زنان

زنان و انتخابات

بنابراین آنچه کاندیداها می‌گویند در حد وعده‌ایی بیشتر باقی نمی‌ماند و حربه‌ای است برای استفاده ابزاری از زنان و کشاندن آنها به پای صندوق‌های رای. التهاب انتخابات که بگذرد، چون سال‌های گذشته و بعد از رای گیری، زن‌ها دیگر بار فراموش می‌شوند و مطالبات‌شان باز هم راه به جایی نخواهد برد.

نوشته فتانه عبدالحسینی

سیزدهمین انتخابات ریاست جمهوری ۱۴۰۰ را در شرایطی پیش رو خواهیم داشت که زنان، همچنان درگیر احقاق حقوق شهروندی خود هستند. رد صلاحیت زنان در انتخابات ریاست جمهوری، در جایی که امیدهایی زنده شده بود که مفهوم رجل سیاسی به زنان هم منتسب شود ولی باز هم بدون هیچ توضیحی، زنان از دوره رقابت‌ها کنار گذاشته شدند. این در حالی است که در طول چهل و سه سال گذشته در مدیریت عالی کشور تنها یک وزیر زن وجود داشته است.

هفت کاندیدای ریاست جمهوری در این دوره به  زنان و جوانان توجه خاص نموده‌اند. از ریختن پول یارانه به حساب زنان گرفته تا دفاع از مهریه به عنوان یکی از حقوق زنان. از آزادی‌های اجتماعی و حذف گشت ارشاد گرفته تا ورود پررنگ‌تر زنان به سیاست همه از وعده‌های انتخاباتی کاندیداهای ریاست جمهوری هستند. اگر صرفا سابقه مدیریتی این هفت نفر را بررسی کنیم، تقریبا هیچ اقدامی برای بهبود وضعیت زنان نمی‌بینیم.

در قوه قضاییه، آن زمان که هنوز افزایش ناگهانی قیمت سکه اتفاق نیفتاده بود، مهریه نمی توانست پشتوانه مالی را برای زنان فراهم کند و اغلب آن را به عنوان مستمسکی برای گرفتن حق حضانت کودکانشان و یا حق طلاق استفاده می‌کردند. با کاهش تعداد سکه هر بار به بهانه افزایش قیمت آن، مهریه کم‌کاربردتر از گذشته است. از بدترین حرکت‌های قوه قضاییه عدم حمایت از زنان در عرصه‌های قانونی است.

در مورد دریافت یارانه زنان خانه دار و افزایش آن به ۴۵۰ هزار تومان، وعده‌ایی است که اولا هیچ برنامه‌ایی پشت آن نیست. دیگر اینکه اگر بر فرض چنین چیزی احیا شده و انجام گیرد، در شرایطی که حداقل معیشت تامین خانوار و خط فقر ده ملیون تومان برآورد شده است رقم ۴۵۰ هزار تومان  تغییری در شرایط زندگی زنان ایجاد نمی‌کند.

در دفاع از حقوق زنان سرپرست خانوار صحبت از نمایشی نبودن حرکتهایی برای زنان از دهان کسانی شنیده می‌شود که حتی در چهره شان اثرات نمایش وجود دارد. زمانی شاید داشتن چهره ایی جهادی  کاربرد بهتری داشته است ولی در انتخابات پیش رو می بینیم بخشی از چهره که روزی مفهوم تقوا و بسیجی بودن را به رخ می کشید اکنون به طرق مختلف پنهان می‌شود.

از منظری دیگر کسانی هم هستند که از همان ابتدا آب پاکی را روی دست زنان ریخته  و موضوعاتی همچون حجاب و دوچرخه سواری زنان را مسئله اصلی کشور نمی‌دانند. آنها در مسائل کلی تر نیز سعی می‌کنند مشکلات مملکت را در جایی دیگر بیابند و به زنان ارتباط ندهند.

بقیه نیز که ظاهراً مدافع اصلاح طلبی و ساختاری متفاوت هستند، ادعا می‌کنند زنان را به نحو گسترده‌ایی در مدیریت عالی کشور وارد می‌کنند اما آنها نیز در پست‌هایی که  در گذشته داشته‌اند، همواره مردان را به زنان ترجیح داده‌اند. از سویی دیگر، کاندیداها همسر و دخترانشان را برای جمع کردن رای به صحنه آورده‌اند تا نشان بدهند چقدر زن‌ها برایشان مهم هستند. قبل از آن، این زنان معلوم نیست کجا بوده‌اند. به یکباره در این دوره از خانه‌ها بیرون آمده‌اند و به عنوان یک عامل تاثیرگذار در کمپین انتخاباتی از پدر و همسر خود حمایت می‌کنند.

اگر فرض کنیم انسانی توانمند بین کاندیداهای برگزیده باشد و او بخواهد تمام و کمال برای نیمی از مردم این کشور گام مثبتی بردارد باز هم تغییر شرایط زنان دور از ذهن به نظر می رسد. ما با مشکلات ساختاری پیچیده ایی مواجه هستیم. در همه این سال‌ها به زنان به عنوان شهروندان درجه دو نگاه شده است.

زنان در بنیادهای فکری مردسالارانه و قوانین حاکم، برای محکم نگه داشتن بنیاد خانواده و فرزندآوری تعربف شده‌اند، فردیتی برای زنان به عنوان انسان، شناخته نشده و در سه نقش مادر، زن خانه‌دار و همسر جای گرفته‌اند. زنان سرپرست خانوار عنوانی است که از درون شرایط فعلی بیرون آمده است. آنها که از آسیب پذیرترین گروه‌های اجتماعی هستند متاسفانه سیاست‌های خانواده به جای توانمندسازی این زنان، تنها به ازدواج مجدد آنها حتی به صورت همسر دوم می‌اندیشد تا هم در نظام خانواده سنتی جای بگیرند و هم بتوانند فرزندآوری داشته باشند.

با توجه به این توضیحات می شود نتیجه گرفت اول اینکه هیچ‌کدام از کاندیداهای ریاست جمهوری دوره سیزدهم دارای پیشینه خوبی در احقاق حقوق زنان نیستند. دیگر اینکه در مناسبات قدرت کشور برای تغییر شرایط زنان توان کافی و عزمی راسخ وجود ندارند. همینطور چند صدا بودن در حاکمیت اجازه انجام کارهای خارج از ساختارهای کنونی را به شخص دوم کشور نمی‌دهد. برای مثال، در مناظره تلویزیونی در مورد ممنوعیت گشت ارشاد  صحبت می‌شود، روز بعد فرمانده انتظامی تهران بزرگ می‌گوید: نمی‌توان با شئونات اسلامی و اخلاقی جامعه بازی کرد. این نشان دهنده این است که برای گرفتن کمترین امتیاز، در شرایط کنونی هیچ گونه امیدی نیست.

بنابراین آنچه کاندیداها می‌گویند در حد وعده‌ایی بیشتر باقی نمی‌ماند و حربه‌ای است برای استفاده ابزاری از زنان و کشاندن آنها به پای صندوق‌های رای. التهاب انتخابات که بگذرد، چون سال‌های گذشته و بعد از رای گیری، زن‌ها دیگر بار فراموش می‌شوند و مطالبات‌شان باز هم راه به جایی نخواهد برد./ گروه مطالعات زنان

 

به کانال صدای مردم در تلگرام بپیوندید
@sedayemardomdotnet

Print Friendly, PDF & Email
نمایش بیشتر
دکمه بازگشت به بالا