چرخاندیدگاه‌ها

عصبانی، اما ناامیدی نه

برگرفته از نشریه عصر ما
برگردان: واحد مشیر

گفتگوی نشریه عصر ما، ارگان حزب کمونیست آلمان، با کارلوس ویمر مسول روابط بین المللی حزب کمونیست ونزوئلا (PCV).
در این مصاحبه او درباره زندگی تحت حملات آمریکا و دیدگاه جنبش بولیواری صحبت می کند.

عصر ما: رسانه های اصلی آلمان مطرح می کنند که مردم در ونزوئلا گرسنگی می‌کشند و از مادورو منزجر هستند. آیا این واقعیت دارد؟

کارلوس ویمر: مردم بشدت از دولت انتقاد می کنند. نارضایتی به معنای مثبت آن وجود دارد. بطور کلی می توان گفت اکثریت مردم ایده های سیاست چاوز، یعنی ادامه مسیر انقلابی را خواهانند

عصر ما: آیا این بدان معنی است که مردم مسیری که برای مبارزه ارزش دارد را می بینند یا این که مردم فقط ناامید هستند که دستمزدها بسیار پایین است و قیمت ها افزایش می یابد؟

ویمر: اگر این ناامیدی وجود داشته باشد، گوآیدو رئیس جمهور خواهد بود؛ در حال حاضر ناامیدی نیست، بلکه شدت نارضایتی زیاد است. توده ها علیه آمریکا هستند، و نگاه امیدوارانه اشان به راه و سیاستی که چاوز در پیش رو داشت است. آنها آماده دفاع از آنچه که چاوز در نیروهای مسلح ایجاد کرد، در دفاع از اتحاد آمریکای لاتین شده بود هستند. زنان بیش از پیش در صحنه اجتماع حضور دارند، به مردم بومی (سرخپوستان) باید حق تحصیل داده شود (که در گذشته برای آنان هیچ امکانی جهت ارسال فرزندان این خانواده های فقیر به دانشگاه وجود نداشت) و در پارلمان نماینده خود را داشته باشند.

عصر ما: آیا تورم و فساد موجب نشدند که بسیاری از دستاوردهای اجتماعی زمان چاوز را به عقب رانده شوند؟

ویمر: درست است، آن دستاوردها در خطر هستند. با وجود یک دولت سوسیال دموکراتیک اصلاح طلب، تلاش برای کاهش آن وجود دارد. چنین تلاش هائی در کلمبیا یا آرژانتین وجود ندارد. در این کشورها مردم واقعا ناامید هستند. هزاران نفر از آنان در خیابان ها زندگی می کنند. این‌ها نمونه هائی هستند که برای ونزوئلا روشن می‌کند عواملی که در انتظار تغییر رژیم عمل می کند ترکیبی از: انتقاد، نارضایتی و مواقعی هم خشم، به ویژه در برابر فساد، و حمایت نکردن از دولت است.

عصر ما: و نیروهای مسلح هم پشت حکومت هستند؟

ویمر: نیروهای مسلح ونزوئلا ۲۰۰ سال پیش به عنوان ارتش خلق علیه استعمار مبارزه کردند و سپس پنج کشور دیگر را آزاد کردند، نه به عنوان اشغالگر، در بولیوی این برسمیت شناخته شد و به هیچوجه بنام کشور سیمون بولیوار نامگذاری نشد. قبل از چاوز و به ویژه در صد سال گذشته همواره شورش های نیروهای مسلح در برابر دولت های بورژوایی سرکوبگر وجود داشت. ارتشی بودن چاوز، بیانگر سیاست کاملا شکست خورده احزاب بورژوایی بود. اگر آنها (احزاب بورژوائی) سیاست‌های خوب و منطقی داشتند، امروز کسی چاوز را نمی شناخت. در آن زمان هیچ مواد غذایی، هیچ مراقبت بهداشتی رایگانی نبود، تنها وجود فقر برحسته بود.

عصر ما: گوآیدو تأکید می کند که تعدادی از نظامیان به وی ملحق شده اند، آیا ارتش بسمت انشقاق می رود؟

ویمر: آنها شامل ۱۱۶ نفر از سربازان و چند افسر دون پایه بودند. چه افرادی در سراسر جهان از خدمت نظام فرار می کنند؟ ۱۱۶ نفر از ۲۴۰۰۰۰ سرباز، قابل شمارش نیستند. گوآیدو نظری مطرح نمی‌کند که توسط مقامات آمریکائی اعتراض شود. گوآیدو کسی نیست.

عصر ما: اما با این وجود او ابزار آمریکا است.

