ورزشی

مرگ فوتبالیست قرن ؛ دیگو مارادونا اسطوره فوتبال جهان

دیگو مارادونا زاده محله فقیرنشین بوینس آیرس، به عنوان یکی برجسته ترین بازیکنان فوتبال جهان لقب فوتبالیست قرن را گرفت؛ او همواره محبوب کودکان و جوانان محله های فقیرنشین شهرهای امریکای لاتین باقی ماند. مارادونا چپ گرا و حامی استوار کوبا و ونزوئلا بود.

دیگو مااردونا، دوستدار پرشور چگوارا و کاسترو درگذشت

روزنامه شرق در گزارشی به مرگ دیگو مارادونا اسطوره فوتبال جهان پرداخته است . در این گزارش از جمله آمده است :”دیگو مارادونا، اسطوره فوتبال آرژانتین درگذشت؛ سوپراستاری که چندین بار در طول زندگی پرفرازو نشیبش نشان داده بود بلد است حتی مرگ را هم دریبل کند، درست در روزهایی که داشت آخرین دریبل هایش لذت می برد غافلگیر شد. احتمالا غافلگیری اش شدیدتر از زمانی بود که مچ پایش را شکاندند تا به او بفهماند نمی تواند به راحتی همه را دریبل کند. «پسر طلایی» فوتبال آرژانتین دو سه هفته قبل به دلیل لخته خونی که روی مغزش شکل گرفته بود در بیمارستان بستری شد. می گفتند شرایط خیلی سخت است و باید برای زنده ماندش دعا کرد؛ ال دیگو اما آن شرایط سخت را با یک جراحی سخت تر سپری کرد و با لبخند پهنی برگشت. او گفت نگران نباشید، حالم خوب است. هنوز زمان زیادی از شوکی که مغزش به هواداران فوتبال داده بود نمی گذشت که این بار قلبش همه را غافلگیر کرد؛ بالاتر از همه خود دیگو مارادونا را. او از لخته خونی که روی مغزش بود جان سالم به در برد ولی نتوانست از سکته قلبی در امان بماند. پسر فقیر محله فقیرنشین بوینس آیرس، در سن ۶۰ سالگی دیگر توانی برای دریبل زدن قلب ناآرامش نداشت و تسلیم شد؛ مثل همان زمانی که چمدان هایش را بست و از کاتالونیا رفت تا بگویند و بنویسند بارسلونا دیگر جایش نبود.

دیگو اما بعد از بارسلونا دنیا را غافلگیر کرد و با ناپولی به اوج برگشت؛ همان پسر جادویی فوتبال شد که عنوان بهترین بازیکن تاریخ برایش کم بود؛ شاید همان بازگشت رویایی به اوج است که هنوزهم هواداران دو آتیشه اش منتظرند جایی سروکله اش پیدا شود و بگوید نه، من تمام نشدنی هستم.

دیگو مارادونا فرزند چهارم از خانواده شلوغی بود که فقر را به معنای واقعی تجربه می کردند. او مجبور بود در خانه ای محقر و چندمتری در کنار ۷ خواهر و برادرش جایی برای خوابیدن پیدا کند؛ وضعیت زندگی اش در محله فقیر نشین اطراف بوینس آیرس ان قدر وخیم بود که اگر کسی دیگو را می دید می گفت حتما از سوء تغذیه رنج می برد. نه لوله کشی و نه برق درست و حسابی در خانه ای که دیگو و خانواده زندگی می کردند شاهد خوبی برای نداری بود.‌او آن روزها را همیشه در ذهن داشت؛ حتی همین اواخر و قبل از آنکه مرگ به سراغش بیاید.«فرمول زندگی ام در کودکی ساده بود. اگر چیزی بود می خوردیم و اگر نه، می رفتیم سرگرم می شدیم تا خوابمان ببرد». البته او راه دیگری برای سرگرمی هم پیدا کرده بود: بازی کردن با هرچیزی که گرد بود و شکل توپ داشت! می گفت از یک پرتغال هم به سادگی نمی گذشت. استعدادش ان قدر زیاد بود که در همان کودکی مجبور بودند با پارچه و وسائل دیگر برایش توپ بسازند. شاید بهترین هدیه عمرش را سه سالگی گرفت: یک توپ چرم.‌پسرک لاغراندام خانواده مارادونا اما راه دلبری را نه در قیافه و هیکل نزارش بلکه در دریبل های جادویی اش پیدا کرده بود. استعدادش در فوتبال خیابانی آن قدر بارز بود که استعدادیاب ها را به سراغش بکشاند. البته که اگر کسی هیکل لاغرش را می دید از انتخابش سرباز می زد ولی هرکسی بازی اش را می دید نمی توانست به او نه بگوید.

