اجتماعی

اعتیاد

صادق شکیب: دست روی دست گذاشتن و سوختن و ساختن و ارایه طرحهای بی پشتوانه ی غیرعملی دردی را درمان نمی کند. واقعاً چاره ی ریشه ای این مصیبت عظیم و فراگیر اجتماعی چیست؟

هرروز از شیوع معضل اعتیاد و فزونی افرادآلوده به مواد مخدر بالاخص از پایین آمدن میانگین سنی افراد مبتلا به  افیون و طرحهایی که در این رابطه از سوی اشخاص و نها دهای مختلف برای مبارزه با این بلیه ی اجتماعی ارایه می دهند سخنان فراوانی شنیده می شود.

چندی پیش با یکی از دوستان که برادرش معتاد به مواد مخدر است صحبت میکردم خشمگنانه میگفت: آخه فلانی من در پاسخ یک مطلب ماند ه ام. پرسیدم: موضوع چیست؟ با عصبیت غیر قابل توصیفی گفت: ببینم این حکومت مگر همان نیست که با هزاران ترفند توانست با احزاب و گروههای سیاسی در اوایل درگذشت انقلاب که تشکیلات و سازمان هایشان با اصول علمی و مراعات اسلوب کار مخفی سازماندهی شده بود، آنسان قاطعانه برخورد نماید که به قول معروف نه از تاک نشان ماند و  نه ازتاک نشان . پس چه طور نمی تواند از عهده ی این قاچاقچیان  بی سروپا برآید و هر جا می رویم فغان از اعمال بی رحمانه ی پخش کنندگان مواد مخدر را می شنویم. نکند کاسه ای زیر نیم کاسه است؟

چون دیدم دوستم فوق العاده عصبانی است سکوت را ترجیح دادم. وی نیز که اعمال بی بند و بار برادرش همه ی اعضای خانواده اشان را به ستوه  آورده بود بعد از کلی صحبت که احساسات زخم خورده ی انسانی از بند بند کلماتش می بارید، خداحافظی کرده مرا با دنیایی درد و  سئوال  تنها گذاشت.

آیا در ساختار جامعه ی طبقاتی که سود و نفع شخصی، بی رحمی و قساوت، تنها به فکر خود بودن و به هر قیمتی پول دار شدن فرهنگ مسلط بر آن است اصولا می توان با معیار های پلیسی با این پدیده ی اسفناک به مقابله برخاست؟

دست روی دست گذاشتن و سوختن و ساختن و ارایه طرحهای بی پشتوانه ی غیرعملی دردی را درمان نمی کند. واقعاً چاره ی ریشه ای این مصیبت عظیم و فراگیر اجتماعی چیست؟

صادق شکیب

Print Friendly, PDF & Email
نمایش بیشتر
دکمه بازگشت به بالا