اجتماعی

۸میلیون ایرانی در سکونتگاه‌های فقیرنشین

دبیر همایش بین‌المللی سکونتگاه‌های فقیر نشین شهری گفت: هشت میلیون ایرانی در سکونتگاه‌های فقیرنشین زندگی می کنند….

به گزارش ایسنا کیومرث ایراندوست، امروز (۱۵ اردیبهشت) در آیین افتتاحیه همایش بین المللی سکونتگاه‌های فقیرنشین شهری که در دانشگاه کردستان برگزار شد، اظهار کرد: روند شتابان شهری شدن با افزایش فقرنشینی همراه است چون خیل عظیمی از مهاجران به مناطقی از شهرها مراجعه می‌کنند که امکان زندگی در آن مناطق وجود ندارد و به ناچار در سکونتگاه‌های غیر رسمی مستقر می‌شوند.

وی افزود: گفتمانی باید در برنامه‌ریزی توسعه ایجاد شود که افراد این مناطق را که از کمبودهای بهداشتی، درمانی، مسکن و سایر زیر ساخت‌ها رنج می‌برند، تحت پوشش قرار دهد.

دبیر همایش بین المللی سکونتگاه‌های فقیرنشین با اشاره به اینکه مجال فعالیت و پیشرفت اقتصادی برای این افراد وجود ندارد، ادامه داد: این افراد قشری آسیب پذیر و شکننده هستند که باید تحت حمایت قرار گیرند.

وی تصریح کرد: بهبود این سکونتگاه‌ها نیازمند سیاست گذاری و زمینه سازی و همچنین برداشتن تفاوت‌های منطقه‌ای، تامین مالی و توانمندسازی اجتماعات محلی است.

ایراندوست با اشاره به اینکه ۸ میلیون نفر در کشور در سکونتگاه‌های فقیرنشین زندگی می‌کنند، خاطرنشان کرد: زندگی در این مناطق تبعات اجتماعی و فرهنگی زیادی برای شهرها دارد.

دبیر همایش بین المللی سکونتگاه‌های فقیرنشین در پایان با اشاره به ارسال ۳۶۰ چکیده مقاله از ۱۱ کشور جهان به دبیرخانه این همایش، هدف از برگزاری این همایش را تبادل نظر برای تعیین چارچوب جهت رفع این مشکل و همچنین برداشتن گام‌های موثر در جهت کاهش فقر و بهبود زندگی شهری اعلام کرد.

همایش بین‌المللی سکونتگاه‌های فقیرنشین شهری با محوریت بهسازی و بازآفرینی پایدار، ۱۵ و ۱۶ اردیبهشت ماه جاری در دانشگاه کردستان برگزار می‌شود.

