گوناگون

وقتی آب مانع حیات می‌شود

ایران کشور وسیعی است، شهرها و روستاهای زیادی دارد که اسم خیلی از آن‌ها به‌گوش کسی نرسیده، اما گاهی یک اتفاق سبب‌ساز تکرار نام یک روستا می‌شود. روستای «جکیگور» با نام «زینب پورغلامی» گره خورد، دختر ۸ساله‌ای که به‌دلیل قطع شدن آب آشامیدنی روستا و برای برداشتن آب درون رودخانه افتاد و غرق شد، اما با گذشت چیزی حدود پنج ماه از آن حادثه، همچنان مشکلی که سبب شد «زینب» برای برداشتن آب کنار رودخانه سرباز برود پابرجا است تا شاید سرنوشت او برای دختران روستای تشنه یک‌بار دیگر تکرار شود…..

همدلی: غرق شدن کودکان در آب رودخانه‌ها و هوتک‌های استان سیستان و بلوچستان قصه پُر غصه‌ایست که در سال‌های گذشته بارها و بارها تکرار شده است، گاهی هم این نورچشمی‌ها شکار گاندو می‌شوند و اگر خوش‌شانس باشند که زنده بمانند، دست یا پای‌شان قطع می‌شود. اما اگر اراده جدی برای پایان این قبیل اتفاق‌ها وجود داشت می‌شد به فرجام خوشِ این تراژدی چشم امید بست، اگر آب برای روستاهای تشنه تامین می‌شد، اگر مسیر انتقال آب به این روستاها ایمن‌سازی می‌شد تا دایم مردم روستا با قطعی آب مواجه نشوند، آن‌گاه می‌شد نگران دختران روستا نبود. مرداد ماه سال جاری(حدود ۵ماه قبل) وقتی‌که خبر غرق شدن «زینب پورغلامی» در رودخانه سرباز دست‌به‌دست شد، دهیار روستای جکیگور به روزنامه همدلی گفت: «بخشی از لوله انتقال آب به روستا، چیزی حدود ۱۰۰ الی ۱۲۰متر، از داخل رودخانه سرباز عبور کرده است، این لوله معمولاً بر اثر سیل و فشار رودخانه هر ازچندگاهی صدمه می‌بیند و شکسته می‌شود و اهالی این‌جا با قطعی آب چند روزه مواجه می‌شوند، بنابراین مجبورند برای تامین آب به لب رودخانه بروند.»
«رحمت حسامی» ادامه داد: «من ۷سالی می‌شود دهیار جکیگور هستم و در تمام این مدت با این مشکل آبرسانی برای روستا مواجهم. تنها راه‌حل برای ریشه‌کن کردن این مشکل آن است که لوله انتقال آب از رودخانه خارج شود و از روی پلی که وجود دارد عبور کند، در غیر این صورت مانند گذشته هر دو یا سه ماه آب برای روستا قطع می‌شود و ممکن است دختری مانند «زینب» به‌خاطر برداشتن آب برای خانواده‌اش، داخل رودخانه برود و غرق شود. حالا خانواده او تا زنده هستند باید عذاب بکشند. اگر این مشکل حل نشود ما باز هم شاهد اتفاقی که برای زینب افتاد، خواهیم بود.»
اما پیگیری‌ خبرنگار همدلی نشان می‌دهد همچنان این مشکل باقی و حل نشده است. آن لوله انتقال آب همچنان از داخل رودخانه عبور می‌کند که ممکن است بار دیگر آسیب ببیند و دختر دیگری برای برداشتن آب طعمه رودخانه شود، این درحالیست که به‌گفته دهیار این روستا همان مردادماه خیلی‌ها وعده دادند که این لوله را از روی پل عبور می‌دهند تا مشکل انتقال آب به این روستا برای همیشه برطرف شود. «رحمت حسامی»، دراین‌باره به «همدلی» می‌گوید: «الان آب وارد لوله شده و روستایی‌ها از آب لوله‌کشی استفاده می‌کنند، اما هنوز لوله انتقال آب به روستا سر جای قبلی خودش یعنی داخل رودخانه سرباز هست، دفعه قبل که لوله شکست و آب روستا قطع شد و آن اتفاق تلخ برای زینب افتاد، قرار شد مسئولین لوله انتقال آب را به‌طور موقتی درست کنند تا فعلاً مردم بتوانند از آب استفاده کنند، تا ‌‌این‌که بعداً لوله را از روی پل انتقال دهند که مجدد قطع نشود و این مشکل برای همیشه برطرف شود. آن‌ها به ما قول ده روز و بیست روز دادند که کار نهایی انتقال لوله را انجام می‌دهند اما با وجود گذشت چندین ماه متاسفانه هنوز لوله از روی پل رد نشده و همچنان داخل رودخانه است.»
