زحمتکشان

احیای حقوق سندیکایی خواست مبرم کارگران میهن ما

در هفته‌های اخیر بحث‌هایی در باره “تشکل سراسری” کارگران جریان داشته است که با نظری دقیق و موشکافانه به آن می‌توان این نتیجه‌گیری را به دست داد که چنین طرح و اقدامی از پختگی، شفافیت ضرور و مبتنی بر توانایی‌های موجود جنبش سندیکایی و نیز مفهوم و ماهیت سندیکایی برخوردار نیست. احیای حقوق سندیکایی و احیا و ایجاد سندیکاهای واقعی بر پایه صحیح طبقاتی نه بر اساس ذهنیات و یا اراده گرایانه، بلکه بر بستر نیازهای عینی و مشارکت تودۀ وسیع کارگران در کارگاها و کارخانه‌ها، کارگران آگاه و سندیکالیست انجام شدنی است…

تشکل سندیکایی، ماهیت و وظایف آن در مرحله کنونی

طی ماه‌های اخیر به موازات رشد جنبش اعتراضی زحمتکشان بویژه نارضایتی و اعتراض به برنامه خصوصی سازی و اصلاح قانون کار، بحث در باره ایجاد تشکل‌های کارگری نیز در میان فعالین سندیکایی و دیگر محافل سیاسی بالا گرفت.

با انزوای هرچه بیشتر تشکل‌های وابسته به حکومت مانند شورای اسلامی کار و نظایر آن، کارگران سراسر کشور بیش از پیش به اهمیت و ضرورت احیای حقوق سندیکایی خود و احیا و ایجاد سندیکاها پی برده و هرچه بیشتر به صف مبارزه جلب و نزدیک می‌شوند.
در چنین اوضاعی شاهد برخی اقدام‌ها هستیم که می‌تواند برای حال و آینده جنبش سندیکایی موجود کارگران ایران مشکل آفرین و بویژه نا همخوان با وظایف مبرم و فوری مرحله کنونی باشد. تقویت و بازسازی جنبش کارگری ـ سندیکایی بر پایه امکانات واقع بینانه و در چارچوب طبقاتی اولویت اصلی کنونی به شمار می‌آید.

از این رو اتخاذ مواضع و سیاست‌های نا همسو و نا همخوان با وضعیت کنونی به هیچ رو نمی‌تواند به امر تقویت صف‌های جنبش سندیکایی کارگران کشور یاری رساند. مبارزه سندیکایی مفهوم، محتوی و ویژگی‌های خود را دارد که می‌باید با دقت آن را رعایت و در عمل به کار برد.

در هفته‌های اخیر بحث‌هایی در باره “تشکل سراسری” کارگران جریان داشته است که با نظری دقیق و موشکافانه به آن می‌توان این نتیجه‌گیری را به دست داد که چنین طرح و اقدامی از پختگی، شفافیت ضرور و مبتنی بر توانایی‌های موجود جنبش سندیکایی و نیز مفهوم و ماهیت سندیکایی برخوردار نیست. احیای حقوق سندیکایی و احیا و ایجاد سندیکاهای واقعی بر پایه صحیح طبقاتی نه بر اساس ذهنیات و یا اراده گرایانه، بلکه بر بستر نیازهای عینی و مشارکت تودۀ وسیع کارگران در کارگاها و کارخانه‌ها، کارگران آگاه و سندیکالیست انجام شدنی است.

جنبش سندیکایی وسیع‌ترین و توده‌ای‌ترین بخش جنبش کارگری به شمار می‌آید. این جنبش بطور عمده شامل مبارزات اقتصادی، رفاهی و صنفی طبقه کارگر است. گرچه در صحنه سیاسی جنبش خنثی و بی‌طرف نیست و دارای سمت طبقاتی بوده و علیه استبداد، امپریالیسم و واپس ماندگی و ارتجاع نیز مبارزه کرده و می کند.
به بیان دقیق تر جنبش سندیکایی به لحاظ تماسی که با توده‌های وسیع زحمتکشان دارد، توده‌ای‌ترین و وسیع‌ترین سازمان متشکل طبقه کارگر و دیگر زحمتکشان محسوب می شود. این جنبش همه کارگران صرف نظر از تفاوت‌های عقیدتی، مسلکی، مذهبی و نژادی را در بر می‌گیرد.