فوتبال دیگو در آرژانتین خیلی زود چشم نواز شد و طولی نکشید که با انتخاب بوکا جونیورز اولین جنجال های فوتبالی اش را رقم زد؛ او این باشگاه را انتخاب کرد و سرانجام تا آخر روزهای شصت سالگی هم عاشقش ماند. درخشش در بوکا، راه مارادونا را به فوتبال اروپا و بارسلونا گشود.عشق و نفرت به معنای واقعی در بارسلونا برایش شکل گرفت؛ آن قدر در زمین مسابقه او را می زدند که چاره ای برایش باقی نگذاشته بود که فکر رفتن کند…

در نهایت اما پشت پرده ای در فوتبال اسپانیا شکل گرفت تا پسر طلایی را فراری دهند. مارادونا را با هماهنگی جلوی چشم داور می زدند و داور هم بی اعتنا به تکل های خشن از کنارش عبور می کرد. سرانجام اختلاف نظر با اودو لاتک، به زندگی بارسایی مارادونا در کاتالونیا پایان داد و او راهی بندر ناپل شد؛ در قامت یک الهه. دیگو با رقم ۱۲میلیون یورو که آن زمان رکورد عجیب و غریبی بود راهی ناپولی شد. در ورزشگاهی که ۶۰ هزار نفر برای استقبالش آمده بودند معارفه شد و بعد تبدیل به الهه فوتبال در ایتالیا شد. سال اول نه اما سال دوم حال یوونتوسی ها را گرفت. ناپولی را تبدیل به قدرت اول در فوتبال ایتالیا کرد. زندگی در ایتالیا اما همان قدر که فوتبال مارادونا را درخشان کرد حاشیه ها را برایش افزایش داد…

برای مارادنا همه چیز خوب پیش رفت تا آن جام جهانی لعنتی به میزبانی ایتالیا از راه رسید؛ ایتالیایی های دوست نداشتند ماردونا سر راهشان قرار بگیرد ولی مارادونا که به واسطه قدرتی که پیدا کرده بود کسی جلودارش نبود ازایتالیایی ها دعوت کرد در دیدار آرژانتین با ایتالیا بیایند و او را تشویق کنند. مارادونا با آرژانتین موفق شد از سد ایتالیا در خاک ایتالیا عبور کند. او آن روز در زمین فوتبال خوشحال بود ولی خبر نداشت که با همان بازی، چه لگدی به زندگی حرفه ای اش زده است…او البته به جرم مصرف کوکایین که مواد نیروزا تشخیص داده شد ۱۵ ماه محروم شد؛ سنگین محرومیتی که تاریخ فوتبال تا آن زمان به خودش دیده بود.

در قلب مردم  آرژانتین ؛انتقام جنگ مالویناس

دیگو با چشمانی گریان بندر ناپل را ترک کرد ولی بدبختی ها دست از سرش برنمی داشتند. او چندی بعد در آرژانتین به دلیل حمل چند گرم کوکایین بازداشت شد و ۱۵ ماه زندانی مشروط برایش بریدند. در افتادن با فوتبال ایتالیا به معنای پایان دادن به زندگی حرفه ای اش بود؛ او معتاد شد و چاق. دیگر کسی از دیگو توقع نداشت با جادوی پای چپش همه را اغوا کند.

دیگو برای مارادونا بود همیشه خاص بود؛ او ۴ بار طعم حضور در جام جهانی را چشید؛ دوتا را زود حذف شد، یکی را به فینال رسید و یکی را برد. قهرمانی در جام جهانی  ۱۹۸۶ برایش کلی لقب و عنوان داشت؛ از دست خدا گرفت تا اعجوبه قرن. خاص بودنش را در بازی برابر انگلیس ویژه تر نشان داد؛ با دست گل اول را وارد دروازه رقیب کرد و بعد هم پا به توپ، ۶۰ متر زمین را دوید و ۷ انگلیسی را یکی پس از دیگری دریبل کرد و توپ را تور چسباند. بی دلیل نبود که روزنامه ها عکسش را با جام جهانی چاپ کردند و نوشتند دیگو جام جهانی را هم دریبل کرد. گل اولی که با دست زد را این طور توصیف کرد:«آن گل، دست خدا بود». می گفت انتقام جنگ فالکلند را ازانگلیسی ها گرفته است.

او بعد از دوران فوتبالش چندباری با عارضه قلبی روبرو شد و هربار زنده از اتاق عمل بیرون آمد؛ یکی ازحساس ترین دفعاتش مربوط به زمانی بود که در کوبا جراحی شد. می گفتند کار تمام است ولی زنده ماند و دوباره برگشت. از همان زمان بود که به چپ ها تمایل پیدا کرد و عشق فیدل کاسترو شد. او بعدها به سیاست هوگوچاوز درود فرستاد و علیه جورج بوش بیانیه صادر کرد. با نیکلاس مادورو دمخور شد و سیاسیت های آمریکا را هر بار و هر زمان زیر سوال برد. دیگو، وقتی چشم از جهان فرو بست که هنوز خالکوبی چگوارا روی بازویش ذهن را درگیر می کرد.

 

به کانال صدای مردم در تلگرام بپیوندید

@sedayemardomdotnet

Print Friendly, PDF & Email
نمایش بیشتر
دکمه بازگشت به بالا