چرخانیادمان و رویدادها

شصت سال پیش، حمله به خلیج خوک ها در کوبا

نوشته: ولکر هرمزدورف

برگردان: واحد مشیر: دو هفته پس از شکست مهاجمان، فیدل کاسترو در سخنرانی خود در اول ماه مه اظهار داشت: “اگر آقای کندی سوسیالیسم را دوست ندارد، ما امپریالیسم را دوست نداریم، سرمایه داری را دوست نداریم!… اما به ذهن ما خطور نمی کند که به ایالات متحده بگوییم چه شکلی از حکومت را باید داشته باشید.

کوبا شصتمین سالگرد پیروزی خود در برابر حمله مزدوران به خلیج خوک ها و اعلام ویژگی سوسیالیستی انقلاب خود توسط فیدل کاسترو در ۱۶ آوریل ۱۹۶۱ را جشن می گیرد. در چنین روزی ساعت ۴.۱۰ بعد از ظهر (به وقت محلی)، ۲۱ تیر توپخانه از قلعه سن کارلوس دو لا کابانیا در ورودی بندر هاوانا شلیک شد.

همزمان هشتمین کنگره حزب کمونیست کوبا در هاوانا آغاز می شود که – مانند دو کنگره قبلی در سال ۲۰۱۱ و ۲۰۱۶ – از ۱۶ تا ۱۹ آوریل برگزار می گردد. این کنگره در حالی برگزار می شود که کوبا با بزرگترین چالش های دهه های گذشته به دلیل تشدید محاصره آمریکا و بیماری همه گیر Covid-19 روبرو است که پایه های سیاست اقتصادی و اجتماعی آینده این کشور و ادامه آن را ایجاد می کند. انتظار می رود تغییر نسل در ارگانهای حاکمیت حزب ایجاد شود. همانند سرکوب تهاجم نظامی ۶۰ سال پیش سیا، تصمیمات کنگره حزب همچنان در مورد دفاع از استقلال، حاکمیت و مدل سوسیالیستی جامعه در بزرگترین جزیره آنتیل است.

حمله ی آمریکا

یک روز پس از آنکه فیدل کاسترو در سال ۱۹۶۱ رسماً انقلاب کوبا را به عنوان “سوسیالیست” اعلام کرد، در ۱۷ آوریل، بیش از ۱۵۰۰ مزدور تیپ حمله ۲۵۰۶،  (Brigade des Assault Assault 2506) تحت حمایت هواپیماها و کشتی‌های جنگی آمریکایی که در Playa Girón (خلیج خوک ها) در جنوب جزیره فرود آمد تا دولت نوپای انقلابی را سرنگون کند. این “تیپ” پس از پیروزی انقلاب در ایالات متحده توسط مالکین فراری، صاحبان صنایع و سربازان سابق باتیستا تاسیس شد و به عنوان ارتش مزدور برای مداخله نظامی در کوبا با کمک سازمان سیا و پنتاگون ساخته شد. مهاجمینی که به نمایندگی از واشنگتن می خواستند شرایط را به قبل از انقلاب کوبا غالب و احیا کنند، توسط متخصصان ارتش آمریکا و نیز آلمان (غربی در آن زمان) در اردوگاه های آموزش ویژه در منطقه ای از گواتمالا در Retalhueu آموزش دیده بودند.

در ابتدا آمادگی های نظامی در تماس سیاسی با کشورهای متحد سیاست آمریکا و کارزار جهانی اطلاعات غیرمجاز همراه بود. از سال ۱۹۵۲ “تاگس شاو”، رادیو تلویزیون شمال غرب آلمان غربی، که با حمایت سرویس مخفی انگلیس تاسیس و راه اندازی شده بود، نقش مهمی را در اخبار «اجراء جنگ سیاسی» ایفاء می کرد. از زمان راه اندازی جدی این برنامه خبری، گزارش بین المللی آن نیز توسط آژانس اطلاعاتی ایالات متحده (USIA) تأمین می شد. هنگامی که مزدوران سیا در کوبا فرود آمدند سخنگوی ارشد “تاگس شاو” کارل-هاینز کوپکه در ۱۷ آوریل ۱۹۶۱ در ساعت ۸ متن پیامی را بدین مضمون اعلام نمود که توسط رسانه های آمریکایی نیز پخش شد: “چنانچه گزارش ها از مکزیک درست باشد، رهبر جنبش ضد کاسترو، کاردونا، از ساعات اولیه عصر مسئولیت عملیات از سانتیاگو را بر عهده داشته است. گفته می شود که استان اورینته بدون مقاومت چشمگیر به دست شورشیان افتاده است. ” پیام کاملاً ساخته شده بود (ساختگی بود).

