ترانه ی نوشندگان آفتاب

این یک ترانه است:

– ترانه ی آنانی که در کاسه های گلین

                            نوشیدند آفتاب را!

این یک بافته است:

– بافته ای از گیسوانی شعله ور!

                    که به خود می پیچد.

و همانند مشعلی سرخ و خونین می سوزد

  بر پیشانی مس گون قهرمانان برهنه پای سبزه روی!

 

من نیز آن قهرمانان را دیدم

من هم بافتم آن گیسوان را،

من با آنان گذشتم

                 از پل هایی

      که به آفتاب می رفتند.

من هم نوشیدم در کاسه های گلین شان

                                       آفتاب را.

من هم خواندم آن ترانه را!

 

قلب ما شتاب از خاک گرفت؛

دهان شیرهای یال طلایی را

                            دریدم و برآمدیم.

و سواربرطوفان تندرزا

                        بر جهیدیم!

عقاب های پرّان

              از سنگی به صخره ای

برهم کوبنده بالهای درخشنده در آفتاب.

سواران آتشین ساق

تازیانه زن براسبان خیزنده بر اوج ها   

 

یورشی در پیش است…

                      یورشی بر آفتاب!

تصرف خورشید نزدیک است…

خورشید را خواهیم گرفت

                           با شتاب!

 

همراه نشوند با ما

گریه کنندگان درخانه ها.

اشک هاشان را

              همچون زنجیری نکشند بردوش

                         گران تر از پیکرخویش!

 

پی ما را مگیرید آی !..

             آی شمایانی که

              تنها در قلب خود زیستن را می دانید!

آنک :

        میلیون ها قلب سرخ گرم سوختن اند

                در آتشی که از خورشید فرو می ریزد.

 

تو هم قلبت را از قفس سینه بَرکَن؛

و بیفکن

         درآتشی که از خورشید فرو می ریزد

تو هم قلبت را

کنار قلب ما پرتاب کن!..

 

یورشی در پیش است…

                      یورشی بر آفتاب!

تصرف خورشید نزدیک است…

خورشید را خواهیم گرفت

                           با شتاب!

 

ما

زادگان خاک و آتش و آبیم و آهن !

فرزندان مان را

         از پستان خورشید شیر می نوشانند

                                  همسران مان.

عطر خاک دارد ریش های مس گون ما!

لذت زندگی مان مطبوع است…

گرم همچون خون،

گرم به اندازه ی

                آن “لحظه”ی سوزان

                                در رؤیای جوانان!

قلاب نردبان هامان را بر ستارگان می آویزیم،

دستها را بر سر کشته هامان فشرده

                              برمی شویم

                                  رو به خورشید!

کشتگان ما

      رزمیدند

             کشته شدند 

و مدفون شدند در خورشید…

و ما را وقت آن نیست

               که در سوکشان بنشینیم!

 

یورشی در پیش است…

                      یورشی بر آفتاب!

تصرف خورشید نزدیک است…

خورشید را خواهیم گرفت

                           با شتاب!

 

بند سرخ خوشه نگه می دارد

                              دانه های انگور را!

دودکش های آجری ضخیم

                     به خود پیچنده

                               می خوانند!

فریاد می زند پیش رو ترین

                          فرمانده!

این صدا!

        قدرت این صدا

این نیرو که پرده می کشد

بر چشم گرگ گرسنه زخمی

نیرویی که آنها را

                 در جای خود می ایستاند:

 

فرمان بده تا بمیرم!

                     امرکن!

آفتاب را می نوشیم با صدایت!

می خروشیم ،

            می خروشد!..

در پرده ی دودآلود افق های سوزان

سوارانی می تازند

                 با نیزه های آسمان شکاف !

 

یورشی در پیش است…

                      یورشی بر آفتاب!

تصرف خورشید نزدیک است…

خورشید را خواهیم گرفت

                           با شتاب!

 

خاک مسین

            آسمان مسین

فریاد کن ترانه ی نوشندگان آفتاب را

فریاد کن

        فریاد کنیم!

ناظم حکمت  

۱۹۲۸- باکو

برگردان – جهان شهریور ۱۳۹۷

به کانال صدای مردم در تلگرام بپیوندید
@sedayemardomdotnet

Print Friendly, PDF & Email