فرهنگی

روایت مرضیه برومند از خطر پیش روی کودکان بازیگر

جشنواره فیلم ونیز ۲۰۲۰، شنبه‌شب (۲۲ شهریور) با معرفی برندگان جشنواره به کار خود پایان داد. روح‌الله زمانی بازیگر ایرانی فیلم «خورشید» مجید مجیدی با بازی درخشان خود موفق شد عنوان بهترین بازیگر جوان این دوره را به خود اختصاص دهد و جایزه مارسلو ماستریانی این جشنواره را به دست آورد. اگرچه او به علت کرونا در سالن حضور نداشت و مجید مجیدی به همراه شمیلا شیرزاد برای گرفتن جایزه او روی صحنه رفتند، اما زمانی در ویدئویی که فرستاده بود از هیئت‌داوران و مجیدی تشکر کرد. به این بهانه مرضیه برومند کارگردان سینما که سال‌ها تجربه کار کردن با کودکان را در فیلم‌ها و سریال‌های خود دارد در گفت‌وگویی با ایسنا، گفت: هرکدام از بچه‌هایی که وارد عرصه بازیگری می‌شوند باید توسط گروه فیلم‌ساز و همین‌طور خانواده مراقبت شوند تا زندگی آینده آن‌ها آسیبی نبیند. در ادامه گزیده‌ای از این گفت‌وگو را می‌خوانید…

گروه سازنده یک فیلم یا سریال باید از جنبه‌های گوناگون بچه‌هایی را که برای بازی انتخاب می‌کنند مراقبت کنند و حواسشان به درس، تغذیه و رفت‌وآمد آن‌ها باشد والدین باید مراقب باشند که فرزندشان در چه شرایطی در فیلم‌ها بازی می‌کند و پول و شهرت را فدای کودکی و آسایش بچه نکنند

مرضیه برومند کارگردان سینما که در بسیاری از آثارش مثل «مربای شیرین»، «الو الو من جوجوام» و «قصه‌های تابه‌تا» کودکان و نوجوانان مختلفی بازی کرده‌اند، بیان کرد: کودکانی که در فیلمی بازی می‌کنند معمولاً دودسته هستند؛ دسته نخست آن‌هایی که حرفه‌شان بازیگری است و برای این کار تعلیم‌دیده‌اند، یعنی ممکن است به‌طور اتفاقی در یک فیلم بازی کرده و بعد آن را ادامه داده باشند. الان در این بخش حتی آموزشگاه‌های کودک هم داریم که البته من اصلاً قبول ندارم. برخی از این آموزشگاه‌ها بازیگری کودک را تعلیم می‌دهند و درعین‌حال جایی هم هستند که بچه‌ها را به پروژه‌ها معرفی می‌کنند. یک دسته دیگر هم بچه‌هایی هستند که انتخاب می‌شوند تا نقش خودشان را بازی کنند، مثل آن‌هایی که از کانون اصلاح و تربیت یا در خیابان پیدا و انتخاب می‌شوند تا نقشی مشابه خود را بازی کنند. در چنین مواردی وقتی یک نقش دست‌فروش در فیلم وجود دارد، کودکی دست‌فروش را پیدا می‌کنند تا او نقش خودش را بازی کند نه اینکه بچه‌ای را بیاورند تا او را در نقش دست‌فروش نشان دهند، اما نکته مهم این است که هر دو گروه در معرض آسیب قرار دارند. در گروه نخست به‌نوعی کار کشیدن از بچه‌ها را می‌بینیم یعنی آن‌ها هم به شکلی کودکان کار محسوب می‌شوند، چون خیلی زود وارد فضای حرفه‌ای می‌شوند و از درس، استراحت و تغذیه‌شان خیلی مراقبت نمی‌شود. این‌ها معمولاً خیلی فرصت مدرسه رفتن ندارند چراکه بیشتر سر کار هستند و پدر و مادرهایشان معمولاً از بچه‌ها بهره‌کشی می‌کنند. این والدین که بچه‌هایشان خیلی اتفاقی وارد کار شده‌اند حالا مرتب پیگیر هستند، قراردادهای آن‌چنانی می‌بندند، پول‌های آن‌چنانی‌تر طلب می‌کنند و قرار حضور جلسه‌ای یا ماهانه برای بچه‌ها معین می‌کنند تا هرروز بچه‌های خود را سر یک فیلم یا سریال ببرند. این‌ها بچه‌هایی هستند که اگرچه به‌طور حرفه‌ای بازیگری می‌کنند، اما مواردی بوده که بعضی از پدر و مادرها بدهی‌های زندگی خود را با پولی که از بازیگری بچه‌ها به دست آوردند تسویه کردند و باوجوداینکه دوست نداشتند یا حتی انزجار از بازیگری در بچه دیده می‌شد، اما آن‌ها را برای ادامه کار می‌آوردند تاکمی اوضاع زندگی‌شان بهتر شود و بعد کار را متوقف کنند.وی با اشاره به اینکه خیلی وقت‌ها در میان بزرگسالان هم نا بازیگرهایی بوده که با یک نقش گُل کرده و اوج گرفته‌اند، ادامه داد:‌ موفقیت و شرایط کاری این نا بازیگرها با بچه‌ها کاملاً فرق دارد، به‌ویژه بچه‌هایی که از دسته دوم باشند یعنی آن‌هایی که نقش خودشان را بازی می‌کنند. این بچه‌ها معمولاً سرنوشت خیلی غم‌انگیزی دارند چون از فضای گمنام بودن و پر از محدودیت و حتی ناراحت‌کننده‌ قبلی ناگهان سر از جشنواره درمی‌آورند. یادم می‌آید در یک از فیلم‌هایم، کودکی داشتیم که از کانون اصلاح و تربیت آمده بود و در فیلم آن‌قدر خوب بازی می‌کرد که توجه همه را جلب کرده بود و در جشنواره هم دیده شد. خیلی هم برایش دل می‌سوزاندند. ما در آن مقطع خیلی تلاش کردیم هوای او را داشته باشیم چون به‌هرحال زندگی او تحت تأثیر قرارگرفته بود، اما بااین‌وجود نتوانست در این مسیر کار خود را ادامه دهد آن‌هم به این دلیل که معمولاً این بچه‌ها به خاطر بازی کردن در نقش خودشان وارد این کار می‌شوند.برومند یادآور شد: در بین این بچه‌ها فقط یک نفر را به یاد می‌آورم که توانست موفق باشد، آن‌هم حسین سلیمانی بازیگر فیلم «مهر مادری» بود که قطعاً به دلیل مراقبت‌هایی بود که خانم معتمدآریا و مهدی کریمی (تهیه‌کننده) از او انجام دادند. او شرایط زندگی خاصی داشت، اما توانست گلیم خود را بیرون بکشد و زندگی‌اش را ارتقا دهد. این مورد نشان می‌دهد کسانی که یک کودک را وارد این عرصه می‌کنند در قبال او مسئول هستند چون تناقض و پارادوکسی که برای کودک نسبت به زندگی قبل و بعد از بازیگری پیش می‌آید ممکن است روح و روان زندگی او را در آینده بسیار تحت تأثیر قرار دهد و آسیب‌زا باشد، به‌ویژه آنکه بسیاری از این بچه‌ها وقتی بزرگ می‌شوند دیگر آن جذابیت و شیرینی دوران کودکی را ندارند و به همین دلیل نمی‌توانند همانند قبل در عرصه بازیگری فعالیت کنند.او در پایان بابیان مثالی از سریال «آب پریا» که وقتی متوجه شد کودک فیلم ممکن است نتواند همراهی کند یا اذیت شود، فیلم‌نامه را تغییر داده بود، تأکید کرد: گروه سازنده یک فیلم یا سریال باید از جنبه‌های گوناگون بچه‌هایی را که برای بازی انتخاب می‌کنند مراقبت کنند و حواسشان به درس، تغذیه و رفت‌وآمد آن‌ها باشد. حتی نوع ادبیات و گفتاری که سر صحنه فیلم‌برداری میان عوامل ردوبدل می‌شود هم باید با رعایت و توجه به حضور کودک یا نوجوان باشد چراکه آن‌ها خیلی خوب همه‌چیز را یاد می‌گیرند. دراین‌بین متأسفانه گاهی رفتار و نحوه برخورد والدین هم در مسیر فعالیت و زندگی بچه‌هایی که وارد این حرفه می‌شوند تأثیرگذار است. والدین باید مراقب باشند که فرزندشان در چه شرایطی بازی می‌کند و پول و شهرت را فدای کودکی و آسایش بچه نکنند چراکه نباید اتفاقی بیفتد این بچه‌ها کودکی خود را از دست بدهند.

ستاره صبح

به کانال صدای مردم در تلگرام بپیوندید
@sedayemardomdotnet

Print Friendly, PDF & Email
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا