اجتماعی

به خاطر بیاورید غرور شکسته را-مجتبی نجفی

چرا بی تفاوتی و حتی شادی برای یک ترور و خشونت؟ برای نقض حریم ملی؟ چرا که مظلوم در ماهیت ظلم فرقی نمی گذارد. از بیگانه باشد درد و سوزش کمتر است تا خودی و هموطن. به یاد بیاورید که چگونه همه نمادهای ملی را تضعیف و نمادهای مذهبی را در خدمت قدرتتان استخدام کردید و از محتوا خالی. صدای ” واگرایی” را به جای ” همگرایی ” نشاندید.

اگر میخواهید بدانید چرا عده ای از ترور ، خشونت و حذف یک دانشمند اتمی موشکی توسط یک دولت خارجی خوشحالی میکنند یا بی تفاوتند به گرده داود رفیعی، کارگری نگاه کنید که چند روزی است شلاق خورده چون چند شعار علیه مسئولان جمهوری اسلامی داده. به یاد بیاوررید چگونه کنشگران مدنی را در دادگاهها با دمپایی تحقیر میکردید. چگونه شخصیت جوانان را به خاطر نوع پوششان خُرد میکردید و برای میهمانی های مخفیانه شلاقشان میزنید. قلدری در برابر اعتراض سهراب اعرابی و ندا آقا سلطان را به خاطر آورید. حق آنها ستاندن جانشان در برابر یک اعتراض ساده مدنی نبود. به جان دادن ستار بهشتی زیر شکنجه فکر کنید. به قتلهای زنجیره ای و بدن به خون آغشته فروهرها، به هاله سحابی در روز مراسم تشییع پدر به همه آنها که بی جهت جانشان را‌ ستاندید. قربانیان دی نود و شش تا آبان نود و هشت را به خاطر آورید.

چرا بی تفاوتی و حتی شادی برای یک ترور و خشونت؟ برای نقض حریم ملی؟ چرا که مظلوم در ماهیت ظلم فرقی نمی گذارد. از بیگانه باشد درد و سوزش کمتر است تا خودی و هموطن. به یاد بیاورید که چگونه همه نمادهای ملی را تضعیف و نمادهای مذهبی را در خدمت قدرتتان استخدام کردید و از محتوا خالی. صدای ” واگرایی” را به جای ” همگرایی ” نشاندید.

واقعیت این است اعتبار موشک و نفوذ به حفظ کرامت مردم است. زمانی برای موشکهایتان کف میزنند که غرورشان را نشکسته باشید. امروز طیف های وسیعی احساس میکنند در جنگ قدرت یک نظام سیاسی مستقر در ایران با قدرت های متخاصم خارجی محلی از اعراب ندارند. نه کسی نظرشان را خواسته و نه کسی به جایگاهشان اهمیت می دهد. پس تعجب نکنید اگر طیفهایی بر اساس سنت گذشته در دل یا در ملا عام بخوانند ” نادری نیست اسکندری آید”…حالا این اسکندر زمان در تراژیک ترین شکل ممکنش ظاهر شده و برای خود عده و عُدّه ای گرد آورده و هنوز هستند طیفهایی که امید دارند فرمان حمله از دیوانه ای در کاخ سفید صادر شود تا به گمان شان کار تمام شود. آنقدر تحقیرشان کرده اید که به افغانستان، عراق و لیبی هم نگاهی نمی کنند که جولانگاه تروریسم شده اند. شاید حق دارند. خسته شان کرده اید. جوانی شان، توسعه کشورشان را به گروگان گرفته اید و در بازی هایی قدم گذاشته اید که نه از انتهایشان، نه از قواعد و نتایجشان اطلاعی ندارید. آنچه را که شما قربانی کردید حس تعلق به ایران است به گونه ای که میان شما و آنها که قرار است بمب هایی چند کیلیویی بر سرشان بریزند و آنها که فقیرتر و گرسنه ترشان میکنند فرقی نمیبینند. و چه دردی بزرگتر از این ؟

برگرفته از تلگرام نویسنده

 

به کانال صدای مردم در تلگرام بپیوندید
@sedayemardomdotnet

Print Friendly, PDF & Email
نمایش بیشتر
دکمه بازگشت به بالا