دیدگاه‌ها

تازش دوشادوش ناتو علیه پکن

نویسنده: یورگ کروناوِر

تا کنون بارها پیشنهاد شده است، که کشورهای عضو ناتوی اروپا یا دستکم شماری از آنان به پیمان “کواد” درآیند. تنها مودماغ، از دید استراتژیست های ایالات متحده، این است، که هندوستان هنوز می خواهد میدان چانه زنی خود را حفظ کند و ازاین رو هنوز آنچنان بیقید و بند علیه چین، آنگونه که واشنگتن توقع دارد، موضع نگرفته است.

چین روی رادار

“ناتو ۲۰۳۰- دیدگاه های پیمان جنگَ افروز غرب برای دهه آینده” موضوعی است، که در آن باره ژنرال سکرتر ناتو، جنز اشتلتِنبِرگ، در هشتم ژوئن در یک نشست مشترک شورای “آتلانتیک و با گ م ف” [۱] سخن گفت.

اشتلتِنبِرگ در ابتدای بیاناتش، پیش از آنکه به چیزی تازه پردازد، از فعالیت های عادی این پیمان گفت، از لشکرکشی علیه روسیه و از عملیات در خاورمیانه.[با یادآوری اینکه] “جهانی با فشرده ترین رقابت های سراسری”، اوجگیری پیشرفت های چین او را به این نتیجه رسانده باشد، که ناتو بایستی “یک راهکار جهانی را دنبال کند”. ژنرال سکرتر منظورش را تلطیف می کند، موضوع، حضور نظامی در سراسر جهان نیست، بلکه در سراسر جهان با “کشورهای همفکر همکاری نزدیک داشته باشیم”. که کیان باشند؟ ژاپن، کره جنوبی، استرالیا، نوزیلند، اشتلتِنبِرگ همگی کشورهای وابسته به غرب پیرامون چین را برشمرد. جمهوری خلق چین بزودی “بزرگترین اقتصاد جهان” خواهد بود. آن کشور در برخی از پیشرفته ترین تکنولژیها در “بالاترین”جایگاه ایستاده باشد: “یک یک ما  از پس آن برنتوانیم آمد، ما باید کار را با هم انجام دهیم” در همدستی و پهلو به پهلو با کشورهای پیرامون چین.

راهکار همکاری با کشورهای منطقه آسیایی اقیانوس آرام راستی نو است. پیش از این دولت جرج بوش (پسر) بر این پا فشرد، که ناتو باید با استرالیا همکاری تنگاتنگ برقرار کند. این البته رخ داد. استرالیا بزودی از کشورهای خارج از پیمان شمرده شد، که نیروی عمده به افغانستان اعزام داشتند و این همچنین وابستگی او به ناتو را استوارتر گردانید. برای نخستین بار میانه ژوئن وزیر دفاع استرالیا با هیئتی گسترده در یک همایش همکاران ناتوییش شرکت کرد. این آشکارا نشان میدهد، که این کشور، ولو به شکل ناعضو، در کارزار سیاسی و همچنین در پیمان عضویت پیدا کرده است. خانم کی بایلی هوچیسون، نماینده ایالات متحده در ناتو در همان میانهٔ ژوئن بی پرده  آشکار ساخت؛ “اکنون ناتو به شرق چشم دوخته است” و سپس افزود؛ در این میان چین “بسیار پیشرفته تر از رادار ما” شده باشد.

برخی ها هستند، که هنوز بیشتر از اینها را درخواست دارند. تازگی در نشریه استراتژیک شورای آتلانتیک واشنگتن آمده است، ناتو میتواند با وابستگان خود چون استرالیا، ژاپن یا کره جنوبی “تمرین های نظامی منظم تر و جدی تری” را راه اندازد، و افزون بر آن همچنین در حوزه آبهای “هند- آرام”. و از این راه مگر بتوان آنجا یک” Center of Excellence ” [مرکز سرفرماندهی ممتاز] – یک نهاد ناتوی با وابستگانی که اندکی بیشتر استعداد پیوستن به ساختار پیمان را دارند- راه انداخت. و چه خوب میشد اگر افزون برین “یک ستاد کوچک در حوزه هند- آرام” بنیاد می نهادیم، تا در آینده از آنجا مانورها و عملیات های ناتو در آسیا و اقیانوس آرام را رهبری کنیم. [اندیشهٔ] همکاری مسالمت امیز و مشارکت بین المللی در این پیمان هنوز وجود ندارد، آنچه در آن بالاگرفته است، تنها فشار است.

دستگاه اداری ترامپ اصطلاح “هند- آرام” را جای اصطلاح معمول پیشین “آسیا- آرام” نشاند. این دستگاه، همانند دولت های پیشین، تلاش می کند هندوستان را در مبارزهٔ قدرت علیه چین سوی خود کشد. این کشور هم اکنون با ایالات متحده، ژاپن و استرالیا در چارچوب “کواد” [۲] همکاری دارد، چارچوبی مشخص، که درون آن مانورهایی مشترک نیز در راستای ضربه به چین به اجرا درمی آید. تا کنون بارها پیشنهاد شده است، که کشورهای عضو ناتوی اروپا یا دستکم شماری از آنان به پیمان “کواد” درآیند. تنها مودماغ، از دید استراتژیست های ایالات متحده، این است، که هندوستان هنوز می خواهد میدان چانه زنی خود را حفظ کند و ازاین رو هنوز آنچنان بیقید و بند علیه چین، آنگون که واشنگتن توقع دارد، موضع نگرفته است. در آمریکا کم نیستند کسانی که اکنون روی این حساب باز کرده اند، که تازه ترین زدوخوردها میان هندوستان و چین روی مرزهای هیمالیایی، نودهلی را بازهم بیشتر سوی غرب میراند- سوی یک همدستی “هند-آرامی” تنگاتنگ تر برضد پکن.

 

۱-گ م ف: بنیاد آمریکایی مستقلی! ویژهٔ پیشبرد روابط سیاسی، اقتصادی و اجتماعی با فرا آتلانتیک

۲- کواد: نشست چهارجانبه آمریکا و ژاپن و استرالیا و هند

منبع عصر ما، ارگان حزب کمونیست آلمان

 

به کانال صدای مردم در تلگرام بپیوندید
@sedayemardomdotnet

Print Friendly, PDF & Email
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا