از هر دری سخنی

در چابهار ویروس کورونا قاچاق راپس زده است

عده زیادی از مردم سیستان- بلوچستان، در جنوب شرقی ایران، دست اندرکار تجارت غیررسمی با همسایگان اماراتی و پاکستانی هستند. با این حال، افزایش شدید شمار ایرانی های مبتلا به کووید-١٩ (۵٧١٠ مرگ تا ٢۶ آوریل) ضربه ای سخت به این مبادلات بین مرزی زده است….

عظیم هرهفته با بلم خود برای خرید لوازم برقی خانگی، قطعات خودرو و عطر به دوبی می رود، اما این بار دست خالی بازگشته است. او با تلفن توضیح می دهد که: «نگهبان های ساحلی نگذاشتند در آنجا پهلو بگیرم! چهار روز را به خاطر هیچ در دریا گذراندم و مقدار زیادی هم سوخت مصرف کردم».

بندر چابهار در سیستان- بلوچستان یکی از فقیرترین مناطق ایران است. جمعیت حدود ١٢٠ هزار تنی آن اکثرا از قوم بلوچ است که زندگی شان از تجارت با همسایگان آن سوی خلیج فارس، به ویژه امارات متحده عربی، تامین می شود. در سراسر منطقه، علاوه بر تجارت قانونی با پرداخت حقوق گمرکی، یک اقتصاد غیررسمی نیز وجود دارد. این کار به وسیله کسانی انجام می شود که با کشتی های کوچک خود از دوبی کالا وارد می کنند. عظیم ادامه می دهد: «از چابهار برای رسیدن به دوبی ٣٠ ساعت وقت صرف می شود. در آنجا هر بلم ۵٠٠ تن بار می زند و بازمی گردد. بازگشت هم حدود ۵٠ ساعت طول می کشد. راهی طولانی است اما به زحمتش می ارزد».

«دنیای زیر و رو شده»

سال هاست که مقامات امارات بر این داد و ستد ها که برایشان سود فراوان دارد چشم می بندند. اما، پس از افزایش شدید بیماران مبتلا به ویروس کورونا در ایران، کنترل ها شدید شده و ماهیگیران تحت نظر هستند. عظیم گله دارد که: «تا پیش از این، ما از بابت ویروس نگرانی نداشتیم. مناطق دیگر ایران آلوده شده اما به ما سرایت نکرده بود. اما حالا دیگر نمی توان کاسبی کرد، چه باید بکنیم؟». مغازه دار دیگری به نام رئیسی، که با او هم با تلفن تماس گرفته ایم، همین را می گوید: «دنیا زیر و رو شده است! پیشتر، پلیس ایران بود که تعقیبمان می کرد و مانع از این می شد که برای خرید جنس و فروختن آن در اینجا به پاکستان برویم. اما پس از این ماجرای ویروس، این مقامات پاکستان هستند که از ترس سرایت آلودگی مانع رفتنمان به پاکستان می شوند. اگر وضع به همین ترتیب ادامه یابد، بزودی دیگر ادویه و پارچه های پاکستان در چابهار پیدا نخواهد شد!».

رئیسی غرفه کوچکی برای فروش ادویه در بازار چابهار دارد و مانند بسیاری از بلوچ های دیگر منطقه، خویشانش در پاکستان زندگی می کنند. فاصله مرز پاکستان با چابهار ١٠٠ کیلومتر است. رئیسی غالبا با وانتی کوچک برای خرید محصولاتی که در ایران می فروشد به پاکستان می رود. بازار چابهار پر از محصولات پاکستانی است. درحالی که همیشه مرزها باز و قابل عبور بوده، این بار مقامات پاکستانی برای جلوگیری از سرایت ویروس عبور پیله وران ایرانی را ممنوع کرده اند. رئیسی می گوید: «ترس آنها از این است که با خود ویروس را به آنجا ببریم! حتی پاکستانی ها هم نمی توانند به کشور خود بازگردند و ما وسیله تامین معاشمان را ازدست داده ایم. چگونه باید زندگی کنیم؟».