ویمر: الان دیگر نه. او وظیفه‌اش را نتوانست انجام دهد. در‌واقع گوآیده برای بعضی ها پرچم امید بود. اما او چیزی را ارائه نداد، غیر از اعلام رئیس جمهوری خود. او اعلام کرد که ۵۰۰۰۰۰ نفر با او هستند، اما در پایان فقط ۵۰ نفر با او شدند

عصر ما: آمریکا آمادگی نظامی برای جنگ علیه ونزوئلا نیز دارد. آیا هنوز راه هایی برای جلوگیری از این جنگ وجود دارد؟

ویمر: این سؤالی نیست که بتوان به آن پاسخ آسانی داد. باید مانع جنگ شد. مخالفانی نیز وجود دارند که برایشان روشن است اگر کاراکاس بمباران شود کسی در امان نخواهد بود. بین مخالفان، گرایشی فاشیستی وجود دارد که با خشونت در برابر مردم عمل می‌کند مانند گروه «اراده مردم» وابسته به گوآیدو. عکس و تفضیلی هم از رهبران مهم گروه فوق که با گوآیدو هم نظر هستند وجود ندارد. به نظر ما، آمریکا دیگر علاقه ای به اپوزیسیون ندارد. در شرایط فعلی آمریکا علاقه‌ای نشان نمی‌دهد که گوآیدو رئیس جمهور شود. برای مثال گوآیدو قول داد بخش بزرگی از نیروهای مسلح را با خود داشته باشد، ولی نتوانست، چونکه وضعیت در ونزوئلا را نتوانستد تشخیص دهد.

عصر ما: حمله به شبکه برق رسانی که اخیراً صورت گرفت را از جانب آنها می دانید؟

ویمر: دقیقاً، آخرین خرابکاری آنان بود. کودتای ۱۰ ژانویه در روز انتصاب مادورو به رئیس جمهوری اتفاق افتاد. آنها گفتند که اجازه نخواهیم داد مادورو در انتصاب دوباره سوگند یاد کرده و از آن دفاع کند. برنامه‌ریزی آنان ابتدا برای روز ۲۳ ژانویه طرح شد، بعد به ۴ فوریه تغییر یافت در نهایت آن را برای ۲۳ فوریه به عقب انداختند، نتوانستند، تا پس از کارناوال تلاش کردند با خرابکاری در سیستم شبکه سراسری برق منظورشان را عملی نمایند. تنها کشوری که قادر به فلج کردن یک کشور دیگر است، آمریکاست. ما اغلب ساده می گیریم، حتا دولت و مادورو هم نادیده گرفتند، که از نظر نظامی آنها برترند. این ضربه کارا می‌بایست در کشور دیگری موفق باشد. اما نه در ونزوئلا. هنگامی که مردم از نقاط دور که مترو نداشت به محل کارشان رسیدند، برقی وجود نداشت در این موقعیت چیزی هم نمی‌شد خرید، ولی شورشی علیه مادورو بوجود نیامد. برنامه‌ریزی آنان طوری بود که تصور داشتند مردم عادی با قطع برق سر به شورش می گذارند.

عصر ما: با وجود این شما انتظار دارید که حملات جدید آمریکا صورت گیرد.

ویمر: آنچه ما تجربه می کنیم مبارزه‌ طبقاتی است، مبارزه قابل مشاهده ای که در آن امکانات انقلابی، عینی و نیز ذهنی وجود دارد. شاید کم، اما وجود دارند. در کدام کشور یک جمعیت پنج میلیون نفری از مردم دارید که ضد امپریالیست هستند، نه انقلابی و نه کمونیست، بلکه ضد امپریالیست؟

عصر ما: در حال حاضر تمام رسانه ها و نیروهای سیاسی می گویند: همه چیز در ونزوئلا وحشتناک است، کمونیست ها می آیند و می گویند: شانس وجود دارد، آیا واقعا پایه ای برای آن وجود دارد؟

ویمر: مطمئناً، اگر رسانه های بورژوایی درست می گفتند، پس می بایستی گوآیدو در قدرت و مادورو در زندان یا در گوانتانامو می بود، یا شانس به او کمک می‌کرد به کوبا می رفت! آن‌گونه که پمپئو آرزو می کند. واقعیت اینکه ۲۰ سال است آمریکا تلاش دارد جنبش بولیواری را تحت کنترل خود داشته باشد، اما او موفق نخواهد شد. توده ها اقدام آمریکا علیه ونزوئلا را مشاهده می کنند. این است که بطور ناگهان چیزی برای خرید وجود ندارد. در دهه ۸۰ هیچ چیزی برای اکثریت ونزوئلائی ها وجود نداشت. با چاوز همه چیز برای مردم بهتر بود.

عصر ما: یعنی این آگاهی ضد امپریالیستی و جنبش ایده‌های چاوز امروز به اندازه کافی برای مقاومت در برابر آمریکا نیرومند است؟

ویمر: در غیر این صورت، آمریکاست که حضور خواهد داشت. من خودم راه حل گرا هستم. توهم نباید داشت.

برگرفته از نشریه عصر ما شماره ۲۹ مارس ۲۰۱۹

 

به کانال صدای مردم در تلگرام بپیوندید
@sedayemardomdotn

Print Friendly, PDF & Email
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا