گوناگون

فقط ۱۲۰ ساختمان ایمن در تهران داریم

: ماجرای ساختمان‌های ناایمن فقط به ساختمان پلاسکو محدود نمی‌شود، چرا که در پایتخت هر لحظه امکان ریزش ساختمان‌های فرسوده وجود دارد؛ ساختمان‌هایی که به حال خود رها شده و ارگان‌ها مسئولیت رسیدگی به آن را به گردن دیگری می‌اندازند.

گرچه بعد از فاجعه ساختمان پلاسکو بار دیگر درباره وضعیت نامعلوم ساختمان‌های ناایمن سخن به میان آمد، اما باید دید این بار حرف‌ها و وعده وعیدها به مرحله عمل خواهند رسید یا دوباره بعد از مدتی معضل رسیدگی به ساختمان‌های پلاسکویی مسکوت مانده و حادثه دیگری رقم خواهد خورد. پروانه سلحشوری، نماینده مردم تهران در مجلس درباره ساختمان‌های ناایمن و پلاسکویی در پایتخت در گفت‌وگو با «آرمان» می‌گوید: باید یک بار برای همیشه مسئولان شهری بفهمند که اساسا «مدیریت بحران» از پیش از وقوع آن آغاز می‌شود و غافلگیری آنها در زمان رخ دادن حوادث، نشان از عدم برنامه‌ریزی و نبود پیش‌بینی‌های لازم و ضعف عملکرد آنان دارد و حضور آنها با لباس مخصوص و بیسیم در محل حادثه، چیزی از غم و اندوه و خسارت بازماندگان آن حادثه کم نمی‌کند.

سال‌هاست که درباره وضعیت بحرانی ساختمان‌های فرسوده و ناایمن هشدار داده شده است، در حالی که نمود آن در حادثه پلاسکو به وضوح مشخص شد. به نظر شما در این راستا چه مسائلی حادثه‌ ساز هستند؟

همیشه درباره زلزله تهران، مخاطرات آن و هزینه ای که این حادثه برای کشور در پی خواهد داشت، هشدارهای مختلفی از سوی کارشناسان داده شده و همه وقوع این فاجعه را حتمی می‌دانند. مدیریت بحران و کیفیت تجهیزات در حادثه ساختمان پلاسکو را می‌توان به عنوان مشتی از خروار مشکلات تهران و کشور در این حوزه در نظر گرفت. همچنین فرسوده بودن و در نظر نگرفتن استاندارد‌های لازم و نبود نظارت کارآمد در اجرای سیستم‌های تاسیسات، برق کشی و لوله کشی گاز در ساختمان‌های جنوب شهر تهران، خود عامل حادثه‌ساز و بسیار خطرناکی است که توجه کافی به آن نمی‌شود. امروز دوره فرار از پاسخگویی و فرافکنی گذشته است و با توجه به اینکه وضعیت ساختمان‌های ناایمن به جان مردم گره خورده است، نمایندگان مجلس پیگیری بحث «ایمنی شهری» را تا حصول نتیجه ای قابل قبول و در شان ملت بزرگ ایران یکی از وظایف اصلی خویش دانسته و خواستار پاسخگویی تمام نهادهای مسئول در این حوزه هستند.

در حادثه پلاسکو مشخص شد که مردم هنگام بروز مسائل این چنینی مهارت برخورد با آن را ندارند. علت این ضعف را در چه می‌دانید؟

مشکل نبود آموزش‌های عمومی نیز در زمینه بروز بحران به شدت احساس می‌شود. در مدارس، صدا و سیما و… آموزش و آگاهی بخشی لازم انجام نشده و در صورت بروز مشکل عموم جامعه نمی‌‌دانند چه کنند. نمونه آشکار آن را در حادثه پلاسکو شاهد بودیم که عملیات امدادرسانی با مشکل جدی رو‌به‌رو شده بود. تجربه ثابت کرده است در صورت بروز حادثه دسترسی آمبولانس‌‌ها و خودروهای امدادی به بسیاری از مراکز با توجه به محل نامناسب آنها و شلوغی خیابان‌ها سخت و حتی غیر ممکن خواهد بود. بنابراین باید بیش از پیش این کاستی‌ها را پیش‌بینی کنیم.

با توجه به اینکه تعداد ساختمان‌های ناایمن در تهران کم نیست، آیا زیر ساخت‌های ما در مدیریت بحران کارآمدند؟

با توجه به اینکه سطح کیفیت ساختمان سازی با سه مولفه «مقاوم‌سازی»، «ایمن‌سازی» و «بهینه‌سازی» سنجیده می‌شود، باید این سوالات را بپرسیم که آیا نهادهای درگیر در امر ساخت و ساز برای لحاظ کردن تمام این مولفه‌ها در ساختمان‌ها اقدامی انجام داده اند و برای بهبود وضعیت آن چه تصمیماتی اتخاذ شده است؟ در این زمینه بر اساس اطلاعاتی که سازمان آتش‌نشانی در طرح رتبه بندی ساختمان از نظر درجه ایمنی و میزان مقاومت آنها در برابر حوادث طبیعی منتشر کرده، در حال حاضر تنها ۱۲۰ ساختمان ایمن در شهر تهران وجود دارد که از این تعداد هم تنها دو ساختمان حائز درجه یک شده اند و هیچ ساختمانی درجه ممتاز نگرفته است.عمق فاجعه زمانی درک می‌شود که اغلب ساختمان‌هایی که در طرح مطالعاتی از ۱۰۰ نمره کیفی، نمره ای کمتر از ۵۰ را دریافت کرده‌اند، ساختمان‌های مسکونی بیش از چهار طبقه هستند.بنابراین باید برای این مساله فکری کرد، چرا که عدم استانداردسازی ساختمان‌ها با جان انسان‌ها سر و کار دارد و در صورت ریزش عواقب جبران‌ناپذیری به دنبال خواهد داشت.

آیا ساختمان‌های مهم و حساس مانند مراکز درمانی و بیمارستان‌ها که باید بهترین ساختمان‌ها از لحاظ استحکام و دارا بودن تجهیزات ایمنی باشند از حداقل استاندارد‌ها برخوردارند تا در صورت بروز حادثه، فعالیت و خدمات‌دهی آنها متوقف نشود؟

جدا از مسائل زیرساختی، کیفیت و قابلیت خدمت رسانی خود بیمارستان‌ها و مراکز درمانی نیز باید مورد بررسی قرار گیرد، چرا که این گونه مراکز درجه بندی کیفی نشده‌اند و تعداد پذیرش روزانه آنها مشخص نیست و در صورت بروز حادثه، معلوم نیست کدام بیمارستان‌ها توانایی پذیرش تعداد بالای آسیب‌دیدگان احتمالی را خواهند داشت؟ چه تعداد از بیمارستان‌ها دارای باند فرود هلیکوپتر امداد هستند؟ آمادگی لازم برای حوادث نابهنگام وجود دارد یا نه؟ یک بار برای همیشه مسئولان شهری باید بفهمند که اساسا «مدیریت بحران» از پیش از وقوع آن آغاز می‌شود و غافلگیری آنها در زمان رخ دادن حوادث، نشان از عدم برنامه‌ریزی و نبود پیش‌بینی‌های لازم و ضعف عملکرد آنان دارد و حضور آنها با لباس مخصوص و بیسیم در محل حادثه، چیزی از غم و اندوه و خسارت بازماندگان آن حادثه کم نمی‌کند. بیشتر بیمارستان‌ها و مراکز درمانی زمانی ساخته شده‌ اند که تهران به این گستردگی و این جمعیت نبوده و این تعداد از خودرو در شهر وجود نداشته است و مکان‌یابی آنها با توجه به ساختار شهر و شرایط آن زمان بوده است. وجود ساختمان‌های بلند در خیابان‌های کم عرض در مناطق یک و دوی شهر تهران باعث می‌شود که در صورت وقوع حادثه با توجه به مسدود شدن خیابان‌ها به وسیله نخاله‌های ساختمانی حاصل از آوارها و ترافیک خودروها روند امداد رسانی به این مناطق بسیار سخت و زمانبر شود که این مساله منجر به بالا رفتن تلفات در این مناطق می‌شود.

در مورد وضعیت ایمنی بازار تهران که مراجعه ‌کنندگان زیادی روزانه به این اماکن می‌‌روند، چه تدابیری اندیشیده شده است؟

بافت تاریخی و حساس بازار تهران که می‌تواند به عنوان نماد فرهنگی تهران تغییر کاربری داده شود و مرکزی برای جذب توریست باشد، همچنان به عنوان مهم‌ترین مرکز داد و ستد، تقریبا با همان کیفیت دوره قاجار و بدون کوچکترین پیش‌بینی امنیتی و ایمنی استفاده می‌شود. خانه‌های قدیمی که اطراف بازار تبدیل به کارگاه‌های تولیدی کوچک و انبار شده اند، هر کدام مانند بمب‌های ساعتی هستند که در سایه غفلت نهادهای مسئول، هر لحظه ممکن است فاجعه‌ای مانند پلاسکو رقم بزنند، ما باید از تجربه حادثه ساختمان پلاسکو استفاده کنیم و با ایمن‌سازی مناطق اجازه ندهیم دوباره حادثه تلخ دیگری اتفاق بیفتد.
آرمان – نگین باقری

Print Friendly, PDF & Email
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

همچنین ببینید
بستن
دکمه بازگشت به بالا