اجتماعی

نقدی بر توسعه حرم خمینی؛ برافراشتن ستونها با طرح های زیبا مهم است یا نجات دادن انسان ها از فقر و تنگدستی؟

چگونه هزینه های میلیاردی برای حرم امام قابل توجیه است درحالی که وضعیت کودکان ایرانی در سیستان و بلوچستان اسفناک است و در استان های محروم کردستان، لرستان و ایلام وچند استان دیگر امکانات اولیه برای آموزش و پرورش آنها میسر نیست؟آیا متولیان ساخت حرم به حاشیه های شهرهای بزرگ و وضعیت اندوهناک بخشی از هموطنانمان سر زده اند؟ آیا رواست بخشی از هموطنانمان به نان شب محتاج باشند اما این همه هزینه سنگین میلیادری برای توسعه حرم شود؟

سخن این نوشتار ویژگی دوم است و بهانه ای است برای نقد به مجموعه اقداماتی است که در چند سال اخیر با عنوان توسعه حرم خمینی صورت گرفته است. پیش از این، توسعه حرم امام با انتقادهای زیادی روبرو شده بود و جالب بود منتقدین از طیف های مختلف اصولگرا اصلاح طلب و حتی مخالفان خارج از حاکمیت بودند که روی یک موضوع اتفاق نظر داشتند: اینکه در حالی که کشور با بحران های فراوانی در زمینه اقتصاد و معیشت و اجتماع روبروست هزینه سنگین برای توسعه حرم چه توجیهی دارد؟ آیا این اقدامات اصولا با منویات و روحیات امام سازگار است؟

هر چند که نه محل هزینه های توسعه حرم و نه میزان آن شفاف است اما با نگاهی به سقف و پایه‌های بسیار مستحکم و دیوارهای ضخیم بتونی ، پاساژها و مغازه های ساخته شده و طرح های فروان در دست اقددام می توان تخمین زد هزینه ها میلیاردی و کلان است و عدم شفافیت هم خود نقطه ضعفی است. به این موضوع نیز واقفیم که توجیه مسئولان توسعه حرم امام، حرف هایی از این دست هستند: حرم امام، خانه مردم و خانه تکریم و تعظیم مردم است…کار هنری ارزشمند است و…”

به نظر نمی رسد این توجیهات پاسخ های مناسبی برای انتقادات مطرح شده به طرح توسعه حرم امام باشد. اول اینکه این هزینه های میلیاردی با روحیه امام سازگار نیست. دوم اینکه توسعه حرم برای هیچ شخصیتی کرامت و احترام نیاورده است بلکه آنچه کرامت می آورد سابقه مبارزاتی و تلاش برای احقاق حقوق مردم است. سوم اینکه متولیان این طرح آیا بهتر نبود اندیشه می کردند و این پول های گزاف و سنگین را در مسیری خرج می کردند که راه و یاد امام بهتر زنده نگاهداشته می شد؟

چگونه هزینه های میلیاردی برای حرم امام قابل توجیه است درحالی که وضعیت کودکان ایرانی در سیستان و بلوچستان اسفناک است و در استان های محروم کردستان، لرستان و ایلام وچند استان دیگر امکانات اولیه برای آموزش و پرورش آنها میسر نیست؟آیا متولیان ساخت حرم به حاشیه های شهرهای بزرگ و وضعیت اندوهناک بخشی از هموطنانمان سر زده اند؟ آیا رواست بخشی از هموطنانمان به نان شب محتاج باشند اما این همه هزینه سنگین میلیادری برای توسعه حرم شود؟

حتما بانیان این طرح پاسخ می دهند با توقف این طرح و هزینه نکردن برای آن این مشکلات حل می شوند؟ پاسخ ما هم خیر است حل نمی شوند اما هزینه نکردن منابع مالی سنگین برای توسعه حرم امری نمادین است . احترام به سختی هایی است که مردم محروم می کشند. درک وضعیت مستمندانی است که بعد از نزدیک به ۴۰ سال از وقوع انقلاب همچنان محروم از امکانات ابتدایی هستند. چگونه از لحاظ وجدانی باید پذیرفت پولی را که می شود صرف نجات حداقل دهها نفر از مردم غرق در بحران فقر و تنگدستی کرد برای توسعه حرم خرج کرد؟

و آخر اینکه آیا بهتر نبود متولیان این طرح اگر دغدغه حفظ نام و یاد امام را داشتند این پول رادر اختیار سازمان های غیر دولتی قرار می دادند تا با بحران های اجتماعی مبارزه کنند. یا اینکه حتی به نام امام، از ان جی اوهایی حمایت می شد که برای کاهش درد وفقر مردم تلاش می کنند؟ کدام روش برای پاسداشت نام و یاد امام بهتر است: برافراشتن ستونها با طرح های زیبا یا نجات دادن انسان ها از فقر و تنگدستی؟ هزینه برای هر یک از این اهداف نمادین است. نشانگر مسیری است که در آن حرکت می کنیم.
سحام نیوز

Print Friendly, PDF & Email
نمایش بیشتر
دکمه بازگشت به بالا