زنان

یلدای سرد پای کوره‌های داغ

در واحد بسته‌بندی زنان شاغلند؛ از همه رده‌های سنی هستند و کارشان بس یکنواخت و بسیار سخت است. قندان‌ها و بشقاب‌های چینی که از خط تولید وارد واحد بسته‌بندی می‌شوند، به این زن‌ها فرصت سرخاراندن هم نمی‌دهند. زن‌ها می‌گویند: سرویس رفت و آمد داریم ولی مهد کودک نداریم. زنان نماینده‌ای هم در تشکل کارگری کارخانه ندارند، ولی در انتخابات اخیر شورا شرکت کرده‌اند و به کاندیداهای مرد رای داده‌اند که از حقوق آن‌ها دفاع کنند. وقتی می‌پرسم علاوه بر این‌ها، مشکلاتتان چیست؛ می‌گویند: مشکلاتمان شبیه همه آنهاست که مثل ما هستند، دردهای مشترک زنان کارگر..

کارخانه بلورسازی نوری تازه در منطقه صنعتی شمس‌آباد در جاده قم واقع شده؛ به گفته انوشیروان سوره، مدیر منابع انسانی کارخانه، این واحد تولیدی، ۵۸۰ شاغل مستقیم دارد و ۳۰۰۰ شاغل غیرمستقیم. از این ۵۸۰ کارگر، ۱۱۵ نفر کارگر ساده هستند؛ حدود ۸۳ کارگر زن هم در بخش بسته‌بندی این کارخانه کار می‌کنند. بیشتر کارگر‌ها ساکن اطرافند؛ اسلامشهر و توابع آن و تعدادی هم هر روز از تهران می‌آیند. این کارخانه در سه شیفت فعال است و کوره‌ها در بیست و چهارساعت شبانه روز، حتی یک دقیقه هم خاموش نمی‌شوند. به گفته سوره، کوره‌های ذوب باید مدام روشن باشند؛ اگر این آتش ثانیه‌ای بخوابد، کار کارخانه می‌خوابد.

این گزارش؛ جریان دیداری‌ست در شب یلدا از کارخانه بلورسازی نوری تازه. نشستن پای درددل کارگران یک کارخانه به امید اینکه هرگز بی‌کار نشوند. آنقدر زنده بمانند که یک بازنشستگی آرام، طولانی و بدون نگرانی را از سر بگذرانند. چرا آنها این روزها را بسیار سخت می‌گذرانند؟!

«نمی‌دانیم شغلمان سخت و زیان‌آور است یا نه. تکلیف‌مان را تامین اجتماعی روشن نمی‌کند. نمی‌دانیم بیست ساله قرار است بازنشست شویم یا باید سی سال تمام پای همین کوره‌ها کار کنیم»

این‌ها بخشی از درددل کارگرانی است که یلدا را مهمانشان هستیم؛ پای کوره‌های ذوب در خط تولید کارخانه بلورسازی نوری تازه.

پای کوره‌ها آب می‌شویم ولی تامین اجتماعی و مسئولان به فکر ما نیستند

نامش علی اصغر است. کارگر نسبتا جوانی که پای کوره ذوب در بخش فرمینگ ایستاده. می‌گوید تکنیسین است و از سال ۸۱ شروع به کار کرده. علی اصغر از تعلل تامین اجتماعی انتقاد دارد و می‌گوید سختی کار ما تایید نشده؛ حداقل تکلیفمان را روشن کنند؛ واقعا ماهیت کارمان سخت است، پای کوره‌ها آب می‌شویم ولی تامین اجتماعی و مسئولان به فکر ما نیستند.

و اما کارگرانی که می‌گویند روزگارشان به سختی می‌چرخد، از دولت می‌خواهند که بیشتر از طبقات پایین جامعه حمایت کند. می‌گویند افزایش عادلانه دستمزد و کنترل تورم، خواسته‌های ماست. می‌گویند دولتمردان هرگز ما را ندیده‌اند. اگر می‌توانید حداقل صدای کارگران را به آن‌ها برسانید و بگویید مزدمان کم است؛ کفاف نمی‌دهد.

ای کاش همین اندک دلخوشی ما که روی کاغذ مانده، از بین نرود…

وقتی خوش و بش‌ها و صحبت‌های یلدا تمام می‌شود و راهی خط تولید می‌شویم یکی از کارگر‌ها جلو می‌آید و می‌گوید این روز‌ها شب که به خانه می‌روم و تلویزیون را باز می‌کنم و یا روزنامه‌ها را می‌خوانم، بحث حقوق کارگران داغ است. انگار می‌خواهند همین قانون کار را هم تغییر دهند و از حقوق ما کم کنند. نگران است و می‌گوید از این بحث‌ها و جدل‌ها، بوی خوشی به مشام نمی‌رسد. می‌گوید گاهی فکر می‌کنم بحث و جدل دولتی‌ها و نمایندگان مجلس با حامیان کارگران، بیشتر شبیه به یک تسویه حساب سیاسی است. می‌گوید من که از مناقشات چندان سردرنمی آورم، اما انگار گفتگو‌ها بیشتر سیاسی است تا صنفی.‌ ای کاش در نشست‌های شورای عالی کار، نمایندگان واقعی کارگران حضور داشته باشند، نمایندگانی که از کف کارگاه‌ها و واحد‌ها آمده‌اند و از کارگران تمام و کمال حمایت کنند.‌ ای کاش همین اندک دلخوشی ما که روی کاغذ مانده، از بین نرود…

به واحد‌ها سر می‌زنیم؛ در واحد بسته‌بندی زنان شاغلند؛ از همه رده‌های سنی هستند و کارشان بس یکنواخت و بسیار سخت است. قندان‌ها و بشقاب‌های چینی که از خط تولید وارد واحد بسته‌بندی می‌شوند، به این زن‌ها فرصت سرخاراندن هم نمی‌دهند. زن‌ها می‌گویند: سرویس رفت و آمد داریم ولی مهد کودک نداریم. زنان نماینده‌ای هم در تشکل کارگری کارخانه ندارند، ولی در انتخابات اخیر شورا شرکت کرده‌اند و به کاندیداهای مرد رای داده‌اند که از حقوق آن‌ها دفاع کنند. وقتی می‌پرسم علاوه بر این‌ها، مشکلاتتان چیست؛ می‌گویند: مشکلاتمان شبیه همه آنهاست که مثل ما هستند، دردهای مشترک زنان کارگر…

مهمانی شب یلدا پای کوره‌های ذوب کارخانه بلورسازی تمام می‌شود؛ اما درد دل‌های کارگران تمامی ندارد. آخرین حرف یک کارگر خدماتی این است: چند شب پیش خود صدا و سیما گزارشی پخش کرد که هزار تومان امسال معادل ۲۶۰ تومان سال ۸۴، قدرت خرید دارد. این کارگر می‌گوید: وقتی رسانه ملی که بلندگوی خود رسمی کشور است، این گزارش‌ها را پخش می‌کند و این آمار و ارقام را اعلام می‌کند، چرا آقایان مسئول فکری به حال قدرت خرید ناتوان و سبد خالی ما کارگران نمی‌کنند. شب یلداست و ما کارگر‌ها شرمنده خانواده‌هامان هستیم….

بخشی از گزارش: نسرین هزاره مقدم
ایلنا

Print Friendly, PDF & Email
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا