زنان

استفاده ابزاری از زنان توسط مدعیان اصلاح طلبی

اصلاح طلبان باید بدانند که بزرگترین سرمایه ی اجتماعی خود یعنی اعتماد مردم را از دست داده اند و دیگر نمی توانند از زنان به عنوان ابزاری برای حفظ جایگاه خود استفاده کنند. شوربختانه چوب خط آنها پر شده است و دیگر کسی به این (تکرار می کنم های) عوامفریبانه گوش نخواهد داد مگر آنکه دست از سیاست یک بام و دو  هوای خود برداشته و اصلاح طلبی را نه به عنوان یک حزب سیاسی بلکه به عنوان یک روش صادقانه در زندگی سیاسی خود دنبال کنند.

خانم آذر منصوری عضو شورای مرکزی جبهه مشارکت ایران اسلامی در مقاله ای در روزنامه شرق از زنان خواسته اند که علیه تحریم های ظالمانه ترامپ به طور جدی موضع بگیرند.

ایشان عنوان کرده اند که چون بیشترین آسیب و تبعات این تحریم ها نصیب زنان می شود بنابراین آنها باید فارغ از تفاوت نگرش ها یک صدا این اقدام را محکوم کنند.

خانم منصوری همچنین نوشته اند که زنان باید در این بزنگاه تاریخی با اقدامات مختلف از راه اندازی کمپین های ضد تحریم گرفته تا صدور بیانیه و نامه خطاب به مجامع بین المللی و مردم آمریکا و برگزاری تجمعات در مخالفت با اقدام آمریکا به یاری دستگاه دیپلماسی کشور بشتابند.

سخنان خانم منصوری از دو نظر قابل تامل است.

اول اینکه اگر صحبت های ایشان را با نگاهی خوشبینانه ارزیابی کنیم و آنها را استفاده ابزاری از زن برای حمایت از دولت تدبیر و امید ندانیم این سوال پیش می آید که آیا زنان ایران برای دیگر حقوق پایمال شده ی خود هم می توانند کمپین اعتراضی تشکیل دهند یا فقط باید علیه تحریم های ترامپ هم صدا شوند و نقش تاریخی خود را ایفا کنند؟

مثلا آیا زنان می توانند علیه ممانعت ورود زنان به ورزشگاه، یک کمپین جمع آوری امضا تشکیل دهند و برای سازمان های بین المللی حقوق بشر بفرستند؟

آیا همسران کارگران یا زنان کارگری که ماههاست حقوق خود را دریافت نکرده اند می توانند با صدور بیانیه و نامه از سندیکاهای جهانی کارگران در خواست کمک کنند؟

آیا همسران معلمان یا زنان معلم می توانند به خاطر زندگی زیر خط فقر و پایمال شدن منزلت معلمان به نهادهای بین المللی معلمان پناه ببرند؟ چون به گفته خانم منصوری،  فشار این وضعیت بیشتر به دوش زنان خواهد بود.

آیا زنان ایرانی می توانند به خاطر تمام ظلم های مادی و غیر مادی که بر آنان رفته و می رود فریاد دادخواهی خود را بلند کنند و اگر در ایران فریادشان شنیده نشد شکایت به مجامع بین المللی ببرند؟ در این صورت آیا خانم منصوری و دوستانشان از این فریاد تظلم خواهی حمایت می کنند یا آنها را عامل بیگانه می پندارند؟!

پرسش دیگری که باید از خانم منصوری پرسید این است که بر چه اساسی زنان باید از همه توان خود در حمایت از دستگاه دیپلماسی کشور استفاده کنند؟ دولت تدبیر و امید چه اقدام مثبتی برای زنان انجام داده و به کدام وعده خود در مورد زنان عمل کرده که زنان خود را موظف بدانند در این بزنگاه تاریخی، این دولت را تنها نگذارند؟ مگر این دولت جز وعده های دروغ، دستاورد دیگری برای زنان داشته است؟  

دولتی که میلیونها زن را به میدان انتخابات کشاند ولی به هر دلیلی حتی یک زن را شایسته مقام وزارت تشخیص نداد. شجاعتی که در تاریخ فعلا فقط به نام احمدی نژاد ثبت شده است.

دولتی که حتی در حل مسئله رفتن زنان به ورزشگاه مستاصل شده است و اگر فشار فیفا نباشد همین تعداد بسیار کم زنان گزینش شده نیز به ورزشگاه راه پیدا نمی کنند.

وقتی دولتی با فریبکاری از مردم فاصله می گیرد طبیعی است که مردم نیز در شرائط حساس به کمکش نمی شتابند و این فاصله با خواهش و تمنا پر نمی شود و مردم به ویژه زنان، این دولت را از خود نمی دانند.

هیچ کس نداند، اصلاح طلبان خوب می دانند که اگر حمایت همه جانبه دو قشر زنان و معلمان نبود نه در انتخابات ۹۲ و نه در سال ۹۶، این دولت رای نمی آورد. اما متاسفانه این دولت با وقاحت هر چه تمام تر، نمک خورد و نمکدان را شکست و اکنون در برابر غول تحریم تنها مانده است؛  نه در داخل دست یاری به سویش دراز می شود و نه در خارج کسی به استغاثه هایش گوش می دهد.

اصلاح طلبان باید بدانند که بزرگترین سرمایه ی اجتماعی خود یعنی اعتماد مردم را از دست داده اند و دیگر نمی توانند از زنان به عنوان ابزاری برای حفظ جایگاه خود استفاده کنند. شوربختانه چوب خط آنها پر شده است و دیگر کسی به این (تکرار می کنم های) عوامفریبانه گوش نخواهد داد مگر آنکه دست از سیاست یک بام و دو  هوای خود برداشته و اصلاح طلبی را نه به عنوان یک حزب سیاسی بلکه به عنوان یک روش صادقانه در زندگی سیاسی خود دنبال کنند.

مژگان باقری. معلم 

به کانال صدای مردم در تلگرام بپیوندید
@sedayemardomdotnet

Print Friendly, PDF & Email
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

همچنین ببینید
بستن
دکمه بازگشت به بالا