چرخانزنان

“برای صدای رسای ملت”

آقای خامنه‌ای! دست از فریب دادن مردم بردارید! دموکراسی و تحول‌خواهی یک روند است نه یک رخداد. نمی‌شود تماما از رسانه‌های جمعی به عنوان دستگاه عظیم پروپاگاندا و تبلیغ نظام استفاده کنید و صدای مخالفان و معترضان را با فیلترینگ و سانسور و حبس و حصر و تعلیق گردن بزنید و ایام انتخابات از آزادی بیان و مشارکت همه‌جانبه‌ی مردم با هر عقیده‌ای سخن بگویید!

مطهره گونه ای

فصل‌الخطاب تمامی تحلیل‌ها در مورد اینکه چرا نباید در انتخابات مبتذل و درون تهی مشارکت کرد و به آن مشروعیت داد، همین یک جمله‌ است:

“مگر همه‌ی مردم که باید در رفراندوم شرکت کنند، امکان تحلیل آن مساله را دارند؟!”

اینکه شهروندان را موجوداتی عاری از درک و شعور برای تصمیم‌گیری در مورد حیاتی‌ترین مسائل زندگی‌شان تصور کنیم و تلویحا آنها را رمگان یا فرزندان نابالغی بدانیم که نیاز به یک چوپان یا پدر دارند، اما هنگام انتخابات به آنها بگوییم که مجالی برای ابراز و اظهار رای و نظر خود دارند، چیزی به جز تحمیق و استحمار مردم نیست.

آقای خامنه‌ای! دست از فریب دادن مردم بردارید! دموکراسی و تحول‌خواهی یک روند است نه یک رخداد. نمی‌شود تماما از رسانه‌های جمعی به عنوان دستگاه عظیم پروپاگاندا و تبلیغ نظام استفاده کنید و صدای مخالفان و معترضان را با فیلترینگ و سانسور و حبس و حصر و تعلیق گردن بزنید و ایام انتخابات از آزادی بیان و مشارکت همه‌جانبه‌ی مردم با هر عقیده‌ای سخن بگویید!

یا تمام سال فریاد دختران و زنانی که حجاب اختیاری دارند را به گشت‌های ارشاد و حجاب‌بان‌ها در کوچه و خیابان و دانشگاه و روی زمین و زیر زمین خاموش کنید و بعد به صندوق‌های پوشالی‌تان که می‌رسد اذن و اجازه و رخصت ملوکانه جهت حضور حداکثری برای خریدن ذره‌ای آبرو برای نظام و تکمیل میزانسن این تئاتر سخیف صادر کنید.

نمی‌توانید برای گرم کردن تنور بیات انتخابات فرمایشی از انتخاب آزادانه سخن بگویید و قصیده‌ها بسرایید درحالیکه تیغ تیز نظارت استصوابی و اختیارات بی‌شمار ولایت مطلقه‌ی فقیه بر سر دموکراسی خواهی آنچنان سنگین است که حتی برخی از توصیه‌شدگان هم ردصلاحیت شده‌اند!

نباید دم از تحمل نظر مخالف بزنید وقتی که ده ها روزنامه‌نگار و خبرنگار و دانشجو صرفا به دلیل ابراز عقیده در حبس و تعلیق و تبعید به سر می‌برند و از حقوق ابتدایی یک زندانی و یک شهروند محروم شده‌اند.

نمیتوان خیابان را برای خودی‌ها میدان حضور دانست و آن‌را ارزش‌گذاری کرد، اما وقتی نوبت به غیرخودی‌ها رسید بر آنها گلوله و باتوم و سرکوب گشود.

شما “صدای ملت” را شنیدید اما آن خودی‌هایی را ملت دانستید که برای ماندن و استمرارتان “آتش به اختیار” چه چشم‌ها که کور نکردند و چه جان‌ها که نستاندند.

آقای خامنه‌ای! من دانشجویی هستم که بیش از شش سال در چارچوب تشکلی اسلامی و قانونی فعالیت کردم. روزگاری امیدوار بودم که می‌توان بازوی قدرت شما و مقربینتان را ضعیف‌تر کرد. گاهی با لیست امید و تکرار‌ها امیدوار شدم و گاهی با وعده‌ی بهبود وضعیت معیشتی مردم و رفع حصر میرحسین موسوی و زهرا رهنورد و آزادی زندانیان سیاسی.

روزگاری بود که من هم گمان می‌کردم رای و نظرم ارزشمند است. پس به پای صندوق رای رفتم نه برای اینکه تکلیف شرعی بود و دل امام زمان شاد می‌شد! نه من مثل آن جوانک‌های هوراکش باتوم به دست و “حیدر حیدر” گو، ابله نبودم و نیستم!

برای اینکه آن کودک زباله‌گرد بتواند معنای آرزو را بچشد. یا آن زن کوله‌بر در سرما نمیرد. یا آن زندانی سیاسی مهجورانه به بند کشیده نشود.

بله آقای خامنه‌ای! روزهایی هم بود که ما به تغییر و تحول امیدوار بودیم.

پیش از آنکه طعم گس سرکوب و کشتار دسته‌جمعی آبان ۹۸ را بچشیم.

پیش از آنکه دو موشک به عمد و با دستور به هواپیمای اوکراینی شلیک شود.

پیش از روزهای تاریک کرونا که به خواست و نامه‌ی پزشکانی خائن -که حالا برخی‌شان جایزه‌ی خوش‌خدمتی‌شان را گرفته‌اند و رییس دانشگاه و زمامدار وزارت‌خانه هستند- و به فرمایش شما واردات واکسن ممنوع شد و جان‌های عزیزمان را در قبرهایی آهکی می‌خواباندیم.

پیش از آنکه مهسا و مهساها کشته‌شوند یا به ضرب‌الاجل و به نام امنیت و به کام استبداد و تحکم، زدند و بردند و اعدام کردند.

آقای خامنه‌ای! وقتی حکم اخراجم از کمیته‌ی انضباطی دانشگاه صادر شد، برایتان نامه‌ای نوشتم. نامه‌ای که به توصیه‌ی اساتید بزرگوارم تهیه شد. عذرخواهی و ندامتی درکار نبود. چون گناهی به جز اعتراض در برابر بی‌قانونی و ظلم و ستم نداشتم و ندارم. گفتم در حقم ظلم شده و به ستم و دروغ، بر من بهتان وارد کرده‌اند.

می‌بینید؟ حتی چندماه پیش هم امیدوار بودم که حداقل به قانونی که خودتان نوشته‌اید پایبند خواهید بود. اما همین عدالت قطره‌چکانی را هم ذبح کردید!

بله. شخص شما امید ما را ناامید کردید. چون خودی نبودیم صدایمان را نشنیدید. آبان سال قبل را یادتان هست؟ که گفتید پیام ملت، تجمع ۱۳ آبان بود؟!

همان باتوم و تفنگ به دست‌هایی که مردم را در کوچه و خیابان و دانشگاه قلع و قمع کردند و بعد مجیز شما را می‌گفتند.

نمی‌دانم از کوچکی ماست یا درشتی آنها که ما “مردم” به شمار نمی‌آییم.

اما ما ایرانی هستیم آقای خامنه‌ای!

ما مردم این آب و خاکیم. ما که پدرانمان هشت‌سال مقابل دشمن بعثی ایستادند و جان دادند و زخم برداشتند و حالا خودمان دشمن شده‌ایم!

ما که بی‌ادعا تا پای جان برای وجب به وجب این خاک می‌ایستیم اما مجیزگوی حاکم جائر نمی‌شویم.

نه آقای خامنه‌ای! رای ندادن، انفعال و سکون و سکوت نیست. این بار به دقت گوش کنید. که این صدای اعتراض از هر فریادی رساتر خواهد بود.

رسانه تحلیلی خبری تحکیم ملت(اختصاصی رسانه تحکیم ملت)

 

به کانال صدای مردم در تلگرام بپیوندید
@sedayemardomdotnet

 

Print Friendly, PDF & Email
دکمه بازگشت به بالا