فرهنگی

می دانی…

رحمان:

به پیشاهنگان جنبش کارگری و زحمتکشان کشورمان،  که بار دشوار زندگی را بر دوش می کشند.

می دانی،

آنگه که می ‏‏گویم،

(من، باور گرسنگان روی زمینم)

اندوه بیکران کودکان کار،


بگذار این دلم کمی آرام گیرد،

از پس پشت این شب سمج،

که هنوز مانده ره ِ بسیار

تا روز در رسد.

***

می دانی…

از فراق رفتگان،

دل به خورشید سپردگان،

که آن غروب خونین را

به امید طلوعی دیگر…

وداع گفتند رفتند

چه می کشم؟

***

می دانی …؟

آن شهریور …

در من تکرار شد؛

اما به آخر نرسید

و همواره می ماند،

تا خورشید دوباره سر برزند،

از پشت زمهریرِ شبِ این دیار.

***

می دانی،

آنگه که می ‏‏گویم،

(من، باور گرسنگان روی زمینم)

اندوه بیکران کودکان کار،

غم نان روزِزنان خیابانی،

و غرور خودآگاه  سپاهکاران را…،

بر دوش می کشم؟

****

بگذار دمی بیاسایم

من، تن زخماگین این جهان را

بردوش می ‏کشم

بیا تا با هم به روزش رسانیم.
رحمان ۲۰/۱/۹۵

Print Friendly, PDF & Email
نمایش بیشتر
دکمه بازگشت به بالا