در اثنائی که کانال فوق به بینندگانش این نوع اخبار ساختگی نادرست و دستکاری شده را گزارش می داد، تلویزیون جمهوری دموکراتیک آلمان آنچه واقعاً در کوبا اتفاق افتاده بود را گزارش کرد: “هیچ رهبر کودتایی حتی در شهر سانتیاگو پا بر زمین نگذاشت. کاردونا، رهبر کودتا ترجیح داد قدم در خاک کوبا نگذارد. استان اورینته حتی یک لحظه هم در دست کودتاچیان نیفتاد. کل خبر مستقیماً در محل فرود اتفاق افتاد و در ۷۲ ساعت تجاوز منحل شد”، به گزارش مفسر ارشد تلویزیون جمهوری دموکراتیک آلمان، در برنامه “کانال سیاه”: “خانم ها، آقایان در غرب، تنها می توان به آنچه تلویزیون به شما می گوید، تبریک گفت!”

حمله ناموفق

حمایت تبلیغاتی رسانه های غربی نتوانسته بود نامزد مزدوران سیا را که تلویزیون دولتی آلمان غربی آنان را “شورشیان” می خواند، پنهان کند. فیدل کاسترو تحت هدایت شبه نظامیان (نیروهای مسلح انقلابی) و مردم تنها پس از ۷۲ ساعت در ۱۹ آوریل ۱۹۶۱ متجاوزان را عقب راندند. در حمله نافرجام ۱۷۶ نفر از نیروهائی کوبائی کشته و بیش از ۳۰۰ نفر زخمی شدند. از مهاجمان و مزدوران بیش از ۲۰۰ نفر کشته و ۱۱۹۲ دستگیر شدند. در میان دستگیر شدگان ۱۰۰ نفر صاحب مزرعه، ۶۷ نفر مالک آپارتمان ها، تعداد ۳۵ نفر از آنان صاحبان کارخانجات، ۱۱۲ تاجر و ۱۹۴ افسر سابق ارتش باتیستا بودند.آنها در مجموع قبل از انقلاب، دارای ۹۲۳۰۰۰ هکتار زمین، ۹۶۶۶ باب ساختمان، ۷۰ دستگاه کارخانه، دوازده کلوپ شبانه، ده کارخانه فراورده قند، پنج معدن و سه بانک بودند. در پایان ماه آوریل،۴۱ نفر از مزدوران دستگیر شده طی چهار شب در ساختمان اتحادیه های کارگری در هاوانا در یک رویه غیررسمی توسط وکلا و روزنامه نگاران مورد پرسش قرار گرفتند. افراد طبقه حاکم سابق در کوبا، ملبس به لباس چتربازان آمریکایی، می بایست به سوالات پاسخ می دادند. تمام بازجویی ها به طور مستقیم از تلویزیون پخش می شد. مقرر شد به جبران تقاضای کاسترو برای دریافت دارو و مواد غذائی جهت کودکان کوبا، مزدوران را به ایالات متحده بازگرداندند. در ساحل خلیج خوک ها، کوبایی ها تابلوی تبلیغاتی بزرگی بدین مضمون نصب کردند: “Girón – اولین شکست بزرگ امپریالیسم یانکی در آمریکای لاتین!”.

دو هفته پس از شکست مهاجمان، فیدل کاسترو در سخنرانی خود در اول ماه مه اظهار داشت: “اگر آقای کندی سوسیالیسم را دوست ندارد، ما امپریالیسم را دوست نداریم، سرمایه داری را دوست نداریم!… اما به ذهن ما خطور نمی کند که به ایالات متحده بگوییم چه شکلی از حکومت را باید داشته باشید. بنابراین وقتی آقای کندی می گوید چه سیستمی باید در اینجا داشته باشیم پوچ است. “حدود ۱۶ سال پس از آزادی اروپا از فاشیسم، رهبر انقلاب تبلیغات ضد کمونیستی ایالات متحده آمریکا و متحدانش علیه کوبا را با” فاشیست “مقایسه کرد. زبان ملی گرایانه ای که حمله آلمان به همسایگان اروپایی اش را توجیه کرد”. “چه کسی قبل از کندی چنین فکری می کرد؟” کاسترو در پاسخ به اتهام و انتقاد از سخنان واشنگتن گفت: “هیتلر و موسولینی هم معتقد بودند که حق دارند در کشورهای همسایه دنبال تامین منافع خود باشند.”

محاصره کوبا آغاز می شود

بلافاصله پس از شکست مزدوران CIA ، کندی دوباره به حالت تهاجمی درآمد. پس از آنکه واشنگتن علیرغم همه تلاش هایش برای دستکاری، از نظر نظامی و اخلاقی به عنوان یک شکست در برابر چشم جهانیان تلقی شد، فیدل کاسترو طی هشداری به رئیس جمهورآمریکا، او را از “زیاده روی آمریکا” برحذر داشت. در ۲۰ آوریل ۱۹۶۱ کندی اعلام کرد که دولت ایالات متحده در آنچه اتفاق افتاد مداخله ای نداشت، اما – تهدید کرد – که “خویشتنداری ما بی نهایت نیست”. کاسترو به تهدید او پاسخ گفت: “صبرما هم تمام می شود، چقدر باید در برابر تهاجم و محاصره اقتصادی صبر و تحمل داشته باشیم؟». اشاره وی به تحریم هایی بود که رئیس جمهور آمریکا دوایت آیزنهاور قبلاً در سال ۱۹۶۰ و هنگامی که کوبا شرکت های آمریکایی را خلع ید اعلام کرد، اعمال کرده بود. در یکی از اسناد دولتی آمریکا مورخ ۶ آوریل ۱۹۶۰ آمده است که هدف از تحریم اقتصادی، “ایجاد ناامیدی و دلسردی از طریق مشکلات اقتصادی” در کوباست. وزیر امور خارجه آمریکا، لستر مالوری کلمه به کلمه آن را در یادداشت فوق آورده است: “اکثر کوبایی ها از کاسترو حمایت می کنند. هیچ مخالفت سیاسی ای وجود ندارد. تنها وسیله سلب حمایت داخلی از وی، ناامیدی و نارضایتی ناشی از کمبودهای اقتصادی و بدبختی… تضعیف زندگی اقتصادی… و سرقت پول کوبا و لوازم، به منظور کاهش دستمزد اسمی و واقعی و به طریقی اعلان گرسنگی و ناامیدی برای سرنگونی دولت. “در فوریه ۱۹۶۲، چند ماه پس از حمله ناموفق آمریکا، کندی کلیه روابط تجاری با کوبا را ممنوع کرد. بعداً حتی در مورد مواد اولیه ی که کوبا از همسایگانش هم وارد کند مانند محصولات و واردات از کشورهای ثالث نیز ممنوع شد. ۶۰ سال مشکلات اقتصادی در نتیجه شکست ایالات متحده آمریکا در Playa Girón. (خلیج خوک ها).

هنگامی که دونالد ترامپ در پایان سپتامبر سال ۲۰۲۰ در برابر پیشکسوتان “Brigada de Asalto 2506” در کاخ سفید تحریم های بیشتر علیه کوبا را اعلام کرد، همان هدفی را که در قبل از مراحل رأی آوردن خود نشان داد. جشن مراسم کوبایی های راست در تبعید و مزدوران و مخالفان شکست خورده به عنوان “قهرمانانی” “که هرگز برای آزادی کوبا دست از جنگ نکشیدند” به صحنه آشکار تبلیغاتی وسیله پرتاب منحنی ای که در صورت پرتاب به پرتابگر بر می گردد تبدیل شد.

برگرفته از هفته نامه «عصر ما»، ارگان حزب کمونیست آلمان

نوشته: VOLKER HERMSDORF

برگردان: واحد مشیر

 

به کانال صدای مردم در تلگرام بپیوندید
@sedayemardomdotnet

 

Print Friendly, PDF & Email
نمایش بیشتر
دکمه بازگشت به بالا