عبدالله مومنی: بازگشت ایرانیان آری؛ بازگشت گزینشی و امنیتی، نه

‏بازگشت ایرانیان خارج از کشور، فی‌نفسه اتفاق مثبتی است؛ اما بازگشت‌های هماهنگ‌شده با مدیریت امنیتی ها، نمی‌تواند، نشانه گشایش در سیاست باشد.

بازگشت ایرانیان خارج از کشور به ویژه آنها که موضع سیاسی در نقد یا مخالفت با حکومت داشته اند در حالی که وارد دوره جدیدی از سیاست ورزی در ایران‌ می شویم اتفاق مثبتی است که می تواند به تقویت جبهه دموکراسی خواهی داخلی منجر شود و در عین حال آزمونی هم هست برای سنجش ادعاهای دولت فعلی. البته بازگشت‌های مدیریت‌شده با سازوکارهای امنیتی، را نباید به حساب نشانه فضای باز سیاسی گذاشت.

‏گشایش سیاسی معنا و الزامات جدی‌تر و ضروری‌تری هم دارد اینکه زندانیان سیاسی و مدنی، که صرفاً به‌دلیل نقد و مخالفت مسالمت‌آمیز با شیوه های حکمرانی و سرکوب، آزادی، آزاد شوند؛ حصر و محدودیت از منتقدان و مخالفان برداشته شود و امکان فعالیت مدنی و سیاسی برای گرایش‌های متنوع فراهم آید.

‏معیار گشایش، نه تعداد کسانی است که بازمی‌گردند، بلکه میزان آزادی عمل برای آنان و همه شهروندانی است که در داخل کشور برای ساختن ایرانی مدنی، متکثر و دموکراتیک دغدغه دارند.

‏به هر روی تا وقتی حق آزادِ رفت‌وآمد همه ایرانیان به ویژه آنها که مخالف حاکمیت و نظام سیاسی مستقر هم باشند به رسمیت شناخته نشود، بازگشت مدیریت شده و نمایشی نمی‌تواند به معنای آزادسازی سیاسی و یا آشتی ملی باشد.

‏اگر قرار باشد مخالفت با جنگ به شرط ورود تبدیل شود، اما مخالفت مدنی با شیوه‌های حکمرانی و نقد ساختار قدرت همچنان مانع باشد، نمی توان گفت که گشایش سیاسی صورت گرفته است، بلکه گزینش سیاسی مجاز و مورد تایید حکومت است.

از صفحه ایکس نویسنده

به کانال صدای مردم در تلگرام بپیوندید
@sedayemardomdotnet