او ادامه می‌دهد: «مطمئناً اگر یک بارندگی شدید داشته باشیم، فشار آب رودخانه بالا می‌رود و یک‌بار دیگر مانند گذشته سبب شکسته شدن لوله انتقال آب به روستا شده و جان کودکانی که برای برداشتن آب نزدیک رودخانه می‌شوند، مجدد به‌خطر می‌افتد.»
باتوجه به‌‌‌این‌که در گذشته وجود چنین مشکلی سبب شده یک انسان جان خود را از دست دهد، خانواده‌ای در مرگ دختر خود عزادار شود، آیا نباید پرسید چرا همچنان این لوله آب از داخل رودخانه عبور می‌کند؟ اگر یک بار دیگر درپی وقوع چنین اتفاقی یک کودک دیگر در رودخانه غرق شود چه‌کسی پاسخگو خواهد بود؟ درحالی‌که نباید اجازه داد این مصیبت برای مردم آن منطقه تکرار شود. مردمی که امروز در مشکلات زیادی ازجمله مشکلات اقتصادی و تامین معاش گرفتار هستند.
حسامی درخصوص مشکلات اقتصادی اهالی دهستان جکیگور بیان می‌کند: «خودتان شرایط اقتصادی را بهتر می‌دانید، این‌جا خیلی‌ها با یارانه زندگی می‌کنند که این روزها یارانه هم جوابگوی نیازهای آن‌ها نیست. به شما بگویم درکل بلوچستان امید ما اول خدا است و دوم مرز، ما انتظار داریم مرز پیشین زودتر افتتاح شود، به ما قول داده‌اند اگر مرز افتتاح شود هم برای تردد است و هم برای انتقال کالا، مالیات هم نیاز باشد بگیرند، اما اگر مردم کمی کار کنند تا از مشکلات اقتصادی رها شوند.» وی خاطرنشان می‌کند: «امروز اگر مرز باز شود مردم کمی کار می‌کنند، شرایط اقتصادی‌شان بهتر می‌شود، اما درغیر این‌صورت زندگی شرایط سختی پیدا می‌کند. کارخانه‌ای در این منطقه وجود ندارد، تنها به‌تازگی یک کارخانه سیمان دارد درست می‌شود که سرنوشت آن‌هم معلوم نیست. بنابراین وقتی کارخانه و مرز رسمی نیست مردم مجبور هستند از همین مرزهای غیررسمی کالایی را جابه‌جا کنند، دولت می‌گوید قاچاق است، اما چاره‌ای نیست. ضمن ‌‌این‌که تردد از این مرزها هم خطر دارد، سه روز، چهار روز توی مسیر هستند تا گازوئیلی ببرند آن‌طرف و کالایی بیاورند تا امرار معاش کنند. گاهی هم خیلی‌ها در این ترددها کشته می‌شوند، ماشین‌شان چپ می‌شود، مردم دوست دارند مرز رسمی باشد بتوانند کار کنند تا خطر تردد کمتر شود.»
‌‌این‌که چقدر امکان انتقال کالایی از مرز برای مردم آن منطقه وجود داشته باشد معلوم نیست، اما گویی مردم به‌همین وعده‌ها امید دارند تا ‌‌این‌که با امید تحقق آن بتوانند امورات زندگی را مدیریت کنند. همچنین در کنار مشکلات اقتصادی، نبود امکانات آموزشی گاهی سبب می‌شود برخی از دختران روستا ترک تحصیل کنند. دهیار روستای جکیگور عنوان می‌کند: «فعلاً به‌خاطر کرونا مدرسه بسته است، به‌دلیل شرایط اقتصادی هم خیلی از بچه‌ها موبایل و تبلت ندارند، بعضی‌ها هم از گوشی پدر و مادر خودشان استفاده می‌کنند، اما برای روزی‌که مدرسه‌ها باز شود ما همچنان مشکلات آموزشی داریم.»
وی ادامه می‌دهد: «دانش‌آموزان دوره ابتدایی روستا زیاد هستند، در هر کلاسی بالای چهل نفر سر کلاس می‌نشستند، مجبور شدیم کلاس متوسطه اول را به بچه‌هایی ابتدایی بدهیم و برای متوسطه اول یک خانه در روستا اجاره کنیم، برای دختران متوسطه دوم هم این‌جا کلاس نداشتیم، آن‌ها مجبور بودند مسافت زیادی را برای مدرسه رفتن طی کنند، خوب دختران بزرگی هستند، برای همین خیلی از خانواده‌ها مانع رفت‌وآمد آن‌ها می‌شوند و در نتیجه اکثر این دختران معمولاً ترک تحصیل می‌کنند.»
مشکلاتی از این قبیل در جکیگور و روستاهای مشابه زیاد است. نبود خانه بهداشت متناسب با جمعیت، کمبود و نبود آب آشامیدنی، مشکلات آموزشی، اما شاید اراده چندانی برای برطرف کردن آن وجود نداشته باشد.

به کانال صدای مردم در تلگرام بپیوندید
@sedayemardomdotnet

Print Friendly, PDF & Email
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا