زنانیادمان و رویدادها

مادری و اتیسم

مادری مادران دارای کودک اتیسم مسئله‌ای است که کمتر درباره آن و برای آن صحبت شده و این کم توجهی شانس دیده شدن مشکلات آنان را کاهش می‌دهد.

هانیه سامعی -عضو گروه مطالعات زنان

صحنه اول: مادری با یک یا دو کودک شاد و سرحال در حال قدم زدن در پارک است یا به او که احتمالا شیرین زبانی می‌کند؛ غذا می‌دهد. ممکن است کودک با درخواست های زیادش مادر را کلافه کند؛ اما بالاخره به سراغ کار خود می رود.

کودک به خانه پدر بزرگ،و مادربزرگ، خاله و دایی می رود و چند ساعتی را در آنجا می ماند. کودک به همسایه ها لبخند می زند و با کودکان دیگر بازی می کند.

صحنه دوم: کودک مدام جیغ می زند. سر خود را به دیوار می کوبد و مادر توان نگهداشتن او را ندارد. همسایه صدایش درآمده و می گوید فرزندت را درست تربیت کن تا اینقدر جیغ و داد نکند. مادربزرگ و خاله می گویند تو مادر خوبی نیستی وگرنه فرزندت به حرفت گوش می کرد و انقدر بی ادب و لجباز نبود. کودک بی محابا در خیابان جلوی ماشین می پرد و راننده سرش را از پنجره بیرون آورده و فریاد می کشد خانوم!بچتو جمع کن!

یادر مترو کودک گوش هایش را می گیرد و نمی خواهد سوار واگن شود. مادر او را به زور سوار می‌کند و سرش را در سینه می فشرد تا ساکت بماند.

وقتی از مادری صحبت می کنیم چه مادری را در ذهنتان تجسم می‌کنید؟ احتمالا مادری که در صحنه اول توصیفش کردیم.

مادران دارای کودک اتیسم گروهی جدا از سایر مادران هستند که سعی در اثبات هویت مادری خود دارند که دچار استیگما یا هویت مخدوش هستند. مادران دارای کودک اتیسم از جانب سایر مادران چندان پذیرفته نشده و به حاشیه رانده می‌شوند. مادری که دارای فرزند اتیسم است تجربه تبعیض چند وجهی( اینترسکشنالیتی) مضاعفی را در زندگی تجربه می کنند. یعنی بین مادران هم جزو طبقه حاشیه‌ای به حساب می آیند.

این مادران همواره از احساس مبهمی رنج می برند و جامعه نیز با برچسب زدن های مداوم آن را تقویت می‌کند.این زنان احساس گناه می‌کنند چراکه فکر می‌کنند شاید خود در پیش آمدن این اختلال در فرزندشان دخیل بوده‌اند یا اگر مادر بهتری بودند شاید فرزندشان رشدی طبیعی داشت.

طرد اجتماعی، انزوا و ترک جمع‌های دوستانه، خانوادگی و ترک شغل به صورت دائمی از دیگر تفاوت های مادران دارای کودک اتیسم است. مادر دارای فرزندی که به اتیسم مبتلا نیست پس از گذران دوران مرخصی خودنسبت به این مادران بیشتر احتمال بازگشت به کار دارد . از دست رفتن استقلال مالی و عزت نفس از دیگر چالش های این مادران است. مادر دارای فرزند اتیسم کمتر زمان و انرژی لازم برای وقت گذرانی با شبکه دوستان خود را دارد و کم کم فراموش می شود. پروسه زمان‌بر و سخت کلاس‌های آموزشی و جلسه‌های درمانی مداخله‌ای و توانبخشی زمانی برای معاشرت با خانواده و دوستان و همکاران باقی نمی‌گذارد. گاها این مادران به سبب حضور فرزند اتیسم در خانواده و توجه کامل به فرزند شانس داشتن زندگی زناشویی سالم و شاد را نیز از دست می‌دهند و دچار مشکلات خانوادگی هستند. مادری مادران دارای کودک اتیسم مسئله‌ای است که کمتر درباره آن و برای آن صحبت شده و این کم توجهی شانس دیده شدن مشکلات آنان را کاهش می‌دهد.

 

به کانال صدای مردم در تلگرام بپیوندید
@sedayemardomdotnet

Print Friendly, PDF & Email
دکمه بازگشت به بالا