«زندگی بسیاری از افراد از داد وستد روز به روز می گذرد»

رضا، جوانی تهرانی که در فرمانداری چابهار کار می کند هم به همین اندازه نگران است. او می گوید: «بلوچ ها جزء آسیب پذیرترین های مردم ایران هستند. این منطقه، که در منتهی الیه جنوب شرقی کشورقراردارد، همواره ازنظر توسعه اقتصادی عقب مانده و به سختی می تواند شغل ایجاد کند. بسته شدن مرزها بزودی مسئله ساز می شود، زیرا بسیاری از بلوچ ها زندگی روزمره شان از این داد و ستد می گذرد و پس انداز زیادی ندارند، اگر منبع درآمد روزانه شان بیش از این محدود شود، برای به دست آوردن نان به شیوه های دیگری متوسل خواهند شد. این اقتصاد موازی به کسی زیان نمی رساند، اما اگر وضعیت بهتر نشود، تعجبی نخواهد داشت که ارتکاب جرم در میان طبقات مردمی افزایش یابد و زورگیری، قاچاق مواد مخدر و سوخت رواج یابد…».

در سیستان و بلوچستان، هزاران خانوار از درآمد فروش غیررسمی گازوئیل بین ایران و پاکستان زندگی می کنند: «تا همین اواخر، قیمت هر لیتر سوخت در ایران ١۵ صدم یورو و در بازار بین المللی حدود ۴٠ صدم یورو بود. بنابراین، پاکستانی ها علاقه زیادی به خرید غیرقانونی گازوئیل ایران داشتند. سود قاچاق سوخت برای قاچاقچیان بسیار زیاد بود و بلوچ های خیلی فقیر به عنوان راننده محموله های سوخت کار می کردند. آنها درحالی که از مصرف مواد مخدر نشئه بودند تا به خطر نیندیشند، پشت فرمان یک وانت تویوتا بیش از ١٠٠٠ لیتر سوخت را از جاده های صعب العبور در کوهستان ها به آن سوی مرز می بردند. از زمان کاهش بهای نفت در بازار بین المللی، از میزان قاچاق کاسته شده زیرا میزان سود پاکستانی ها دیگر چشمگیر نیست و فروشنده های ایرانی ناگزیرند قیمت های خود را کاهش دهند. با این حال، افراد خیلی فقیر چاره دیگری ندارند و با آن که تقریبا پولی به دست نمی آورند، به کار ادامه می دهند. این کاری خیلی پرخطر است که از مسیرهایی می گذرد که در آنها تصادف بسیار زیاد است».

رضا ادامه می دهد: «مشکل دیگر این است که پیشه وران ایرانی پول کالاها را به اماراتی ها و پاکستانی ها نقد می پردازند، اما از زمانی که مقررات مبارزه علیه ویروس کورونا اجرا می شود و مغازه ها بسته است، نمی توانند کالاهای موجود خود را بفروشند و دیگر پول نقد ندارند. حتی اگر ازنو راه قاچاق کالا باز شود، بسیاری از پیشه وران دیگر پولی برای خرید کالا ندارند. حتی درصورت غلبه بر ویروس، بازگشت به حالت عادی دشوار خواهد بود و تثبیت وضعیت ماه ها و ماه ها به درازا خواهد کشید».

«ماهی های فروخته نشده»

در سیستان وبلوچستان ماهیگیران صیدهای خود را به ماهی فروش های محلی می فروشند و آنها نیز بخش عمده آن را به استان های دیگر می فرستند. اما در حال حاضر، دست ماهی فروش ها نیز بسته است. یکی از آنها با خشم در تلفن می گوید: «من هنوز می توانم بخشی از ماهی های خود را در محل بفروشم، اما مقدار زیادی از آنها فروش نرفته است. از زمان پیدایش ویروس، مردم کمتر از خانه خارج می شوند و بازار راکد شده است. ما تقریبا درپایان تعطیلات نوروز هستیم و این زمان خوبی برای ازسرگرفته شدن فروش است، اما من تقریبا هیچ سفارشی ندارم! از زمانی که مقامات محدودیت هایی برای رفت و آمد افراد وضع کرده اند، سفرهای بین استانی محدود شده و دیگر گردشگری وجود ندارد. ماهی مانند گوشت نیست و طی چند روز ازبین می رود. در اینجا، تقریبا هیچ سردخانه ای وجود ندارد و ما نمی توانیم ماهی را برای مدت طولانی نگهداریم. ازاین رو، آن را مستقیما به شهرهای دیگر می فرستیم. حالا چه باید بکنیم؟ بهار فرارسیده و هوا گرم تر می شود. با گرم شدن هوا ماهی باز هم سریع تر فاسد می شود!».