***

گسترشِ فقر، و افزایش جمعیتِ حاشیه‌نشین در کشور
در نخستین هفته‌های سال نو، بارِ دیگر بحث افزایش تعداد حاشیه‌نشینان به یکی از موضوع‌های داغ بحثِ روز تبدیل شده است. در هفته‌های اخیر، گزارش‌هایی از وضعیت ناگوار زندگی میلیون‌ها ایرانی که از امکان‌های اولیه محرومند و در حاشیه کلان‌شهرها به‌سر می‌برند، در رسانه‌های همگانی انتشار یافت. مطابق آخرین آمارهای ارائه‌شده از سوی مسئولان رژیم ولایت‌فقیه، بیش از ۱۵ میلیون تن از هم‌میهنان ما در حاشیهٔ کلان‌شهرها، غرق در فقر و تیره‌روزی، زندگی می‌کنند. پیش‌ازاین در سال گذشته نیز، مدیرکل دفتر توانمندسازی و ساماندهیِ سکونتگاه‌های غیررسمی جمهوری اسلامی،  یادآوری کرده بود: “یک کار مطالعاتی درباره حاشیه‌نشینیِ ۷۷ شهر کشور انجام شده است، کار مطالعاتی ۱۴ شهر باقی‌مانده، پیش‌بینی می‌شود جمعیت حاشیه‌نشین کشور به ۱۱ میلیون نفر برسد. ساکنان این مناطق حاشیه شهرها [حاشیه‌نشینان اطراف شهرهای بزرگ] از تأسیسات و خدمات شهری مناسب بی‌بهره‌اند” [روزنامهٔ اعتماد، ۱۱ دی‌ماه ۹۳]. همچنین رسانه‌های همگانی، در اواخر سال گذشته، از قول صادق نجفی، نمایندهٔ شهرداران کشور، گزارش داده بودند: “درحال‌حاضر، ۱۱ میلیون حاشیه‌نشین در ۷۷ شهر کشور زندگی می‌کنند که این آمار، شامل حدود ۱۰ درصد از جمعیت کشور است… گستردگی حاشیه‌نشینی در شهرهای مختلف کشور ایجاب می‌کند که پیشگیری از آن در قالب یک طرح جامع و هماهنگ مطالعه و اجرا شود. حاشیه‌نشینی پدیده‌ای است که در شهرهای مختلف شیوع داشته و زمینه‌های پیدایش آن در دهه‌های اخیر باید ریشه‌یابی شود.”
آمارها حاکی از آن است که حاشیه‌نشینی در اطراف شهرهای تهران، تبریز، شیراز، مشهد، اصفهان، زاهدان، سنندج، اردبیل، کرج، اهواز، همدان، و کرمان ابعاد وسیع و نگران‌کننده‌ای پیدا کرده است. پدیدهٔ حاشیه‌نشینی، برخلاف مدعیات گردانندگان رژیم ولایت‌فقیه، ناشی از “توسعهٔ بی‌رویهٔ شهرها” نیست. بلکه این پدیده با فقر و اجرای برنامه‌های اقتصادی‌اجتماعیِ ضدمردمی و ورشکستگی بخش کشاورزی در طول بیش از دو دههٔ گذشته، ارتباط مستقیم دارد. درواقع، ریشهٔ معضل حاشیه‌نشینی را در سیاست‌های اقتصادیِ رژیم ولایت‌فقیه باید جستجو کرد! پدیدهٔ حاشیه‌نشینی مترادف و به‌معنای رشد فقر در سراسر کشور است. در دورهٔ دولت ضدملی احمدی‌نژاد، مسئولان رقم جمعیت حاشیه‌نشین کشور را بین ۸ تا ۹ میلیون تن برآورد و اعلام کرده بودند. اینک این رقم از سوی مسئولان و به‌طورِ‌رسمی بیش از ۱۱ میلیون تن اعلام و منتشر می‌‌شود. کدام علت و عامل‌ها سبب رشد سریع پدیدهٔ حاشیه‌نشینی است؟ طی سالیان اخیر اجرایِ برنامهٔ آزادسازیِ اقتصادی- به‌دستور صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی- زیر نامِ “هدفمندیِ‌یارانه‌ها”، فقر و نابودی بنیادهای تولیدی را باعث گردیده است، و مهاجرت از روستا به حاشیه شهرها و نیز بیکاری و تیره‌روزی کارگران شهرک‌های صنعتی و کوچ آنان به حاشیه شهرها را سبب شده است. بنابراین، عامل گسترش حاشیه‌نشینی، سیاست‌های ضدمردمی‌ای است که از سویی برای اقلیتی کوچک ثروت به ارمغان آورده و از دیگر سو برای اکثریت مردم فقر را در چهارگوشه کشور گسترانده است. فراموش نکنیم که، علاوه بر پدیدهٔ حاشیه‌نشینی، ما با معضل افراد بی‌خانمانی که با ‌نام “کارتن‌خواب”‌ها شناخته می‌شوند نیز روبه‌روییم. زمستان گذشته بود که مسئولان اعلام کردند: “در حاشیه جلسه شورای شهر پیشنهاد شد، قرارگاه مرکزی کارتن‌خواب‌ها در پایتخت ایجاد شود… فصل سرما آغازشده و ما نمی‌توانیم منتظر صدور مجوز باشیم.”
تنها در شهر تهران- مطابق آمار رسمی- بیش از ۲۵۰ هزار کارتن‌خواب از سوی شهرداری شناسایی شده‌اند. هزاران بی‌خانمان- که در بین‌شان کودکان و زنان نیز هستند- در شهرهای تبریز، رشت، همدان، و اصفهان روزها را در خیابان‌ها سپری می‌کنند و شب‌ها را  در درون یا روی کارتن‌ها سر به‌بالین می‌گذارند و می‌خوابند!
حاشیه‌نشینی و بی‌خانمانی (کارتن‌خوابی) محصول سیاست و عملکردِ رژیم ضدمردمی و واپس‌گرای ولایت‌فقیه است.

به نقل از «نامه مردم» شماره ۹۷۱، ۳۱ فروردین ماه ۱۳۹۴

Print Friendly, PDF & Email
نمایش بیشتر
دکمه بازگشت به بالا