از دهلی تا تهران، از تهران تا جاکارتا

چیزی که در این سال‌ها ذهن بسیاری از ورزش‌دوستان را به خودش مشغول کرده، این است که چرا ما با وجود جایگاه خوب در ورزش آسیا و تجربه برگزاری بازی‌های آسیایی، دوباره برای کسب میزبانی وارد عمل نمی‌شویم.

بعد از جنگ جهانی دوم بود که کشورهای آسیایی تصمیم گرفتند، مسابقات آسیایی خاور دور که بین کشورهای شرق آسیا برگزار می‌شد را در سطح تمام قاره کهن برگزار کنند تا همه کشورهای صاحب ورزش آسیا در آن شرکت کنند. بر اساس همین ایده در سال ۱۹۵۱ اولین دوره بازی‌های آسیایی در هند برگزار شد. از تمام کشورهای آسیایی تنها ۱۱ کشور برای شرکت در مسابقات اعلام آمادگی کردند. یکی از این کشورها ایران بود. ایران به عنوان تنها نماینده غرب آسیا پا به مسابقات گذاشت. مسابقات تنها در ۸ رشته برگزار شد و تیم ما بعد از ژاپن که آن سال‌ها در آسیا یکه‌تازی می‌کرد و هند میزبان جایگاه سوم مسابقات را به دست آورد. با ۸ طلا، ۶ نقره و ۲ برنز. البته آن دوره خبری از ورزش‌های همیشه مدال‌آور ما یعنی کشتی و وزنه‌برداری نبود.

به خاطر اتفاقات کودتای ۲۸ مرداد در دور بعدی که سال ۱۹۵۴ برگزار شد، شرکت نکردیم. غیر از این دوره ما در دو دوره دیگر هم حاضر نبودیم. در سال ۱۹۶۲ و در سال ۱۹۷۸٫ سالی که کشور درگیر انقلاب بود و کسی زیاد به فکر ورزش نبود. غیر از این سه دوره ما در باقی ادوار مسابقات شرکت کردیم و تاکنون در مجموع ادوار برگزار شده، موفق به کسب ۴۹۵ مدال رنگارنگ شده‌ایم. از این حیث ما بعد از تیم‌های چین، ژاپن و کره‌جنوبی در رده چهارم تاریخ مسابقات آسیایی قرار داریم و موفق‌ترین کشور خاور میانه لقب داریم. از اولین دوره مسابقات این ژاپنی‌ها بودند که در ۸ دوره اول مقام نخست را به خودشان اختصاص دادند. اما در همان دور هشتم بود که چینی‌ها نشان دادند، قرار است به سلطه ژاپنی‌ها پایان دهند. آنها در آن دوره با ۵۱ مدال طلا خودشان را به رده دوم رساندند و از دور بعد آسیا را قبضه کردند. چینی‌ها در ۹ دوره بعدی مسابقات همیشه مقام اول را کسب کرده‌اند و قطعا در این دوره هم این عنوان را به دست خواهند آورد. مگر اینکه بلایی سر کاروان چینی‌ها بیاید و آنها در مسابقات شرکت نکنند. اما ما تاکنون یک بار موفق شده‌ایم که جایگاه دوم مسابقات را به دست آوریم. در همان سالی که بزرگ‌ترین میزبانی تاریخمان در ورزش را به عهده داشتیم. میزبانی‌ای که ما در رقابت با کویت و اسراییل به دست آوردیم، سال ۱۹۷۴٫ آن سال کاروان اعزامی ما به مسابقات موفق به کسب ۳۶ طلا، ۲۸ نقره و ۱۷ برنز شد. آن سال مسوولان ورزشی ما تصمیم گرفتند هرچه در چنته دارند، رو کنند تا نتیجه خوبی کسب شود. مثلا از اعزام تیم اصلی کشتی به مسابقات جهانی خودداری کردند تا کشتی‌گیران ملی‌پوش با حداکثر توان پا به مسابقات بگذارند. بدترین نتیجه کاروان اعزامی ایران هم برمی‌گردد به سال ۲۰۰۲ و مسابقات بوسان. آن سال ما با ۸ طلا در رده دهم قرار گرفتیم. تنها باری که رتبه ما دو رقمی شد.

روند توسعه بازی‌های آسیایی هم در کمیت ورزشکاران بوده و هم در افزایش رشته‌های ورزشی. تقریبا در هر دوره جدید ورزشی تازه به مسابقات اضافه شده. به عنوان مثال رشته تیر و کمان از سال ۱۹۷۸ وارد مسابقات شد، یا قایق‌سواری از بازی‌های آسیایی سئول در لیست مسابقات گنجانده شد. ۴ رشته هنرهای رزمی، پاراگلایدر و جت اسکی، صخره‌نوردی و بازی Bridge هم از همین دوره اخیر به مسابقات اضافه خواهند شد. با اضافه شدن این رشته‌ها تعداد رشته‌های ورزشی مسابقات جاکارتا به ۴۰ رشته افزایش خواهد یافت و این در حالی ‌است که بازی‌های آسیایی دهلی ۱۹۵۱ تنها با ۸ رشته برگزار شد. از ۴۰ رشته ورزشی مسابقات این دوره ما در ۳۰ رشته نماینده داریم. کشورهای شرکت‌کننده نیز از ۱۱ کشور به ۴۵ کشور رسیده و باعث شده این تورنمنت به دومین تورنمنت بزرگ بعد از مسابقات المپیک تبدیل شود. مسابقاتی که به خوبی می‌تواند، محک پیشرفت ورزش یک کشور باشد.

در آخرین دوره بازی‌ها که در سال ۲۰۱۴ در اینچئون کره‌جنوبی برگزار شد، تیم ایران با ۲۱ طلا، ۱۸ نقره و ۱۸ برنز بعد از چین، کره‌جنوبی، ژاپن و قزاقستان در رده پنجم مسابقات ایستاد. در دوره پیش‌رو نیز به نظر می‌رسد با توجه به فاصله زیاد ورزش ایران با سه کشور شرق دور، قزاق‌ها رقیب اصلی ما در گرفتن رده چهارم مسابقات باشند. کشوری که از زمان فروپاشی شوروی سابق پا به مسابقات آسیایی گذاشت و دقیقا در رشته‌های مدال‌آور ورزش ایران یعنی کشتی و وزنه‌برداری تبدیل به مدعی کسب مدال طلا شد. البته نباید حواسمان از تایلندی‌ها که در دوره قبل ششم شدند و همچنین کره‌شمالی و هند نیز غافل شود.

چیزی که در این سال‌ها ذهن بسیاری از ورزش‌دوستان را به خودش مشغول کرده، این است که چرا ما با وجود جایگاه خوب در ورزش آسیا و تجربه برگزاری بازی‌های آسیایی، دوباره برای کسب میزبانی وارد عمل نمی‌شویم. در حالی که تجربه ورزشی ما و در کل همه کشورهای دنیا نشان داده میزبانی نقش بسزایی در کسب موفقیت دارد. مسابقات آسیایی جاکارتا در حالی برگزار می‌شود که میزبانی دو دوره بعدی بازی‌ها نیز تکلیفش مشخص شده. سال ۲۰۲۲ هانگژو چین و سال ۲۰۲۶ ناگویای ژاپن میزبان هستند. اگر هند را به نوعی جزو غرب آسیا به حساب بیاوریم، از ۱۷ دوره مسابقات تنها چهار دوره در شرق آسیا برگزار نشده. دو بار دهلی‌نو، یک‌ بار تهران و یک بار هم دوحه میزبانی را به عهده داشته‌اند. در ۱۴ دوره دیگر چین و تایلند و اندونزی و کره‌جنوبی و ژاپن و فیلیپین متصدی برگزاری بزرگ‌ترین رویداد ورزشی آسیا بوده‌اند.

ما در مسابقات این دوره بیم و امیدهای زیادی داریم. غیر از ورزش‌های همیشگی مدال‌آورمان بسیار امید داریم که تیم فوتبال امید کشورمان بتواند بعد از نتیجه دور از انتظار دور قبل و حذف در مرحله گروهی، این‌بار با زلاتکو کرانچار به جایگاه اصلی‌‌اش برگردد. هرچند بازی ابتدایی تیم امید خیلی امیدوارکننده نبود و ما با خوش‌شانسی توانستیم از عربستان یک‌ امتیاز بگیریم. ضمن اینکه در این دوره بانوان ورزشکار نیز امید زیادی به درخشش دارند.

اعتماد – علی ولی‌اللهی

به کانال صدای مردم در تلگرام بپیوندید
@sedayemardomdotn

Print Friendly, PDF & Email