گوناگون

لطمه عملکرد فراکسیون امید،دولت و شوراها به اصلاحات

اصلاح‌گری و اصلاح‌طلبی بیشتر از صدسال در ایران پیشینه دارد. این نحله فکری به شکل «تجدد»، «مدرنیته»، کنترل قدرت، مشروط کردن قدرت سلطان، ایجاد عدالت‌خانه، حاکمیت قانون و … ظاهرشده است، اما این تلاش‌ها به نتیجه مطلوب نرسیده است. قوی‌ترین شکل آن پس از انتخابات ریاست جمهوری دوم خرداد ۷۶ در قالب اصلاح‌گری شکل گرفت و سید محمد خاتمی رهبر جنبش اصلاح شد….

به گزارش ستاره صبح، از همان زمان در بین اندیشمندان این بحث مطرح بود که اصلاح‌طلبان آیا باید روی اصول خود که قانون‌گذاری، آزادی‌های مدنی، انتخابات سالم الکترونیکی، حاکمیت قانون، برابری همه در برابر قانون، جابه‌جایی قدرت بدون توسل به روش‌های قهرآمیز و… از طریق ورود به «قوه مقننه»، «مجریه»، «قضائیه» یا نهادهای انقلابی پافشاری کنند، یا این که تلاش کنند با زیرپا گذاشتن این اصول، به قدرت و ثروت برسند.
آنچه از سال ۹۲ به بعد و پس از شکل‌گیری دولت یازدهم، مجلس دهم، دولت دوازدهم و شوراهای پنجم شکل گرفت، در عمل اصلاح‌طلبان اصول خود را فراموش کرده و دستیابی به «قدرت» و بعضاً «ثروت» را در پیش گرفتند و در جایگاه‌هایی که قرار گرفتند، در برابر طرف مقابل یا کسانی که مقابل مطالبات رأی‌دهندگان سنگ‌اندازی می‌کردند، کوتاه آمدند؛ نتیجه این مشی زمینه را برای رویگردانی رأی‌دهندگان از افرادی که به نهادهای انتخابی رفتند را فراهم کرد. این اتفاق در حالی رخ‌داده که مجلس، صندوق رأی دست‌آورد بزرگ انقلاب بوده و هست؛ زیرا جزء اهداف اصلی انقلاب به شمار می‌رود. شعار «استقلال»، «آزادی» و «جمهوری اسلامی» نشان می‌دهد که آزادی و جمهوریت خواست اکثریت مردم بوده و هنوز هم هست. اسلامیت مطابق اصل ششم قانون اساسی با جمهوریت تحقق می‌یابد. شواهد و قرائن نشان می‌دهد که تا زمان برگزاری انتخابات مجلس چهارم (سال ۷۰) بر سر راه جمهوریت مانعی وجود نداشت. اصل ۹۹ قانون اساسی وظیفه شورای نگهبان را نظارت می‌داند، نه اجرا. اما این شورا تفسیرش از این اصل این شد که شورای نگهبان می‌تواند در تمام مراحل انتخابات دخالت کند، بر این اساس عده زیادی از افراد واجد صلاحیت از گردونه انتخابات حذف شدند و جای آن‌ها را افرادی گرفتند که در عمل معلوم شد به رسالت نمایندگی خود نه‌تنها عمل نکردند، بلکه به جایگاه قوه مقننه که برای مردم سرنوشت‌ساز است نیز لطمه زدند. بنیانگذارجمهوری اسلامی مجلس را در رأس امور می‌دانستند و گفتند نماینده مجلس مثل مدرس باشد. تضعیف جایگاه مجلس لطمه جبران‌ناپذیری بر این نهاد زده که به چند نمونه آن اشاره می‌شود.

۱-یکی از منتخبان مجلس دهم در همان روز نخست شکل‌گیری این مجلس حرف‌های «شنیع» علیه قدرت الله علیخانی نماینده دوره هشتم مجلس و همچنین منتخبان زن که وارد مجلس دهم شده بودند بر زبان آورد که نویسنده به لحاظ غیرشرعی بودن و… نمی‌تواند آن را بازنشر کند، نمایندگان فهرست امید به‌جای برخورد با این نماینده و اعتراض به اعتبارنامه او به خاطر مصلحت‌اندیشی از کنار موضوع گذشتند. موضوعی که نارضایتی رأی‌دهندگان را در پی داشت.

۲- عباسعلی کدخدایی سخنگوی شورای نگهبان در یک برنامه تلویزیونی وقتی از او سؤال شد که شما در رد صلاحیت اصلاح‌طلبان نقش داشته‌اید، پاسخ داد اگر من چنین نقشی داشته‌ام چرا آن‌ها (فراکسیون امید) به من رأی دادند، کدخدایی حدود ۲۰۰ رأی نمایندگان مجلس را برای عضو حقوقدان شورای نگهبان کسب کرد.
۳- فراکسیون امید به این جمع‌بندی رسید که به محمد دهقان که به‌عنوان عضو حقوقدان شورای نگهبان معرفی‌شده بود رأی دهد، وی در حال حاضر نماینده مجلس و عضو جبهه پایداری است. پرسش این است که چه قرابت فکری میان نحله اصلاح‌طلبی و نحله پایداری وجود دارد؟
۴- جبهه پایداری مجلس حدود ۳۵ عضو دارد اعضای این جبهه نخست به دنبال «تصویب قانون منع به‌کارگیری بازنشستگان» در دستگاه‌های دولتی بودند که موفق نشد، اما وقتی اعضای فراکسیون امید به پایداری‌ها پیوستند، این قانون تصویب شد. قانونی که از یکسو که «تبعیض سنی» است، و از سوی دیگر باعث شد تا افراد باتجربه از مشارکت در اداره کشور حذف شوند.
۵-رأی اعتماد به علی‌اصغر مونسان که سمنانی و اهل «سرخه» است و احتمالاً نسبتی هم با رئیس‌جمهور دارد، در حالی توسط فراکسیون امید صورت گرفت که چهره‌های تندرو جریان اصول‌گرا مثل احمد سالک به دفاع تمام‌قد از وی برخاستند. مونسان پیش‌ازاین هم جزء همفکران و مدیران محمدباقر قالیباف شهردار پیشین تهران بوده است. پرسش این است که رأی‌دهندگان اگر می‌خواستند افرادی مثل «مونسان» وزیر شوند در انتخابات سال۹۲ به قالیباف رأی می‌دادند نه حسن روحانی.
۶- تعدادی از نمایندگان زمانی که محمد شریعتمداری وزیر صنعت، معدن و تجارت بود طرح استیضاح او را در دستور کار داشتند. هنوز استیضاح به مرحله عمل نرسیده بود که با نظر رئیس‌جمهور «شریعتمداری» از سمت خود استعفا داد و روحانی او را به‌عنوان «وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی» به مجلس معرفی کرد. ۲۳ نماینده به او رأی دادند انگارنه‌انگار که قبلاً تقاضای استیضاح او را داشتند. اگر از منظر فلسفی به موضوع نگاه کنیم درمی‌یابیم که جمع «نقیضین» محال است، یعنی یا استیضاح غلط بوده یا۲۳۰ رأی که نمایندگان به شریعتمداری داده‌اند درست نبوده است.
۷- نمایندگان مجلس بر اساس اصل ۸۴ قانون اساسی مسئول نابسامانی‌هایی هستند که در عرصه سیاست، اقتصاد، روابط خارجی و … در کشور وجود دارد. اینکه دولت آماج حمله‌هاست درست نیست، چون دولت منتخب نمایندگان است، اگر دولت عملکردش بد بوده یا هست، نمایندگان می‌توانستند از اختیارات قانونی خود استفاده و از وزرا و رئیس‌جمهور سؤال و یا آنان را در راستای ایفای حقوق ملت استیضاح می‌کردند. بسیاری از نمایندگان کنونی به مسائل اساسی کشور ورود پیدا نکرده و نمی‌کنند؛ این در حالی است که رأی‌دهندگان به «فهرست امید» به این دلیل رأی دادند که آن‌ها مطالباتشان را برآورده و مشکلات را رفع کنند.
۸- نمایندگان مجلس با «طرح شفافیت آرای نمایندگان» که این طرح رأی موافق یا مخالف به طرح‌ها، لوایح، استیضاح وزرا و… مکتوب و علنی می‌شد. اما نمایندگان که در سخن داد از شفافیت می‌زدند با شفافیت خود مخالفت کردند.
به عقیده نویسنده این نمونه‌ها نشان می‌دهد فراکسیون امید که با رأی سازمان‌یافته اصلاح‌طلبان به مجلس وارد شدند در عمل اصلاح‌طلبی را زیر پا گذاشتند. این اتفاق باعث رویگردانی رأی‌دهندگان شده و درعین‌حال جایگاه اصلاح‌طلبی را نیز پایین آورده است.

به کانال صدای مردم در تلگرام بپیوندید
@sedayemardomdotn

Print Friendly, PDF & Email
نمایش بیشتر
دکمه بازگشت به بالا