فرهنگی

جوکر، فیلمی در حمایت از نظام سرمایه‌داری!

معنا و مفهوم نهفته در یک فیلم می‌تواند چیزی باشد که اصلا فیلم در ظواهر قابل رویتش به روشنی به آن معنا اشاره‌ای نکند.جوکر فیلمی به کارگردانی تاد فلیپس (Todd Phillips) به ظاهر مخالف با نظام سرمایه داری، در معنا و مفهومِ لایه‌های پنهان و گاه آشکار فیلم، تبدیل به بیانیه‌ای در مخالفت با معترضین نظام سرمایه داری می‌شود…

شخصی که سابقه بیماری روانی دارد و تحت مراقبت‌های پزشکی‌‌ است بر اثر یک اتفاق غیر منتظره جریانی را به وجود می‌آورد تا مخالفین سیاست‌های حاکم بر جامعه آمریکا به خیابان‌ها آمده و اعتراض‌های خود را بیان کنند.استفاده از نقاب دلقک به پیروی از جوکر که تبدیل به نمادی برای ابراز مخالفت شده است، خود نشانی از بی‌هویتی و بی‌ریشگی معترضین در فیلم دارد.نوع نقاب یا انتخاب چهره‌ی دلقک موضوعی مهم تلقی نمی‌شود چراکه این عدم پیدایی ریشه، هویت و کیستی افراد،
خود دلیلی بر سخره گرفتن مخالفین نظام سرمایه داری آمریکاست.ساخت فیلمی که بتواند در ظاهر شما را متوجه امری لازم و نیازمند توجه کند، اما در لایه‌های نهفته خود – البته گاهی این معنا از لایه‌های نهفته به بیرون می‌جهد- جریانی را در ناخودآگاه مخاطبین شکل دهد که به طور کامل مخالف ارزش‌های پایه‌ای تماشاگران فیلم باشد، کاری بس دشوار است.
شاید این دشواری از آنجا نشات می‌گیرد که سازندگان فیلم‌ها با اهدفی غیر از خواست و تفکر جمعیِ جامعه بخواهند مخاطبین فراوانی را جذب فیلم‌های خود کنند اما چاره‌ای جز نمایشِ ظاهری خواست و گرایشات عمومی و جمعی جامعه ندارند و از این راه علاوه بر رونق گیشه، خواست و نظرات تحمیل شده از سوی سرمایه داران را به افکار عمومی تزریق می‌کنند.
جدا از محتوای فیلمنامه، بازی متوسط و نه چندان قابل قبولِ شخصیت اصلی فیلم، آرتور فلک یا همان جوکر، با بازی واکین فینیکس (Joaqui- Phoenix)، خود
بر تضعیف علل جنبش‌هایِ ضد سرمایه داری
می‌افزاید.چراکه حتی شخصیت اصلی نتوانسته آنچنان در نقش خود غرق شود که بازی باور پذیری را به نمایش بگذارد.
توحش و خشونت زیاد و غیر قابل پیش‌بینی شخصیت اصلی داستان تا جایی پیش می‌رود که گویی می‌خواهد مخاطبین را تشویق به انتقام گیری، آن هم به وحشیانه‌ترین شکل ممکن کند.
دست به اسلحه شدن، کشتن و حتی انهدام و تخریب و اهانت به مقتولان نیز به راحتی به تصویر کشیده می‌شود تا با تاکید بر این تصاویر و نمایش شخصیتی دارای اختلالات عمیق روانی، جنبش‌های ضد سرمایه داری را فاقد تفکر و اندیشه‌های انسانی به مخاطبان معرفی کند. آنچه مسلم است این فیلم توانسته با ظواهر و برانگیختن آنی و زودگذر احساسات مخاطبان توجه بسیاری را جلب کند؛ اما واقعیت چیز دیگری‌ است، چیزی که در نهایت خواست و اهداف نظام سرمایه داری را در جهت تضعیف مخالفین خود به اذهان عمومی القا می‌کند.
نوید ایران بهار

به کانال صدای مردم در تلگرام بپیوندید
@sedayemardomdotn

Print Friendly, PDF & Email
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا