دیدگاه‌ها

نفت، گاز، خطوط لوله و زیرساخت ها  

پس زمینه جنگ میانمار

نوشته: کلاوس واگنر-برگردان: و. مشیر:

اعتراضات در میانمار علیه قدرت گرفتن ارتش ادامه دارد. در حالی که چین بر مسئولیت مردم میانمار در حل بحران تأکید و با دخالت خارجی مخالفت می کند، واشنگتن به شیوه سرکوبگرانه ای توسط تحریم ها و مسدود کردن کمک‌ها و بودجه میانمار واکنش نشان می دهد. ارتش مدعی است در انتخابات ۲۰۲۰ تقلب صورت گرفته است.

پس زمینه جنگ میانمار

میانمار با ۵۴ میلیون جمعیت و ۷۶ میلیارد دلار تولید ناخالص ملی، یک غول اقتصادی نیست. با وجود ۶۷۶۰۰۰ کیلومتر مساحت مربع، ۷۱۵ میلیارد متر مکعب ذخایر گاز طبیعی و ۲.۱ میلیارد بشکه ذخایر نفتی را در اختیار دارد. انرژی فسیلی قسمت عمده صادرات کشور را تشکیل می دهد که در سالهای اخیر به سرعت در حال رشد است. ذخایر سوخت فسیلی انگیزه سرمایه گذاری مستقیم قابل توجه خارجی در کشور است. مانند دیگر کشورهای سوسیالیستی یا “دولت های جوان”، میانمار نیز پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، پیشرفت اقتصاد خود را در برابر سرمایه های خارجی گشود. صنعت نفت و گاز یک نمونه “کلاسیک” از این امر است. علاوه بر غول های نفت و گاز چین و روسیه، شرکت های فرانسوی، برزیلی، ویتنامی، کره جنوبی و بسیاری از شرکت های دیگر نیز در این تولید نقش دارند. در سال ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴، خطوط لوله گاز و نفت ۲.۵ میلیارد دلاری ایالات متحده که تحت دولت نظامی آغاز شده بود، تکمیل گردید و کیاوکفیو در ساحل غربی میانمار را با کونمینگ (گاز) و با Guizhou و Guangxi (نفت) در جنوب چین متصل کرد. ظرفیت خط لوله نفت ۱۲ میلیون تن در سال است؛ گزینه استراتژیک دیگری را برای مسیر آسیب پذیر از طریق تنگه مالاکا در دریای چین جنوبی در اختیار چین قرار داد. خط لوله انتقال گاز با ظرفیت ۱۲ میلیارد متر مکعب در سال نیز به تأمین نیازهای انرژی جنوب چین کمک می کند.

این خطوط لوله بخشی از “کریدور اقتصادی چین-میانمار” (CMEC) و در نتیجه بخشی از “جاده جدید ابریشم” است. این پروژه شامل پروژه های زیربنایی متعددی مانند جاده ها، پل ها، تونل ها، خطوط ریلی، سدها و تأسیسات بندری است. در ژانویه سال ۲۰۲۰، شی جین پینگ، رئیس جمهور چین در سفر خود به نایپیداو، پایتخت میانمار، با امضای قراردادهای متعدد، بار دیگر بر تعهد چین به پروژه CMEC چند میلیارد دلاری تأکید کرد. سرمایه گذاری مستقیم خارجی چین در میانمار بیش از ۲۰ میلیارد دلار در سال ۲۰۲۰ تخمین زده شده است. جمهوری خلق در تلاش است تا با پروژه های CMEC ارتباط طولانی مدت با این کشور مهم استراتژیک در غرب هندوچین و دسترسی به خلیج بنگال و اقیانوس هند برای منافع هر دو طرف ایجاد کند. این کشور جنوب شرقی آسیا چنان فرصتی را دارد که اقتصاد و زیرساخت های خود را بطور قابل توجهی مدرنیزه کرده، بازارهای جدیدی برای محصولات خود پیدا و زنجیره نتیجه گیری توافقنامه RCEP (مشارکت اقتصادی جامع منطقه ای) نیز می تواند به عنوان یک موفقیت بزرگ برای چین و شکست شدید برای امپراتوری ایالات متحده در تلاش های خود برای مهار استراتژیک جمهوری خلق چین و جلوگیری از توسعه آن تلقی شود. چین موفق شده بود که نه تنها با کشورهای نوظهور جنوب شرقی آسیا، بلکه با کشورهای مجمع الجزایر مالایا، ژاپن، کره جنوبی، استرالیا و نیوزیلند یک توافق نامه اقتصادی و همکاری گسترده امضا کند.

با روی آوردن دولت اوباما به منطقه آسیا و اقیانوسیه، مشخص شد که واشنگتن سعی خواهد کرد تلاش های پکن را خنثی نماید. این برای دولت ترامپ و تیم جوزف بایدن نیز قابل اجراء درنظر گرفته شد. واشنگتن مدتها بود که تجهیزات کامل آژانس های نفوذ خود را در میانمار نصب کرده بودو بدون موفقیت نبود. شهر نایپیداو (جایگاه سلطان) پروژه ۳.۶ میلیارد دلاری سد Myitsone را در سال ۲۰۱۱ لغو کرد. اتحادیه ملی دموکراسی Aung San Suu Kyii (NLD) پروژه های مختلف میلیارد دلاری CMEC مانند تأسیسات بندر آب های عمیق در کیاوکفیو را زیر سوال برده و یا دامنه آنها را بطور قابل توجهی کاهش داد. پیشترها اعتراضات سازمان های جامعه مدنی تحت تأثیر واشنگتن بود.

چین از سازمان های میانمار در حال درگیری خواسته است تا مسئولیت توسعه اقتصادی و اجتماعی کشور خود را به عهده بگیرند و خواستار حل مشکلات از طریق گفتگوی اجتماعی است. یک استراتژی معقول با توجه به شرایط موجود.

منبع: «عصرما»، ارگان حزب کمونیست آلمان

نوشته: کلاوس واگنر KLAUS WAGENER

برگردان: و. مشیر

 

به کانال صدای مردم در تلگرام بپیوندید
@sedayemardomdotnet

 

Print Friendly, PDF & Email
نمایش بیشتر
دکمه بازگشت به بالا