گوناگون

روستاها در دوران پساکرونا

مردم محروم کشورمان که نتایج چهل‌ویک سال حکومت اسلامی و پیاده شدن قوانین فقهی را در پیش رو دارند به‌خوبی دریافته‌اند که از حاکمیت مطلق ولایی جز نابودی همهٔ آرزوهایشان برای زندگی بهتر به‌دست هارترین نمایندگان کلان‌سرمایه‌داران و غارتگران چیزی دیگر نصیبشان نشده است…

همدلی،مازیار سوادکوهی:شیوع کروناویروس شبیه هیچ چیزی تاکنون در جهان بشریت نبوده است. نه شباهتی به سیل و زلزله و آتش‌سوزی دارد و نه شباهتی به سونامی یا طوفان‌های سهمگین. این بیماری حتی اگر ساخته دست بشر نباشد، ولی نوع رفتار آن به صورتی است که انگار کسی پشت آن قرار دارد که با هوشمندی در حال تسخیر جهان است و اساسا جهان انسانی را با چالش زیست مواجه کرده است.

همان‌گونه که بارها در برخی از کشورها؛ خصوصا هنگام جنگ‌های بین دول، نوعی از سلاح‌های شیمیایی بر سر مردم فرود آمد که بدون تخریب محل زیست انسان، جان انسان‌ها را می‌گرفت. بیوتروریسم خطری است که انسان با دست خود آن را خلق کرده است، به همین دلیل بعد از بارش سلاح‌های شیمیایی امکان مبارزه با آن و نجات جان انسان‌هایی که هدف قرار گرفتند، گاه ناممکن است. کروناویروس به دلیل رفتار هوشمندانه‌اش، معمولا بدون هووجنجال و سوار بر جسم انسان‌ها، از انسانی به انسان دیگر منتقل می‌شود و قربانی خود را انتخاب می‌کند. کروناویروس با سایه سنگین خود، جهان را با نوعی از زیست جدید مواجه کرده است.

در این فضای زیستی تازه، انسان به راحتی نمی‌تواند از سایه آن رهایی یابد، مگر آنکه خود را در چهاردیواری منزلش یا هر جایی که امکان مراوده در آن نباشد و نفس‌ کسی با نفس دیگری برخورد نکند، محفوظ یا زندانی یا به صورت آبرومندانه‌تر قرنطینه کند. این ویروس را کسی از آسمان پرتاب نکرده است، یا توسط هواپیماهای بمب‌افکن بر سر مردم ریخته نشد، بلکه بر اساس یک جهش ژنتیکی- آنچه که می‌گویند- از حیوان به انسان سرایت کرده و امروز یکه‌تاز جهان هستی شده است. شکی نیست که بشریت دیر یا زود به صورتی این ویروس را یا اهلی می‌کند یا آنکه از بین می‌برد. اهلی شدن آن شاید با واکسن‌هایی تداوم یابد و از بین رفتن‌اش شاید با کشف داروهایی ضد او باشد. ولی هر چه هست، فعلا حریف و حتی مشابهی ندارد. جهان هیچ گاه گرفتار چنین بلایی نشده است که امروز بخواهد برای مقابله با آن چاره‌اندیشی کند، مگر آنکه راه مداوم آزمون و خطا را در پیش گیرد تا بتواند سرانجام- زمان در اینجا یقینا مشخص نیست- بر آن غلبه کند. با این حال کرونا به ظاهر شاید محیط نشناسد و هر جا که انسان باشد، آن را هدف قرار می‌دهد، اما شکی نیست که می‌توان گاه محیط را هم در بودن یا نبودنش دخیل دانست. حال این محیط بخواهد شهر باشد یا روستا یا حتی چهاردیواری خانه…حضور سنگین‌اش باعث شد که پرسش‌های تازه‌ای برای انسان امروزی ایجاد شود:اینکه آیا کروناویروس یک بیماری شهری است؟ آیا کرونا حاصل مدرنیته است؟

آیا اگر جهان امروز از لحاظ امکانات و فناوری مشابه ۲۰۰یا ۳۰۰سال بود، باز همچنان درگیر بیماری کرونا می‌بود و این بیماری در فاصله چند روز از مرکز شیوع خود- مثلا ووهان- به یکباره کل جهان را در می‌نوردید؟ آیا جهانیان تاکنون در هیچ عصری، دارای چنین خاطره مشترک و درد مشترک شده‌اند؟ آیا جهان شهری و جهان روستایی در عصر کرونایی تعریف یکسانی دارند؟ آیا روستاها هم در عصر پاندمی یک بیماری باید از همان ظرفیت و امکانات شهری برخوردار باشند؟ آیا اساسا روستاها امن‌تر از شهرها هنگام شیوع یک بیماری هستند؟ آیا اساسا روستاییان مقاوم‌تر از شهری‌ها هستند؟ از آنجا که در تمام جهان، نگاه خبرگزاری‌ها یا حتی دولتمردان بر مسائل و مشکلات شهرهای بزرگ است، در نتیجه کمتر نامی از روستاها برده می‌شود. ولی اندک خبرهایی که از روستاهای کشورمان مخابره شده است، واقعیت این است که در دهکده کوچکی به نام «جهان» هیچ نقطه‌ای از زمین، از دیگران جدا نیست. شاید از نظر معیشت و امکانات فاصله کیهانی با شهرهای بزرگ داشته باشند، اما آنها شادی و دردهای مشترکی خواهند داشت. کروناویروس دراین عصر دریچه تازه‌ای را به سوی جهانیان گشود و آن این‌که فراموش کردن روستاها، یعنی فراموشی بخشی از جامعه بشری.

بی‌تردید کروناویروس همانگونه که مرز نمی‌شناسد، برای او روستایی و شهری از یک پیکرند. این بیماری باعث شد که روستاها به صورت ویژه از نظر امکانات و داشته‌های علمی بازتعریف شوند، وگرنه چنان‌که به صورت پیشاکرونایی بخواهند به زیست خود ادامه دهند، دچار چالش شدید و چه بسا نابودی خواهند شد.

به کانال صدای مردم در تلگرام بپیوندید
@sedayemardomdotn

Print Friendly, PDF & Email
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

همچنین ببینید
بستن
دکمه بازگشت به بالا