از هر دری سخنی

ترس از حمله

نوشته: لوکاس تسایسه
برگردان: واحد مشیر/ صندوق بین المللی پول در بهار گذشته هشدار داد که شرکت های بسیاری در کشورهای سرمایه داری، از آمریکا گرفته تا اروپای غربی و ژاپن، بدهی های خود را به طور چشمگیری در سیزده سال گذشته افزایش داده اند. چطور؟

در شانزدهم سپتامبر گذشته، در بازار پول ایالات متحده نرخ بهره برای به اصطلاح “صندوق های فدرال” به شدت بالا رفت بسته به اینکه آیا نیاز و یا مازاد وجه نقدی به دلیل جریان نقدی که آنها مدیریت می کنند، اعتبار کوتاه مدت (از یک روز تا دو سال) وام های با کیفیت، اوراق بهادار بدهی کوتاه مدت خرید و فروش می شوند؟ صندوق های بانک فدرال رزرو آمریکا به عنوان خالق دلار می توانند به طور قطعی ورشکسته نشوند و نرخ بهره این اوراق را در راهرو اعلام شده نگه دارند – “نرخ کلیدی” از ۱.۵ تا ۱.۷۵ درصد با سر و صدای زیاد و به راحتی صورت می گیرد.
این که در آن روز و بعد زیان بدهند و یا شکست بخورند، نشان می دهد که برخی از بانک ها دیگر حاضر به دادن اعتبار کوتاه مدت نبودند. آنها درست مانند گذشته در ۹ اوت ۲۰۰۷ ، هنگامی که بحران بزرگ مالی به وجود آمد، به یکدیگر اعتماد نکردند. مانند ماه اوت، دوازده سال پیش، بانک فدرال رزرو ایالات متحده نقدینگی اضافی حدود ۷۰ میلیارد دلار را دارا شد و این روند را به صورت روزانه تکرار می کرد. در همین زمان جروم پاول، رئیس فدرال رزرو اعلام کرد که نقدینگی اضافی به یک ویژگی دائمی بانک مرکزی تبدیل می شود.
علاوه بر این، در تاریخ ۱۴ نوامبر، فدرال رزرو کارائی نقدینگی را به ده ها میلیارد دلار و اعتبار اضافی در طول سال و ترازنامه را اعلام کرد. پاول ادعا می کرد که این اقدامات به منظور احیای وام و اقتصادی نیست. ولی دیده شد که بازار مالی به میلیارد دلار اضافی احتیاج دارد. برای چی؟ فقط می توان نتیجه گرفت که از تصادف قریب الوقوع فرار کند. اگرچه سرمایه مالی در نقدینگی شناور است. همان زمان ترس از آن لحظه‌ای دارد که ناگهان تمام آن پول ها ناپدید شوند!
صندوق بین المللی پول در بهار گذشته هشدار داد که شرکت های بسیاری در کشورهای سرمایه داری، از آمریکا گرفته تا اروپای غربی و ژاپن، بدهی های خود را به طور چشمگیری در سیزده سال گذشته افزایش داده اند. چطور؟ آیا شرکت ها – حداقل در کشورهایی مانند آمریکا، آلمان و ژاپن ـ از سال ۲۰۱۳ سودهای سالم نداشته اند و از طرف دیگر، به ویژه در آلمان، مازادهای بالا را فقط با تردید سرمایه گذاری کرده اند؟ الان پول اضافی کجاست؟ مگر این سرمایه گذاری در بخش مالی انجام نمی گیرد یا به زبان روزمره، پس انداز نمی شود؟
صندوق بین المللی پول درباره بدهی ناخالص صحبت کرده بود. شرکتها نسبت به گذشته بدهی کمتری دارند. این بدان معناست که آنها نقدینگی فراوانی بهم زده اند، در عین حال عنوان می کنند به شدت بدهی دارند. شرکت ها نقدینگی اضافی خود را به عنوان سپرده های کوتاه مدت یا وام های طولانی مدت به بانک ها (بانک های سابقه دار) واگذار می کنند، بازار پول و سایر سهام صندوق و حتی بیشتر از سهام خود را خریداری می کنند. بانک های سابقه دار و صندوق ها به نوبه خود سهام خریداری می کنند و این پول را به عنوان اعتبار به شرکت های سازنده خانه و موسسات دولتی و صندوق های تامینی و سهام خصوصی بیشتر و بیشتر می پردازند.
صندوق بین المللی پول هشدار می دهد که در صورت رکود، وام های شرکتی به ارزش ۱۹ تریلیون دلار (۱۹،۰۰۰ میلیارد دلار) به خطر می افتد که ۴۰ درصد از کل بدهی هشت کشور بزرگ صنعتی را تشکیل می دهد. البته این نوع مبالغ وام ها در یک خراب شدن سقوط نخواهند کرد. با این حال، ترس از این است که یک یا دو سه بدهکار بزرگ، دیگر نمی توانند وام خود را برگردانند، در نتیجه وام دهندگان بخش آسیب دیده به سرعت پول خود را پس می گیرند و بدین ترتیب شرکت های بعدی را با مشکلات مالی مواجه می کنند. به منظور تسویه بدهی های خود، شرکت های لعنتی پولهایی را که در بانک ها و صندوق ها واریز کرده اند، بر می دارند. وانگهی علاوه بر مبلغ وام، بازپرداخت مطالبات قابل دریافت برخی از بانکها را با مشکل مواجه می کند. و نقدینگی قبلاً فراوان را ناگهان از بین رفته می پندارند.
برگرفته از هفته نامه عصرما، ارگان حزب کمونیست آلمان

 

به کانال صدای مردم در تلگرام بپیوندید
@sedayemardomdotnet

Print Friendly, PDF & Email
نمایش بیشتر
دکمه بازگشت به بالا