«امکانات ما محدود است»

درحال حاضر، میزان ابتلا به ویروس کووید-١٩ در استان سیستان- بلوچستان محدود است. به طور رسمی تنها ١٠ مورد ابتلا شناسایی شده است. این رقم باید با احتیاط تلقی شود زیرا امکانات تشخیص غیرکافی است. با توجه به فقدان زیرساخت های بهداشتی و بیمارستانی، شیوع ویروس کشتار به راه می اندازد.

سارا، پرستاری ٢۵ ساله است که در تنها بیمارستان شهر کار می کند. او پس از اتمام کار روزانه، با تلفن همراه خود با ما تماس می گیرد: «ما در بیمارستان بخشی خاص برای تشخیص و درمان بیماران مبتلا به ویروس کورونا داریم، اما امکاناتمان محدود است. درحال حاضر، وضعیت تحت کنترل است زیرا تنها چند مورد ابتلا داشته ایم که مربوط به گردشگران ایرانی آمده از استان های دیگر بوده است. اما نگرانی مان از این است که در هفته های آینده موارد ابتلا افزایش یابد، زیرا با آن که جشن نوروز گردشگرانی کمتر از حد معمول داشت، به هرحال مواردی وجود داشت. با پایان یافتن تعطیلات نوروز در ١۴ فروردین، مردم به سرکار بازگشته اند و به نظر می رسد که به زودی مدارس هم باز شوند. این خطر آلودگی را افزایش می دهد زیرا تماس بین افراد چندین برابر می شود. ما در انتظار نقطه اوج شیوع ویروس در کشور هستیم. متاسفانه، جای زیادی در بیمارستان نداریم!».

«بیماری های ناشی از فقدان بهداشت»

از بخت بد، این منطقه که به خاطر آب و هوای معتدل در بهار شناخته شده، دستخوش وضعیت اقلیمی نابسامانی است. باران های شدید راه ٧٩ روستا را خراب کرده و آنها را دچار سیل نموده است. بسیاری از زمین های کشاورزی که در دهه های اخیر دچار خشکسالی بوده اند، به کنار رودخانه ها انتقال یافته اند و هنگامی که رودخانه طغیان می کند خاک زیادی جابجا می شود، کشت و زرع آسیب می بیند و کشاورزی آینده را نیز دچار خطر می کند.

سارا ادامه می دهد:«درحال حاضر ٧٠٠ مجروح و ٢۵٠٠ خسارت دیده داریم. دهها تاسیسات توزیع آب آسیب دیده است. این درحالی است که این روستاها هیچ زیرساخت بهداشتی ای ندارند و آب گل آلود خیابان ها و خانه ها را فراگرفته است. مردم به بیماری های ناشی از فقدان بهداشت مبتلا می شوند و ما باید آنها را در بیمارستان بپذیریم. اگر ویروس شیوع یابد، ما خیلی سریع توان مقابله با آن را ازدست می دهیم. باید اعتراف کنم که بلوچ ها خیلی توصیه های قرنطینه، با آن که خیلی سختگیرانه نیست، را رعایت نمی کنند و تا زمانی که واقعا با مشکل درگیر نشوند، همچنان به خارج شدن از خانه و انجام کارهایشان ادامه می دهند».

  منبع: 
orientxxi 

به کانال صدای مردم در تلگرام بپیوندید
@sedayemardomdotn

Print Friendly, PDF & Email
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا