میهن‌مان در راه دست‌یابی به صلح، آزادی، دموکراسی، و عدالت اجتماعی در جریان است نقشی مهم و تعیین‌کننده دارد. وظیفهٔ انسانی، مردمی، و تاریخی همهٔ نیروهای ترقی‌خواه و مدافع آزادی است که در راه تحقق این مهم تلاش‌ها را تشدید کنند….

در سال‌های اخیر در کنار ادامۀ مبارزۀ دلیرانۀ مردم ستمدیده و محروم ایران در شرایط سرکوب و خفقان شدید دهه شصت لحظه ای مبارزه و افشاگری خود را، به رغم تهدیدها، دستگیری ها و فشارها قطع نکردند و با کمترین امکانات به افشاگری جنایت های دهشتناک رژیم جنایتکار پرداختند. “مادران دادخواه”، مادرانی که فرزندان‌شان را در جریان اعتراض‌های دی‌ماه ۱۳۹۶، و آبان‌ماه ۱۳۹۸ و همچنین در سرنگونی هواپیمای مسافربری اوکراین در نتیجهٔ شلیک پدافند هوایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی جان باختند، با همبستگی با مادران خاوران، خصوصاً در اعتراض به تلاش‌های رژیم برای تخریب “خاوران”، نشان دادند که مبارزه با رژیم جنایتکار حاکم بر میهن ما، ورای تمایلات سیاسی و سازمانی، دردی مشترک است که به تلاشی مشترک نیازمند است.
مادران شجاع در فراخوانی که در اردیبهشت‌ماه سال ۱۴۰۰ منتشر کردند در همبستگی با مادران خاوران ازجمله نوشتند: “شنیده‌ایم اخیراً به خاوران، محل دفن فرزندان این زنان و مادران مبارز، دست‌درازی شده است و می‌خواهند در آن تغییراتی به‌وجود آورند و آن ‌را تبدیل به محلی برای دفن درگذشتگان دیگر کنند. … خاوران یادآور ازجان‌گذشتگی هزاران زن و مرد جوانی است که به‌مانند فرزندان‌مان به گلوله بسته شدند و به گردنشان طناب انداختند. ما در کنار مادران و خانواده‌های خاوران ایستاده‌ایم.”
۲۴ و ۲۵ و ۲۶ آبان۹۸ نیز یکی دیگر از تاریک‌ترین و غمبارترین دوران تاریخ ایران است. اعتراض های مردمی در روز نخست برابر با ۲۴ آبان ماه ۹۸ ، ابتدا در ۱۸ شهر آغاز شد، سپس در روز بعد به ۷۵ شهر گسترش یافت،
در حالی که در روز ۲۶ آبان ماه گزارشات اعتراض های مردمی از ۳۲ شهر گردآوری شده بود، اختلال در اینترنت کشور آغاز و در ساعات بعد به قطعی کامل منتهی شد روزهایی که فرودست‌ترین طبقه جامعه را سبعانه قتل‌عام کردند. احسان سلطانی، اقتصاد دان در شبکه های اجتماعی نوشت:” ۲۵ آبان آنقدر با باتوم به گردن و جمجمه محسن محمدپور، این کارگر ۱۷ساله کوبیده بودند که سرش و زمین غرق خون بود.چشمان مظلومت هیچ‌وقت از حافظه تاریخ ایران [و از وجدان بیدار جامعه]پاک نخواهد شد.”
او از خانواده‌ای فقیر بوده و برای کمک به خانواده بنایی می‌کرده است. در درگیری‌های فلکه دروازه خرمشهر مأموران امنیتی او را مورد ضرب و جرح قرار می‌دهند که بر اثر ضربه به سرش به کما می‌رود و در بیمارستان ولیعصر خرمشهر جان خود را نثار میهن بلا دیده می‌کند.
رسیدگی به‌خواست خانواده‌های جان‌باختگان در رژیم “ولایی” و مبارزه‌ای که در میهن‌مان در راه دست‌یابی به صلح، آزادی، دموکراسی، و عدالت اجتماعی در جریان است نقشی مهم و تعیین‌کننده دارد. وظیفهٔ انسانی، مردمی، و تاریخی همهٔ نیروهای ترقی‌خواه و مدافع آزادی است که در راه تحقق این مهم تلاش‌ها را تشدید کنند.

به کانال صدای مردم در تلگرام بپیوندید
@sedayemardomdotnet

Print Friendly, PDF & Email
نمایش بیشتر
دکمه بازگشت به بالا