به عبارت دیگر شرکت زحمتکشان در جنبش سندیکایی، داوطلبانه و بر پایه برخورداری از دمکراسی وسیع و حفظ استقلال جنبش در برابر دیگر جریانات سیاسی، و فکری است.

جنبش سندیکایی کارگران جنبش مستقل و قائم بالذات است و قوانین رشد ویژه و مربوط به خود را دارد. به این معنا در سندیکا مسایل مربوط به جمع و کل کارگران و آنچه تمامی آنها را به دور هم گرد می‌آورد، مطرح است و نه شعارها و یا مداخله‌های حکومتی؛ نظر به همین ویژگی هاست که تشکل صنفی ـ سندیکایی از امکانات گسترده برای تجمع کلیه زحمتکشان در ابعاد داخلی و بین‌المللی برخوردار است.
با توجه به آنچه مورد اشاره قرار گرفت، می‌توان خاطرنشان ساخت، بسیاری از بحث‌ها و طرح‌های مطرح شده در خصوص “تشکل سراسری” در هفته‌ها و ماه‌های اخیر از بنیاد و ظرفیت حقیقی، عینی و منطقی برخوردار نبوده و نیست.

برای آنکه به قویت جنبش سندیکایی موجود کارگران کشور کمر همّت بست و در این جهت پیگیرانه تلاش نمود، لازم است در درجه نخست بر اتحاد عمل وسیع صف‌های جنبش کارگری و سندیکایی تأکید ورزید و با حرکت در این مسیر، زمینه‌های هرگونه تشکل سندیکایی گسترده که شامل تمامی طیف‌های سندیکایی باشد و کلیه کارگران فکری و یدی را در بر گیرد، فراهم ساخت.

در این خصوص نکته پُر اهمیت دیگر اینکه نباید لحظه‌ای از توطئه‌ها و اقدام‌های جمهوری اسلامی و رهبری تشکل‌های وابسته به حکومت و برخی تشکل‌های مورد نظر وزارت کار غافل بود.

ربیعی به عنوان وزیر کار دولت روحانی با برنامه و هدف معین با جنبش سندیکایی کارگران و سندیکاهای مستقل مقابله می کند. وجود سندیکا هم در موسسات تولیدی و خدماتی لازم بوده و هم اینکه در مقیاس رشته‌های مختلف تولیدی ـ خدماتی سراسر کشور به سندیکا نیاز است.
ما بارها تأکید کرده ایم “هیچ تشکل دیگری نمی‌تواند در امر دفاع از حقوق کارگران و زحمتکشان جایگزین سازمان سندیکایی گردد.

بنابراین در مرحله کنونی تقویت و باز سازی جنبش سندیکایی موجود بر پایه امکانات و واقعیت‌ها با سازماندهی جنبش اعتراضی پراکنده کارگری و پیوند آن با خواست‌هایی نظیر احیای حقوق سندیکایی و مبارزه علیه برنامه‌های اقتصادی دیکته شده از سوی نهادهای امپریالیستی از اولویت‌های اصلی و غیر قابل انکار است.

تشکل سندیکایی بر پایه صحیح طبقاتی که نیاز به آن از وضع میلیون‌ها کارگر در جامعه طبقاتی ناشی می شود، واقعیتی غیر قابل چشم پوشی است.
با اتحاد عمل صف‌های خود را تقویت کنیم!
کارگر متحد همه چیز
کارگر متفرق هیچ چیز

اتحاد کارگر شماره ۱۸http://www.etehadkargar.org

 

 

Print Friendly, PDF & Email
نمایش بیشتر
دکمه بازگشت به بالا