اجتماعی

شادی علیه شورش

باورم دارم که بزرگ‌ترین نهضت فکری اجتماعی جهان، فرایندی به نام انقلاب شادی است. باید شادی اجتماعی را به عنوان یک واقعیت پذیرفت. شهروندان شاد، مردمانی آزاد خواهند بود.

همدلی، امیرحسین نوربخش؛ شادی یعنی آگاهی که خود بنیان حقیقی آزادی‌ست. رها شدن از تعلقات و کشف دروازه‌‌های جدید هستی تنها و تنها هنر آدم‌‌های شاد است.

باورم دارم که بزرگ‌ترین نهضت فکری اجتماعی جهان، فرایندی به نام انقلاب شادی است. باید شادی اجتماعی را به عنوان یک واقعیت پذیرفت. شهروندان شاد، مردمانی آزاد خواهند بود. شادی یعنی آگاهی که خود بنیان حقیقی آزادی‌ست. رها شدن از تعلقات و کشف دروازه‌‌های جدید هستی تنها و تنها هنر آدم‌‌های شاد است.

حکمت شادان، فلسفه مبارزه پارتیزان‌‌های اجتماعی است. همان‌‌هایی که ظاهرا تنها هستند، اما به مانند چه‌گوارا هر لحظه توان انتقام‌گیری شادانه از زندگی را با خندیدن به ریش و ریشه حزن و اندوه دارند. تکثیر بی‌انتهای شادی تکنیکی رهایی‌بخش است که می‌تواند علیه شورش و خشونت موثر افتد. اما این امری انتخابی نیست، چون از دست شادی زیستن هیچ گریزی نخواهد بود.

شادی‌‌های آیینی و اجتماعی در نظم حقوقی همگی به شکل حقی مسلم مورد شناسایی قرار گرفته است و در نتیجه، اگر شهروندان جامعه‌‌‌ای دچار افسردگی هستند، دولت مقصر است و باید پاسخگو باشد. اگر در فضاهای متکثر حوزه عمومی چون اتوبوس، سینما و مترو و… انبوه مردم لبخند نمی‌زنند، مانند جرمی عمومی باید توسط مدعی‎العموم تعقیب شود. حق شادی، دادی است که ستاندن آن بر عهده دستگاه‌‌های قدرت است. اما به چه دلیل؟

دولت‌‌ها با هجوم گسترده به حوزه‌‌های عمومی همه چیز را به اشغال خویش در آوردند و اجتماع و اقتصاد و اخلاق و سیاست و… یک به یک به تصرفشان در آمد. اما یک ابزار همچنان مهار نشد و آن شادی بود.

پوزخند شهروندی رهگذر به مسئولی دروغگو که در حال تحمیق توده‌‌هاست، مانند آواری بر سر دولت غم‌بنیاد، فرود میآید و همچون پتکی بر سر ابلهان سیاسی می‌خورد. سربازان اقتدار توان مقابله با چریک‌‌های شاد را ندارند. موقعیت‌‌های نمایشی پشت سر هم به دست دل‌شادان می‌افتد و چوبی لای چرخ ماشین‌‌های غم‌خواهی می‌شود. چه حاکمان و چه به اصطلاح روشنفکران همگی در پی مکانیزه کردن و سپس درآمدزایی و حتی سرمایه‌گذاری روی تکنولوژی غم بوده‌اند.

نخبگان سیاسی و روشنفکران، افسردگی را برابر با دیسیپلین رفتاری یک انتلکتوئل واقعی می‌دانند. حکومتی‌‌ها هم عمدتا شاد بودن را اختلالی در فرایند مدیریت می‌دانند. پس یک نویسنده یا مدیر هرگز نباید شادی‌اش را با رفتاری چون لبخند اعلام کند؛ چون سبب گستاخی مخاطبان و زیردستان خواهد بود. اما روح جریان سومی امروز، ایمانی سترگ بر افتتاح راه شادی به عنوان یک سبک زندگی برای خنثی کردن شهرهای شورشی اکنون دارد، چون نفرت طبقاتی خشم‌‌های فروخورده‌‌‌ای را تولید کرده که بر کینه‌‌های اجتماعی تکیه دارند.

 

به کانال صدای مردم در تلگرام بپیوندید
@sedayemardomdotn

Print Friendly, PDF & Email
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا