فرهنگی

نفرین بر آنکس که انسان را برده می خواهد!

رحمان: می خواستم چیزی بنویسم که شادی بیافریند؛
و لبخند بر لبانِ کودکی بنشاند
و سرمایِ روز وشب را از تنش بیرون برد.

در چشمانِ غمزده اشکی دیدم؛
لرزشی بر تنم افتاد؛
اندوه سراسر وجودم را گرفت

نفرین بر دروغ،
جایی که در آن ننگ و شرم می روید؛
و انسان به زانو در می آید
و نفرین بر خدایی که انسان را برده می خواهد؛
و،
از انسان کالا ساخته است .

می خواستم از شادی بنویسم؛
اما از خیابان صدایی آمد
و بغضی در گلوفرو شکست.

چه فرق می کند؟
زمستان هم می گذرد
و من باز شاهد اشکی در چشمان غمزده خواهم بود
و بُغضی که در گلوی
پروانه ای تنها فرو می میرد .

رحمان

 

به کانال صدای مردم در تلگرام بپیوندید
@sedayemardomdotnet

Print Friendly, PDF & Email
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا