اخبار

پیش بینی وخامت اوضاع و فرار سرمایه از کشور

رئیس اتاق بازرگانی تبریز گفت: وخامت فضای کسب و کار کشور به جایی رسیده که حدود ۱۱ هزار و ۹۰۰ سرمایه گذار ایرانی به ترکیه سرازیر شده اند و سرمایه خود را وارد بازار این کشور کرده اند. در مورد میزان سرمایه این بازرگانان هم عدد و رقمی اعلام نشده، اما یک حساب و کتاب سرانگشتی، میزان خروج سرمایه از ایران تنها از این مسیر را ده‌ها هزار میلیارد تومان برآورد می‌کند…..

سایت فرارو نوشت: ایران چند سالی است که در یک بحران ارزی گرفتار شده، بحرانی که خروج از آن هم چشم انداز روشنی ندارد. همین بحران موجب شده که ارزش پول ملی ایران به شدت افت کند و «ریال ایران» اکنون پس از «بولیوار ونزوئلا»، دومین واحد پولی بی ارزش در دنیا باشد. با این همه، ظاهراً آن‌ها که دلار یا سایر ارز‌های خارجی را در اختیار دارند، با پیش بینی وخامت اوضاع، در حال خارج کردن سیستماتیک ارز به بیرون از مرز‌های ایران هستند.

«ریال ایران»، اکنون پس از «بولیوار ونزوئلا»، کم ارزش‌ترین واحد پولی در جهان است. (رتبه‌های سوم تا پنجم هم به ترتیب به «دونگ ویتنام»، «روپیه اندونزی» و «سومِ ازبکستان» تعلق دارند.) این در حالی است که ریال، تنها در همین چند سال اخیر تا این حد افت ارزش داشته و در واقع، شیب نزول ارزش آن در مقابل ارز‌های خارجی، تنها همین اواخر تا این حد تند شده است.

با وجود محرمانه بودن داده‌های مربوط به ذخایر ارزی در داخل ایران، نهاد‌های خارجی همچون بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول که وضعیت ایران را رصد می‌کنند، تخمین می‌زنند که مجموع دارایی‌های ارزی قابل دسترسی ایران از حدود ۱۰۰ میلیارد دلار در سال‌های گذشته، اکنون به کمتر از ۱۰ میلیارد دلار رسیده است.

سرد شدن روابط میان ایران و کره‌جنوبی بر سر ۷ میلیارد دلار داراییِ ارزی بلوکه شده ایران در بانک‌های این کشور، سفر‌های متعدد مقامات ایرانی به عراق برای آزادسازی دلار‌های بلوکه شده در بانک‌های عراقی و اظهارات رییس کل پیشینِ بانک مرکزی ایران مبنی بر اینکه این بانک دیگر با عرضه ارز در بازار به کنترل قیمت دلار نخواهد پرداخت، همه و همه موید این واقعیت هستند که کفگیر ارزی ایران، این اواخر واقعا به تهِ دیگ خورده است. به این ترتیب، عجیب نیست که ریال، روز به روز ارزش خود را از دست بدهد و سرمایه ارزی ایران، به ویلا‌هایی برای ثروتمندان در کشور‌های همسایه تبدیل شود.

در همین حال کامران ندری، کارشناس اقتصادی می گوید: «درآمد‌های ریالی، هزینه‌های دلاری؛ موضوعی که این روز‌ها به دغدغه مردم به ویژه حقوق بگیران تبدیل شده است، اما قطع ارتباط با سایر کشور‌ها و سیاست‌ ضعیف خارجی و اقتصاد کلان کشور، وضعیت معیشت مردم را در سال ۱۴۰۰ وخیم‌تر خواهد کرد.»
البته پس از چهل‌ودومین از انقلاب بهمن سؤال‌های اساسی و جدی‌ای در افکار عمومی و در کف خیابان‌ها مطرح است، مثلاً مردم می‌پرسند: چرا پس از تمام شدن جنگ ایران و عراق (جنگی که با حکم مطلق و ضد ملی خمینی و زیر شعار: “جنگ جنگ تا پیروزی” طولانی‌تر شد) تا کنون وضعیت معیشتی اکثر مردم بی‌ثبات و همواره با چالش‌های بسیار همراه بوده است؟ اما در مقابل و برخلاف وضعیت اکثر مردم، چرا از همان سال‌های اول “انقلاب اسلامی” گرفته تا به‌حال طبقه‌ها و لایه‌های متصل به هرم قدرت، روحانیون، و کارگزارانِ مراکز و نهادهای مذهبی ریزودرشت در جرگۀ اَبَرثروتمندان قرار گرفته‌اند؟ چرا با گذشت چهل‌ودو سال از انقلاب مردمی ۵۷ که یکی از خواست‌های اصلی‌اش عدالت اجتماعی بود بیش‌ترین فشارهای اقتصادی سه دهه سیاست‌های نولیبرالی و در کنار آن تحریم‌های آمریکا به دوش زحمتکشان افتاده است؟ و این سؤال نیز که چرا پس از گذشت نزدیک به چهار دهه از سرکوب خونین نیروهای مردمی که خامنه‌ای درباره‌اش گفت “کورهٔ خاموش است”، هنوز هم خامنه‌ای به‌همراه ارگان‌های امنیتی- تبلیغاتی سپاه و حتی برخی رسانه‌های به‌ظاهر مستقل مانند “روزنامه شرق” به‌طور منظم علیه قدیمی ترین حزب سیاسی و چهره‌های مردمی‌اش که به‌فرمان دیکتاتوری ولایی زندانی، شکنجه، و اعدام شدند لجن‌پرانی می‌کنند؟ ‌دلیلش پایبندی‌ حزب های مترقی و مردمی به منافع ملی، برقراری عدالت اجتماعی، و بهبود وضعیت زندگی زحمتکشان بوده و هست.

به کانال صدای مردم در تلگرام بپیوندید
@sedayemardomdotnet

Print Friendly, PDF & Email
نمایش بیشتر
دکمه بازگشت به بالا