حقوق بشرزنان

علیه اعدام

سپیده قلیان و محبوبه رضایی، زندانیان سیاسی در واکنش به ملاقات آخر پژمان فاتحی، وفا آذربار، محسن مظلوم و محمد فرامرزی با خانواده‌هایشان، نامه‌ نوشته اند.

بخشی از  نامه سپیده قلیان و محبوبه رضایی

“بفرمایید سنندج را اعدام کنید

سر مهاباد را ببرید.

بفرمایید نگذارید کودکان ما به دنیا بیایند

بفرمایید نگذارید باران ببارد

و نگذارید گیاه بروید و نگذارید زمین زندگی کند

شیرکو بیکس

 

شب تا صبح نمیتوانیم بخوابیم از کابوس اعدام،

های جنایتکاران سبوعیت آدم‌کشی شما اگر تمامی ندارد، مبارزه ما نیز خستگی‌ناپذیر است. تفاوت اینست که آنکه پیروز است ماییم، همانطور که پژمان فاتحی با خانواده‌اش گفته است: «این مرگ با افتخار است به همسرم بگویید برایم سیاه نپوشد و ناراحت نباشد»

یا همانطور که محسن مظلوم در ملاقات با مادرش گفته است:

“از جوانا و همەی همسنگرام می‌خوام کە محکم و با ارادە باشند؛ هر اتفاقی افتادگریە و زاری نکنند و بە ما افتخار کنند”.

صدا می‌کنیم، پژمان را، محسن را، وفا را، محمد (هژیر) را. قلب ما با آنهاست، قلب ما با جوانا، با بیان، با ماریا است، قلب ما با مادران این عزیزان است. قلب ما با کردستان است.

در این شب وحشت همراه با شما فریاد می‌زنیم نه به اعدام که تاریخ پس از پیروزی حق بر جنایت و کشتار در ایران شاهد باشد چه بر ما می‌رود و چه مقاومتی در جریان بوده است.”

یک‌شنبه ۸ بهمن ۱۴۰۲

سپیده قلیان بند نسوان اوین

 

پیام محبوبه رضایی زندانی سیاسی محبوس در زندان اوین در رابطه با خطر اجرای حکم چهار زندانی سیاسی کُرد

“نمی‌توانم آرام بگیرم. میخواستم بیرون باشم تا بیرون بیایم و کنار خانواده‌ها باشم. تا صدای پژمان و محسن و وفا و محمد باشم. مگر می‌توانیم سکوت کنیم در برابر این ظلم. این قتل. این آدمکشی عریان. نمی‌توانم سکوت کنم. مردم صدای این عزیزان باشیم.”

محبوبه رضایی

زندان اوین

برگرفته از تلگرام ندای زنان

 

 

به کانال صدای مردم در تلگرام بپیوندید
@sedayemardomdotnet

Print Friendly, PDF & Email
دکمه بازگشت به بالا