گوناگون

امسال نزدیک به ۷۰ کولبر در اثر تیراندازی، سرما و سقوط از ارتفاعات کوه‌ها زخمی و کشته شدند

فقر با زور سرما و بوران، جان انسان‌های جویای شغل را مغلوب می‌کند و بر زمین می‌افکند. مرگ تلخ کولبران اثرِ زهر بیکاری و نبود فرصت‌های شغلی در رگ و پی آنان است. کولبری، صرف‌نظر از خطرهای جانی‌ای که برای مردمان محروم به‌همراه دارد، کاری بی‌نهایت دشوار، خشن، طاقت‌فرسا و در حد و مصداق زندگی با “اعمال شاقه” و ناعادلانه‌ترین راه نان درآوردن است. کولبران، از جوان ۱۲ ساله یا ۱۴ ساله گرفته تا پیرمردان و زنان، با باری سنگین بر دوش در ازای کسب دویست یا سیصد هزار تومان کوهستان‌های پرخطر مرز را با گام‌هایی رنج‌بار و مرگی که دیر یا زود خواهد رسید پشت سر می‌گذارند. پیمودن جاده‌های خطرناک و صعب‌العبور، احتمال سرمازدگی، سقوط از کوه، و پا گذاشتن بر مین‌های کاشته شده در طول زمان جنگ هشت‌ساله ، گلوله‌های مأموران مرزی رژیم “ولایی” همگی، بهای لقمه نانی می‌شود که نصیب توده‌های کار و زحمت است و این کاهش جان برای نان همچنان ادامه دارد….

به گفته فرشید یزدانی حذف و کاهش پدیده کولبری نیازمند بودجه است.

فرشید یزدانی، مدیرعامل انجمن حمایت از حقوق کودکان با اشاره به اینکه کار کودکان زاییده سیاست‌های اقتصادی-اجتماعی دولت است، اظهار داشت: سیاست‌های دولتی اغلب از بین برنده اشتغال است. در مناطق مرزی بیکاری گسترده و عظیمی وجود دارد که به تبع آن خانواده‌های زیادی از پس تامین حداقل معاش خود برنمی‌آیند و مجبور به روی آوردن به مشاغلی چون کولبری و سوخت‌بری می‌شوند. این پدیده در استان‌های محرومی مثل کرمانشاه که نرخ بیکاری بالایی دارد، بیشتر است.

مدیرعامل انجمن حمایت از حقوق کودکان تصریح کرد: در مناطق محروم نیز بیکاران مجبور به گذران زندگی هستند؛ بنابراین در بسیاری از این مناطق نوجوانانشان را به اشتغال وامی‌دارند.

یزدانی خاطرنشان کرد: طبق آمار اخیر وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی بیش از ۴۰ درصد کودکان بعد از مقطع راهنمایی در سیستان و بلوچستان ترک تحصیل می‌کنند. علت ترک تحصیل این کودکان فقر خانواده‌هاست که آنها را خیلی زود به چرخه کار وارد می‌کند و اغلب به علت بیکاری گسترده در این استان‌ها، مجبور می‌شوند به مشاغل کاذبی چون سوخت‌بری و کولبری روی بیاورند.

این فعال حقوق کودکان با بیان اینکه در کردستان به علت بیکاری و فقری که گسترش پیدا کرده، کودکان مجبور به کار می‌شوند تا نانشان را تأمین کنند، گفت: واقعیت این است که دولت هیچ برنامه‌ای برای حذف کارِ کودکان تدوین و ارائه نکرده است. در حال حاضر برای مبارزه با پدیده کولبری و فقر در مناطق مرزی به غیر از روش‌های خشونت‌آمیز و بگیر و ببند، راهکار درستی ارائه نشده است. طرح ساماندهی کودکان کار و خیابان نیز که در سال ۸۴ تصویب شد و بعد سال‌های ۹۳ و ۹۴ راه‌اندازی شد نیز تاکنون هیچ دستاورد مثبتی نداشته است.

یزدانی با اشاره به اقدامات مجلس در خصوص مشکلات کولبران گفت: یک زمانی مجلس شورای اسلامی درخصوص کولبری، به دنبال قانونی بود تا به آنان تیراندازی نشود. این برخورد قطعاً حل ریشه‌ای پدیده کولبری نیست.

وی افزود: طبق بررسی‌های ما، امسال نزدیک به ۷۰ کولبر در اثر تیراندازی، سرما و سقوط از ارتفاعات کوه‌ها زخمی و کشته شدند.

این فعال حقوق کودکان بیان کرد: ایجاد اشتغال و حمایت از خانواده‌های فقیر مرزنشین مهم‌ترین راهکار برای مبارزه با پدیده کولبری است. اشتغال این خانواده‌ها با هزینه کم تامین خواهد شد. آنها برای حداقل معاش خود کار می‌کنند. درآمدشان هم نهایتاً تا یک میلیون و ۵۰۰ هزار تومان است که بسیار ناچیز است.

وی به مهم‌ترین راهکارها برای مبارزه با پدیده کولبری اشاره کرده و گفت: مجلس باید اعتباراتی در قانون بودجه برای حذف و کاهش پدیده کولبری درنظر بگیرد و طی دو تا سه ماه بعد دولت برنامه‌ای تدوین شود و بعد اقداماتی برای اشتغال‌زایی آنان فراهم کرد. حمایت‌های درمانی، معیشتی، تحصیلی و مسکن برای این خانواده‌ها باید وجود داشته باشد اما گام اول این است که بودجه‌ای برای این مسئله درنظر گرفته شود.

میدان

به کانال صدای مردم در تلگرام بپیوندید
@sedayemardomdotn

Print Friendly, PDF & Email
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

همچنین ببینید
بستن
دکمه بازگشت به بالا