گوناگون

انزوای بین‌المللی ترامپ

«دونالد ترامپ»، رئیس‌جمهوری آمریکا، به‌تازگی راهبرد جدید این کشور را در زمینه افزایش نیروهای نظامی ایالات متحده در خاک افغانستان اعلام کرد؛ راهبردی که همراهی دیگر متحدان این کشور را به‌همراه نداشت و بار دیگر آمریکا را در عرصه بین‌المللی منزوی کرد.

او در شرایطی راهبرد خود در زمینه افغانستان را مطرح کرد که در دوران کارزار انتخابات ریاست‌جمهوری ٢٠١۶ آمریکا، بارها بر خروج نیروهای این کشور از افغانستان تأکید و آن را به‌عنوان یکی از محورهای اصلی برنامه‌های خود مطرح می‌کرد. تغییر ١٨٠ درجه‌ای مواضع ترامپ، علاوه بر نارضایتی در بین هواداران او، واکنش‌های تندی نیز در بین سیاست‌مداران و مقام‌های سابق و کنونی آمریکا به‌همراه داشت که در نخستین اظهارنظرها، راهبرد جدید ترامپ، جنگی بی‌انتها توصیف شد.
نمایندگان سنا و مقام‌های حزب دموکرات آمریکا نیز از اینکه ترامپ هیچ برنامه زمان‌بندی مشخصی برای خروج سربازان آمریکایی در افغانستان ارائه نکرده و پس از ١۶ سال، ایالات متحده بار ‏دیگر به دنبال افزایش تعداد سربازان آمریکایی در آن کشور است، انتقاد کردند.
می‌توان دراین‌باره به اظهارنظر «رند پال»، سناتور محافظه‌کار آمریکایی، اشاره کرد که راهبرد جدید رئیس‌جمهوری آمریکا را درباره افغانستان هولناک خواند و آن را سبب افزایش مرگ جوانان کشورش خواند و از کنگره خواست اختیار اعلام جنگ را از ترامپ سلب کنند، اما تمام ماجرا به انتقادهای داخلی ختم نشد؛ در ابعاد بین‌المللی، راهبرد جدید ترامپ همسویی متحدان را به‌همراه نداشت و بر انزوای رئیس‌جمهوری آمریکا در عرصه بین‌المللی دامن زد.
هرچند «جیمز متیس»، وزیر دفاع آمریکا، اعلام کرد که با سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو)، ‏برای افزایش نیروهای نظامی در افغانستان گفت‌وگو خواهد کرد و این سازمان نیز از تصمیم ترامپ برای اعزام نیروهای بیشتر به افغانستان استقبال کرد، اما بی‌میلی کشورهای عضو این پیمان ‏در مشارکت با سیاست‌های ترامپ در افغانستان، به‌وضوح در اظهارنظرهای مختلف تجلی می‌یابد. درهمین‌حال فرانسه اعلام کرد که این کشور تصمیمی دراین‌باره نگرفته، اما یک کارشناس نظامی فرانسه گفت که اگر پاریس با بازگشت به افغانستان موافقت کند، او از این تصمیم متعجب خواهد شد. اسپانیا و ایتالیا نیز از اظهارنظر درباره این موضوع امتناع کرده‌اند. وزیر دفاع آلمان نیز اعلام کرد که برلین قصد ندارد در واکنش به راهبرد جدید آمریکا درباره افغانستان، بلافاصله نیروهای نظامی جدیدی به این کشور اعزام کند. «اورزولا فن‌درلاین» دلیل گرفته‌شدن چنین تصمیمی را از سوی آلمان، افزایش حضور نیروهای این کشور در افغانستان در سال ٢٠١۶ و در زمانی ذکر کرد که کشورهای دیگر در حال کاستن از تعداد نیروهایشان بودند.
او ضمن استقبال از راهبرد جدید دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا، برای استمرار مأموریت نظامیان آمریکایی در افغانستان، یادآور شد که آلمان جزء نخستین کشورهایی نخواهد بود که شمار نیروهایش را در افغانستان افزایش خواهد داد. بااین‌حال، باوجود اینکه «مایکل فالون»، وزیر دفاع بریتانیا، از تصمیم ترامپ استقبال کرد، اما اشاره‌ای مبنی‌بر اقدامی مشابه از سوی لندن نکرد.
او تأکید کرد «ما از تعهد ایالات متحده قدردانی می‌کنیم؛ در گفت‌وگوی تلفنی با جیمز متیس توافق کردیم که باوجود چالش‌های موجود باید شرایط افغانستان را حفظ کنیم، دموکراسی در این کشور را گسترش دهیم و تهدید تروریسم علیه غرب را کاهش دهیم».
این‌طور به نظر می‌رسد که لندن از سوی کاخ سفید درخواستی رسمی مبنی‌بر حمایت نظامی بیشتر از نیروهای آمریکایی در افغانستان دریافت نکرده است. همچنین استرالیا، دیگر متحد آمریکا در آن‌سوی جهان، نیز به نظر می‌رسد که میلی به همسویی با سیاست‌های جدید آمریکا ندارد. «کریستوفر پاین»، وزیر صنایع دفاعی استرالیا، در زمینه راهبرد نوین رئیس‌جمهوری آمریکا در مورد افغانستان، می‌گوید که دولت فدرال استرالیا در مورد مشارکت بیشتر در افغانستان شتاب‌زده تصمیم نمی‌گیرد و از درخواست آمریکا برای کمک بیشتر در مبارزه با طالبان نیز مطلع نیست.
او به شبکه ‌ای‌بی‌سی استرالیا گفت: تصمیم شتاب‌زده‌ای در مورد افزایش مشارکت استرالیا در افغانستان نخواهیم گرفت. ما سهم قابل‌توجهی در این زمینه داشته‌ایم. «ماریس پاین»، وزیر دفاع استرالیا، نیز گفت که دولت «مالکوم ترنبول»، نخست‌وزیر کشورش، ٣٠ نیرو به تعداد نیروهای نظامی استرالیا در افغانستان افزوده و اکنون این نیروها به ٣٠٠ نفر افزایش یافته است. او اضافه کرد: ما اعلام کرده بودیم میزان نیروهای خود را تا ٣٠ نفر افزایش می‌دهیم و این افراد اکنون در فعالیت‌های آموزشی در افغانستان نقش دارند. از طرف دیگر، نخست‌وزیر اسبق نیوزیلند پس از اعلام راهبرد جدید ترامپ، اعلام کرد نیروهای نظامی بیش از اندازه در افغانستان مانده‌اند و این نیروها خیلی زودتر از زمانی که از افغانستان خارج شدند، باید این کشور را ترک می‌کردند. «هلن کلارک» که این سمت را تا سال ٢٠٠٨ در اختیار داشت، افزود: این احتمال وجود نداشت تا دولت حزب کارگر که بار دیگر انتخاب شده بود، اعزام تیم بازسازی استانی (نیروهای نظامی اعزامی به افغانستان به بهانه بازسازی) را ادامه دهد. در ابتدا قرار بود این گروه در یک مأموریت ١٢ ماهه برای بازسازی افغانستان پس از شکست طالبان حضور داشته باشند، اما این گروه بیش از یک دهه در افغانستان باقی ماندند و در سال ٢٠١٢ پس از کشته‌شدن پنج نظامی نیوزیلندی در دو حمله مجبور به عقب‌نشینی از بخش‌های خطرناکی از استان «بامیان» شدند. پس از این حادثه، پارلمان نیوزیلند تصمیماتی برای خروج نیروهای خود از «بامیان» گرفت، اما موفق به اجرائی‌کردن آنها نشد تا اینکه در نهایت با روی‌کارآمدن حزب کارگر در این کشور، خروج تدریجی نیروهای نیوزیلند از افغانستان در دستور کار قرار گرفت و نیروهای نیوزیلندی در آوریل سال ٢٠١٣ از بامیان خارج شدند. به نظر می‌رسد اظهارات نخست‌وزیر پیشین نیوزیلند، به‌گونه‌ای موضع‌گیری مقامات این کشور در قبال اظهارات اخیر رئیس‌جمهوری آمریکا باشد که قرار است برخلاف وعده‌های انتخاباتی خود، عملیات نظامی علیه طالبان را تشدید کند. این سخنان نشان می‌دهد نیوزیلند تمایلی برای همراهی با آمریکا ندارد و پیش‌بینی می‌شود ترامپ سیاست جنگ‌افروزی بیشتر در افغانستان را بدون نیروهای نیوزیلندی پیش ببرد. ادامه انتقادها به راهبرد جدید کاخ سفید برای افزایش نیروهای آمریکایی در افغانستان و همسونشدن متحدان دیرین ایالات متحده در این زمینه، یادآور انتقادها و انزوای سیاسی دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا، در تصمیماتی همچون خروج از توافق بین‌المللی آب‌وهوایی و سیاست‌هایی مبنی‌بر کاهش حمایت‌های مالی از ناتو و دیگر سازمان‌های جهانی است؛ روندی که آمریکا را بیش از پیش در انزوای سیاسی فرومی‌برد.
شرق

Print Friendly, PDF & Email
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا